เสียงในหอพักชายห้อง 4A ดังสะท้อนกำแพงโทนหม่นตั้งแต่หกโมงเย็น “ไอ้ต้น หาเสื้อกันหนาวฉันเจอยัง!” โทน—เด็กอีสานพูดเร็ว มือขุดตู้แบบไม่คิดชีวิต ในขณะที่ ต้น—หนุ่มกรุงเทพฯท่ามาดผู้คิดมาก บ่นขรม จัดกระเป๋าให้ดูเรียบร้อย ต้นเป็นคนที่คุมทุกอย่าง แต่ในวันนี้ดูเหมือนว่าโลกทั้งใบจะควบคุมเขาไม่ได้จริง ๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!โตโต้ เพื่อนสุดกวนลอยเข้ามาด้วยแก้วกาแฟในมือ: “ไอ้ต้น ของหายไว้มึงไม่สบายใจหรอวะ หรือมึงกลัวเจอผีเสื้อกันหนาว? ฮ่า!”
ต้นถอนหายใจยาว ใจหนึ่งห่วงเสื้อที่ยืมแฟนสาวมา อีกใจกังวลกับแผนเซอร์ไพรส์วันเกิดโตโต้ ที่กำลังจะจัดคืนนี้อย่างลับ ๆ การพูดคุยกับโม หนุ่มต่างคณะขี้เกรงใจแต่ใจถึงที่เป็นหัวโจกคุมโปรเจกต์ ก็ยังสะดุดในหัว
“เออ โมมันสั่งให้ทุกคนอย่าให้โตโต้รู้อะไรเด็ดขาดนะ” ต้นพึมพำ เพราะก่อนหน้านี้โม LINE มาว่าเซอร์ไพรส์ต้องเป็นเซอร์ไพรส์แบบลับสุดติ่ง
แต่สิ่งที่ต้นไม่รู้คือ โมเองก็ลนลานเหมือนกัน เขามีนัดประชุมกับหัวหน้าหอ แล้วต้องซ่อนแผนจัดปาร์ตี้ไม่ให้ รปภ. หอรู้ เพราะปีที่แล้วโดนจับตอนปาเค้กจนเค้กกระจาย
ขณะเดียวกัน โตโต้เดินไปยังห้องน้ำ เจอกับโม เข้ามายื่นกระดาษทิชชู่ให้แบบคนเพิ่งผ่านประสบการณ์มา “โตโต้ มึงระวังวันนี้นะ มีบางอย่าง…เอาเป็นว่าดูแลตัวเองดี ๆ”
โตโต้ขมวดคิ้ว เข้าใจทันทีว่าเพื่อนทั้งหอกำลังร่วมมือกันจะแกล้งเขา! อารมณ์ขันบิดเบี้ยวขึ้น เขาแว๊บไปที่ห้องตัวเอง วางแผนตอบโต้จินตนาการที่เขาว่าจะเกิดขึ้น
ขณะที่ความเข้าใจผิดทับซ้อนสามชั้นระเบิด ใครต่างคนก็ต่างมีความลับ ต้นวุ่นวายกับการหาเสื้อกันหนาว พร้อมทั้งกลัวว่าโมจะปากโป้ง ส่วนโมเองมือไม้สั่น ขยี้ผมอยู่หน้าห้องน้ำ เพราะ รปภ. ดันเดินผ่านมาเหมือนรู้ทันทุกอย่าง
โตโต้เช็กมือถือ ดูข้อความในกลุ่มเพื่อน มองหาเบาะแสว่าใครจะแกล้งอะไร ยังไม่มีข้อมูล เขาเลยเขียนแผนในสมุดบันทึกว่า: “ป้องกันการโดนแกล้งด้วยการแกล้งก่อน!”
ตกค่ำ ต้นเดินวนรอบห้องหลายรอบ โตโต้นั่งนิ่ง ปากยิ้มแต่ตายังคอยจ้องใครเดินผ่านหน้าห้อง โมวิ่งกลับมาด้วยของห่อหนึ่ง อ้างว่าก๋วยเตี๋ยว แต่จริง ๆ คือของตกแต่งงานวันเกิด
บรรยากาศเปิดฉากเงียบผิดปกติ โมออกปากว่า: “พวก เอาไฟหรี่ให้ด้วย เราต้องเซฟไฟนะ” ทุกคนพยักหน้าแต่ต้นมองหน้าบอก “เออ ไฟมันก็จางแปลก ๆ นะ นี่จะเซฟไฟหรือตัดไฟวะ?”
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้น โตโต้สะดุ้งรีบกดมือถือไว้ใต้โต๊ะ ต้นสะดุ้งเอาเสื้อกันหนาวปิดหน้าไว้ โมทำเป็นยิงเสียงตุ๊กตาออกมาจากลำโพงเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ทุกอย่างเริ่มกลายเป็นมรสุมแห่งความเข้าใจผิดที่ไม่มีใครหยุดทัน
รปภ. เคาะประตูเข้ามา พร้อมกับถามเสียงเข้ม “เด็ก ๆ กินกลิ่นขนมเค้กรึเปล่า” โมหน้าเหว ต้นเหงื่อซึม “เค้ก? เค้กอะไรครับพี่ เรากินเตี๋ยวครับ”
โตโต้ทำตาสว่างขึ้นมา หลุดปากออกว่า “อ้อ หรือว่าพวกพี่จะแกล้งผมด้วยการยกเค้กปลอม ๆ มาให้ใช่ไหม?”
ทุกคนนิ่ง ชั่วคราว ก่อนหัวเราะกร่อย ๆ ต้นเปลี่ยนเรื่อง บอกว่า “โทษที ๆ พี่ รปภ.กลิ่นคงมาจากข้างนอกแหละ” โมอ้อมแอ้มส่งกล่องให้ รปภ.เหมือนกลัวจะโดนจับแผน
หลังจาก รปภ.ออกไป ทุกคนพากันถอนใจ โตโต้ซึ่งเข้าใจไปเองว่ารอดจากแผนแกล้ง ยิ้มร่า ยิ่งปักใจว่าเขาวิเคราะห์ถูกต้องแล้ว ส่วนต้นกลับได้เบาะแสเซอร์ไพรส์เพิ่มว่าโตโต้ไม่ระแวงเซอร์ไพรส์วันเกิด แต่กำลังระวังกับดัก!
ต้นพยายามแอบส่งสัญญาณกับโม แต่การใช้สัญญาณมือของทั้งคู่ดันเป็นเหมือนรหัสลับที่ไม่มีใครรู้ความหมาย ต่างคนเลยทำอิริยาบถประหลาดกลางห้อง จนโตโต้คิดว่าเขาถูกหลอกให้เข้าเกมส์โชว์ลับ ๆ อยู่
โทรศัพท์มือถือของต้นดังขึ้น เป็นเสียงแฟนสาว เธอถามเรื่องเสื้อกันหนาว “ต้น เสื้อกันหนาวฉัน เอามาคืนพรุ่งนี้ด้วยนะ อย่าทำหายล่ะ ยิ่งใส่บ่อย ๆ ยิ่งยับนะ!” ต้นเหงื่อตก คำขู่ฝังใจ พยายามเหลียวหาสิ่งของช่วงก่อนที่เซอร์ไพรส์จะเริ่ม ตามหาจนเดินเข้าไปในห้องน้ำ ทั้งที่เคยค้นมาแล้วสามรอบ
โมหยิบเค้กออกมาเตรียมเป่า เทียนลุกพรึ่บ ส่วนต้นออกจากห้องน้ำพอดี โตโต้หยิบกล้องมือถือกดถ่ายหน้าตัวเองไว้ เผื่อต้องการหลักฐานความซวยใด ๆ เขาจะได้ร้องเรียนได้ทันที
ไฟดับลงทันทีโดยไม่มีใครเตรียมตัว หนึ่งในพวกเขาดันเดินเตะปลั๊กไฟหลุดเสียงดังปัง ห้องมืดสนิท เหลือแต่เสียงหัวเราะประหลาดของโมกับต้น โตโต้เริ่มคิดว่าถึงขั้นนี้คงเป็นการอำแบบจัดเต็มแน่ ๆ
โมเปิดไฟฉายมือถือส่องหน้า ทุกคนเงียบ ทุกอย่างติดขัด ต้นบ่นพึมพำ “ฉากนี้มันหนังสยองขวัญหรอ หรือความอลเวงจะดักซ้อนชั้นอยู่” โมเองโบกมือตีไฟฉายไปมา เงาทาบหน้าโตโต้จนเจ้าตัวระแวงสุดขีด
เสียงเคาะประตูดังทะลุฝามาอีกครั้ง ทุกคนอ้าปากค้าง ครั้งนี้เป็นเพื่อนห้องข้าง ๆ ที่เอาขนมปังมาแจมปาร์ตี้ ด้วยคำพูดว่า “มากันหมดหรือยัง รึว่ายังแค่ซ้อมเซอร์ไพรส์”
โตโต้ถามเสียงสั่น: “จะซ้อมไปกี่รอบล่ะเนี่ย” ต้นกับโมสบตากัน ยิ่งเห็นว่าโตโต้เชื่อจริง ๆ ว่ากำลังโดนแกล้งซ้ำ ก็ยิ่งหลุดขำ โมจับมือโตโต้ลากไปหน้ากล้องแล้วบอก “ร้องเพลงวันเกิดให้ตัวเองก่อนเลยสิ จะได้เซอร์ไพรส์จริงๆทีเดียว”
โตโต้ร้องงง “หือ? เฮ้ย ไม่เอานะ! จะร้องทำไมวะ วันเกิดตรูเอง!” แต่สุดท้ายแก๊งค์ก็ร้วนนำ โห่ร้อง ฮัมเพลงแปลก ๆ ที่ไม่มีใครตรงจังหวะ ทุกอย่างกลายเป็นคอรัสโกลาหลที่ไม่มีการเซอร์ไพรส์ใด ๆ สมบูรณ์
เวลาเกือบสี่ทุ่ม เค้กอยู่บนโต๊ะแต่ยังไม่มีใครกล้าเป่าเทียน โมยื่นมีดตัดเค้กให้ต้น เพราะรู้ว่าต้นขี้กลัวจะทำเลอะเทอะกว่าทุกคน แต่ต้นรับมาแบบเคร่งขรึมสั่น ๆ มองหน้าเพื่อน แล้วพูดว่า “เป็นความลับที่โคตรไม่ลับเลยว่ากูตัดเค้กไม่เป็น”
เสียงหัวเราะกราด ทุกอย่างเหมือนจะผ่อนคลาย แต่โตโต้ถามขึ้นว่า “แล้วของขวัญล่ะ จะเฉลยมั้ย มารู้อะไรกันบ้าง”
ต้นกับโมมองหน้ากัน แล้วตอบไม่ตรงคำถาม โมบอกว่า “ของขวัญมันมีอยู่ในใจ ก็มึงเพื่อนรักกูไง ให้เวลา ให้ปัญหา ให้หัวใจวายได้ทั้งคืน”
โตโต้ขำจนท้องแข็ง ต้นสบายใจเรื่องเสื้อกันหนาวเพราะสุดท้ายเจออยู่ใต้หมอน ส่วนโมบางเอิญดันหยิบกล่องตกแต่งเป็นเค้กของปีที่แล้วมาเฉลยซ้ำ เรื่องเลยฮายิ่งขึ้น งานเลี้ยงลับ ๆ ไม่มีใครรู้เลยว่าคืนนี้เซอร์ไพรส์สำหรับใครแน่
ทุกคนหัวเราะปิดฉาก โมพูดส่งท้าย “อย่างน้อยเซอร์ไพรส์ของคืนนี้ก็คงเป็น…ไม่มีใครโดนแกล้งจริง ๆ แต่โดนหลอกกันเองทุกคนเลยวะ!” ทุกเสียงปรบมือ โห่ร้องด้วยความสุข ฟีลกู๊ด อบอุ่น และหอมกลิ่นเค้ก (ปลอม) ในคืนที่ไม่มีแผนไหนสำเร็จเลยแม้แต่แผนเดียว
