เสียงร้องโวยวายและเสียงข้าวของกระทบกันดังกระหึ่มจากห้อง 7A สร้างเสียงหัวเราะคิกคักให้ชั้นสามหอพักฤดูสาม ก่อนเจอเหตุการณ์วุ่นวาย เบส—นักศึกษาชั้นปีหนึ่งหน้าตาธรรมดาแต่ห่วงโลกเป็นนิจ ชอบคิดทุกปัญหาให้ซับซ้อนกว่าความเป็นจริง—กำลังนั่งเกร็งอยู่ริมเตียง สายตาจ้องโทรศัพท์เหมือนรอผลสอบชะตากรรมโลก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ป้อม มึงว่าวันนี้ห้องเราจะแตกอย่างเป็นทางการมั้ยวะ” เบสเอียงตัวไปถามเพื่อนร่วมหอที่กำลังนั่งถอดสายปลั๊กไฟลอยหน้าลอยตา
ป้อม—ตัวกลม ๆ หัวเราะง่าย ใจดีแต่ซุ่มซ่ามเป็นนิสัย—ขยิบตาตอบแบบไม่ใส่ใจ “แตกไลน์? แตกแค่ปลั๊กนี่ล่ะ อย่าเพิ่งแตกห้อง เดี๋ยวแม่มาด่าทีหลังอีก เฮ้ย เบส หยิบไขควงให้หน่อย!”
เบสมองดูมือเพื่อนถือมีดปอกผลไม้แทนไขควง “คือ…กูว่าความสัมพันธ์ในหอนี้จะพังด้วยฝีมือพวกเราแน่นอน”
ประตูห้องถูกเคาะดังปัง ปัง ปัง ก่อนดีน—เพื่อนห้องข้าง ๆ นักศึกษาหญิงผมสั้น เสียงดัง ลุย ๆ ไม่แคร์โลก—จะเปิดประตูพรวด ดีนจ้องป้อมเหมือนจะกินหัว
“นี่! กินขนมบนพื้นหน้าห้องฉันใช่มั้ย ไอ้เตี้ย! ถ้าไม่รับสารภาพ จะโพสต์คลิปประจาน!”
ป้อมชูมือขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ไม่ได้แดกคนเดียว ดีน! แบ่งกับเบสด้วย!”
เบสหน้าเสีย “เฮ้ย กูแค่ช่วยเก็บซองครับ อย่าดราม่าถึงม่าม้าเลย…”
ดีนทำหน้าย่น “ความผิดร่วมสาม เอาล่ะ ขอเบสคุยสองต่อสอง” ดีนลากเบสออกไปริมระเบียง ปล่อยป้อมนั่งเหงาอยู่กับเศษซองเลย์
ลมเย็นตอนค่ำพัดมา เบสบ่นพึมพำ “ห้องเงียบ ๆ สักที ไหนจะรายงาน ไหนจะป้อมอีก… หรือดีนจะมีเรื่องสำคัญถึงกับต้องขอคุยเป็นการส่วนตัว… หรือดีนจะแอบปลื้ม… ไม่จริง! กูคิดมากไปเองแน่ ๆ”
ดีนยืนกอดอก ตาจิก “จะบอกอะไรให้ ห้อง 6B วางกับดักรอบใหม่แล้วนะ มึงอย่าเหยียบ กลิ่นเน่า ๆ ที่หอเมื่อกี้อาจจะไม่ใช่ถังขยะ จะบอกให้!”
เบสเงียบ เหวอไปพักหนึ่ง ก่อนรีบบันทึกเตือนในโทรศัพท์ “อย่าเดินทางฝั่ง 6B หลังหนึ่งทุ่ม โอเค รับทราบ!”
คืนนั้น เบสนอนพลิกไปพลิกมาในความคิด เขามองเพดานแล้วคิดถึงดักจับ กลิ่นเน่า แล้วคิดวกวนต่อว่าหรือดีนจะรู้ความลับบางอย่างของเขา? หรือ…ป้อมแอบซุกของห้อง 6B จริง ๆ? แล้วห้องเราจะโดนแก้แค้นหรือเปล่า? ความคิดพรั่งพรู ลึก ๆ เขาอยากให้หอเงียบสงบ สนิทใจ แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งเพิ่มความวุ่นวายในหัวตัวเอง
เช้าวันรุ่งขึ้น ป้อมเอาถังน้ำมาวางกลางห้องแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย “ต้องดักน้ำฝน มึงไม่เห็นเหรอเพดานมีคราบ แก้ก่อนไม่งั้นแม่บ้านจะคิดว่าเราทำ”
เบสนั่งขำแห้ง ๆ “มึงกับปัญหาเล็ก ๆ นี่เป็นของคู่กันเนอะ”
แต่ขณะที่ทั้งสองกำลังเถียงเรื่องรับผิดชอบความชื้น กลิ่นแปลก ๆ ก็ลอยมาจากระเบียง คนหอเดินพลุกพล่าน บางคนก้มหัวดมสบู่ซองแตก บางคนเอามือปิดจมูก บ้างกระซิบว่ามีกลิ่นปริศนาแปลก ๆ อาจจะเศษอาหาร อาจจะหนูตาย หรืออาจจะ…ของบางอย่างที่ซ่อนอยู่
ดีนเปิดประตูห้องตัวเองแล้วโผล่หัวมา “ไงพวกนักสืบ กลิ่นล่ะ?”
เบสตอบเสียงตะกุกตะกัก “ฝั่ง 6B มั้ง ไม่ก็ฝั่งเรานี่แหละ” ป้อมพยักหน้าเสริม “ช่วยกันหาต้นตอดีกว่า ไม่งั้นคืนนี้นอนไม่หลับแน่ ๆ !”
เบสกับป้อมกับดีน รวมตัวกันสำรวจตามจุดต่าง ๆ ของหอพัก เดินดมกลิ่น แหย่กล่องพลาสติก เปิดฝาทิ้งขยะ—เจอซากกล้วยหอมเน่าหนึ่งลูก และใบจดหมายที่อ่านไม่ได้ ป้อมดมแล้วทำตัวเหมือนนักสืบมืออาชีพออกอาการคิดจริงจัง เบสมองแล้วเก็บเครียด พึมพำในใจว่านี่เริ่มเหมือนคดีฆาตกรรมเล็ก ๆ ในหนังสืบสวนที่เขาดูเมื่อคืน
ดีนสรุป “งั้นถ้าเกิดอะไรร้ายแรงขึ้น คนแรกที่ตกเป็นผู้ต้องสงสัยน่าจะเบส มึงเตรียมตัวดี ๆ”
เบสหน้าซีด แต่ป้อมหัวเราะเสียงดัง “อย่าพูดงั้นสิ เพื่อนกูเดี๋ยวคิดจริง!”
ขณะที่กลิ่นยังคงปกคลุม โอกิ—นักศึกษาหนุ่มรูปร่างสูงผอม เพื่อนใหม่ต่างคณะเพิ่งย้ายมา กล่าวทักทายด้วยภาษาลูกครึ่ง “เอ้อ ยู คิดว่าซอสไข่ดาวกล่องนี้เหลือไว้เพราะอะไรเหรอฮะ”
ป้อมแลบลิ้น “หรือเป็นสัญญาณลับ เหมือนฝรั่งส่งสาส์นลับ สายลับไข่ดาว!” เบสยิ่งเครียดคิดตาม “ใครซ่อนอะไรไว้ในหอนี้เนี่ย… หรือความลับน่ากลัวกว่าที่คิด”
เบสเริ่มวางแผนสืบหาความจริง วุ่นวายในหอเข้าสู่เฟสใหม่ ดีนนำทีมไปเคาะประตูแต่ละห้องรุ่นพี่รุ่นน้อง คาดคั้นเรื่องกลิ่นและซอสไข่ดาว—แต่ทุกคนล้วนปัดความรับผิดชอบ ระหว่างนั้นหอเริ่มร้อนลน เพราะเจ้าหน้าที่หอพักจะมาตรวจความสะอาดในอีกสองวันข้างหน้า
เบสรู้สึกว่าทุกอย่างกำลังจะระเบิดเป็นวิกฤตใหญ่ ทั้งกลิ่นปริศนา ซากกล้วยหอม ซองซอสกินไม่หมด และอุปกรณ์ดักน้ำฝนกลางห้อง เบสขุดสมุดโน้ตบันทึกวางแผนสัตว์ประหลาด กลายเป็นหัวข้อสนทนารวมทุกเช้าว่า “วันนี้สัตว์ประหลาดในหอจะบุกมั้ย”
ป้อมเฮฮา “ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีอะไรเกิด ถือว่าแผนเราสำเร็จ!” ดีนสวนกลับ “แผนอะไรวะ ยังไม่ได้ทำอะไรเลย!” ทุกคนหัวเราะ แต่ในใจเบสยิ่งเครียด คิดไปเองว่าอาจมีเรื่องใหญ่ที่เพื่อน ๆ ปิดบัง
ค่ำวันนั้น โอกิตะโกนเรียกทั้งหอว่าเจออะไรบางอย่างใต้บันได ทุกคนกรูลงไป เบสตื่นเต้น เตรียมรวมพยานหลักฐานเต็มที่ กลับพบกล่องพลาสติกที่มีสมุดภาพวาดลายเด็ก ในนั้นมีโน้ตเล็ก ๆ เขียนว่า “ฝากให้น้องใหม่ดูแลความสะอาด หอสามฤดูจงเจริญ!”
ทุกคนเหวอปนเงียบ ป้อมหัวเราะ “เดี๋ยว ๆ มันคือกล่องเก็บซาก แล้วใครซ่อนล่ะเนี่ย” ดีนกอดอกพูดเบา ๆ “น้องใหม่ก็เราไง พวกมึง!”
เบสเสียงเครียดแต่ขำแห้ง “กูว่าเรื่องทั้งหมดเริ่มต้นจากความคิดมากของกูเอง…” ป้อมตบบ่า “ไม่มีมึงก็ไม่มีเรื่องตื่นเต้นแบบนี้นะเว้ย จริง ๆ ก็สนุกดีจะตาย ประสบการณ์ชีวิต!” ดีนเสริม “แต่อาทิตย์หน้าขอหอเปิดเพลงเบา ๆ ได้มั้ย อย่าให้อะไรวุ่นอีกเลย!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นท่ามกลางห้องรก ๆ แต่อบอุ่น ทุกคนช่วยกันเก็บกล่องและปิดท้ายด้วยการรวมพลังถูพื้น บ่นกันไป คุยเล่นกันไป แต่บรรยากาศเปลี่ยนจากเครียดขำ ๆ เป็นมิตรภาพแบบไม่มีใครเหมือน
ก่อนนอนคืนนั้น เบสมองเพดาน ยิ้มบาง ๆ ให้กับเรื่องซับซ้อนที่กลายเป็นเรื่องง่ายเพราะมีเพื่อนร่วมวุ่นวาย และรู้ว่า ในหอนี้ ต่อให้ความสัมพันธ์จะพังตามที่กลัว—ก็คงกลับมารวมกันได้อีกครั้งเสมอ
เสียงป้อมทิ้งท้าย “อีกอาทิตย์นึง มีอะไรวุ่นแน่ กูจะเอาซอสไข่ดาววางไว้กลางห้องเลย!” เสียงดีนโพล่ง “คราวนี้ใครไม่ช่วยกันล้างถังน้ำฝน จะโดนแกล้งหนักกว่านี้อีก!” ท่ามกลางเสียงหัวเราะ หอพักฤดูสามก็ปิดฉากวันวุ่น ๆ แต่ก็อบอุ่นที่สุดในรอบปี
