เสียงกริ่งพักเที่ยงดังยังไม่ทันขาดสาย พีทก็พุ่งกลับเข้าห้องพร้อมถุงข้าวเหนียวลูกชิ้น ในขณะที่กล้ากำลังท่องสูตรพีทาโกรัสกับตัวเอง พีทตาเป็นประกาย มั่นใจว่า “วันนี้จะต้องกินลูกชิ้นในห้องให้ได้ ไม่มีครูคนไหนจับได้ชัวร์!” กล้ามองถุงลูกชิ้นอย่างหวาด ๆ “เฮ้ย พีท ระวังเถอะ พวกครูโยหรืออ.อนุชาต์เดินผ่านนี่จับได้ตายเลยนะเว้ย!” พีทหัวเราะหึ ๆ วางแผนว่าเดี๋ยวจะเอาถุงซ่อนไว้ใต้โต๊ะก่อนรอเพื่อนออกหมดค่อยค่อยกินเอง แต่พอเพื่อนคนอื่นเริ่มถามหา พีทกลับทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้จนกล้าเริ่มกังวล
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ผ่านไปไม่ถึงสามนาที นักเรียนประจำชั้นหัวเห็ด โอม ก็โผล่หัวมา “กลิ่นอะไรอะ ใครเอาอะไรมาแอบกินอ่ะ เสียงดังที่ท้องผมนี่เลยนะ” ทุกคนมองหน้ากัน อึดอัดแปลก ๆ ทั้งห้องเงียบ พีทส่งซิกท์สายตากับกล้าทันที ให้กล้าจัดแจงเก็บถุงลูกชิ้นให้เนียนที่สุด กล้าระแวงแต่ยอมเอาถุงไปซ่อนใต้แผ่นรองเท้าสำรองที่เจอในข้างโต๊ะของครู
จู่ ๆ อ.อนุชาต์เดินผ่านหน้าห้องจริง ๆ “เด็ก ๆ เย็นนี้อย่าลืมเคลียร์ห้องนะ พรุ่งนี้ตรวจสุขอนามัย ห้องนี้กลิ่นอะไรแปลก ๆ เหรอ?” พีทกับกล้าแทบหยุดหายใจ โอมยังไม่เลิกสงสัย เดินดมตามกลิ่นประหนึ่งอัลเซเชียนฝึกใหม่ พีทกระซิบกล้า “นี่มันยิ่งกว่าภารกิจถอนระเบิดอีก ทำไงดีวะเนี่ย!” กล้าแทบจะร้องไห้ ออกตัวว่าอยากจะบอกความจริงแต่ก็กลัวโดนพีทดุ
ช่วงเปลี่ยนคาบ พีทวางแผนซ่อนไปไว้ในลิ้นชักอุปกรณ์หลังห้องแทน แต่ระหว่างแอบเดินไป ทะเล่อทะล่าไปชนกับอาย เพื่อนสาวสายกิจกรรมที่พกถาดผีเสื้อดินน้ำมัน อายมองถุงลูกชิ้นแปลก ๆ อย่างสงสัยแต่ไม่ได้ถามอะไรเพราะกำลังรีบไปฝึกละคร พีทรีบยัดถุงลูกชิ้นเข้าไปในลิ้นชัก พลางบอกกล้าว่า “เหมือนไม่มีใครรู้แหะ!” กล้าหน้าเสีย “แต่…กลิ่นมันแรงขึ้นเรื่อย ๆ นะพีท”
ระหว่างที่พยายามจะทำตัวเนียน นักเรียนห้องข้าง ๆ และครูพละเริ่มแวะเวียนมามอง พวกเขาพากันคุยเล็กน้อย น้องเจ๋งแอบกระซิบกลุ่มเพื่อนว่าในห้องมีเอเลี่ยนส่งกลิ่นออกมากลางวัน ทุกคนลุ้นระทึกแต่ก็ตกใจแทนที่ตลก พีทกุมขมับ “เอเลี่ยนอะไรวะ กล้า อิทธิพลลูกชิ้นกำลังไปไกล ไม่ดีแน่!”
ช่วงพักบ่าย นักเรียนรวมตัวซ้อมร้องเพลงประจำโรงเรียน กล้าอยากจะแอบหยิบลูกชิ้นไปทิ้งแต่ดันเจอแจ็ค เพื่อนสุดโชคร้ายที่มาเช็คความสะอาดโต๊ะเรียนจำเป็นต้องนั่งโต๊ะหลังห้อง แจ็คคุ้ยหากระดาษก็เลยเจอถุงลูกชิ้น กล้าดึงมือแจ็คไว้แบบหวังดีแต่กลัวจับได้ แจ็คตกใจร้องลั่น เพื่อนทั้งห้องหันมามอง แจ็คถาม “ใครแอบเอาของกินมาเนี่ย กลิ่นแรงจะตาย!” พีทรีบเดินไปดึงถุงออกมา โยนให้กล้าแบบลนลาน “ฉันขอโทษ กล้าช่วยด้วย!”
เสียงครูโยดังขึ้นจากหน้าห้อง “กำลังจะมีใครโดนทำโทษหรือเปล่า!” ครูโยเดินเข้ามา พีทกับกล้าชะงัก พีทพยายามปั้นหน้าเฉยแต่กล้ารู้ว่าครูโยสายตาแรงมาก กล้าพึมพำกับตัวเอง “วันนี้ต้องได้ใบเตือนแน่ ๆ” โอมรีบเดินมาบอกข้อมูลผิด ๆ กับครูโยว่า “ผมว่าน่าจะมีหนูตายในลิ้นชักครับครู กลิ่นตุ ๆ” ครูโยใจดีแต่ติดขี้เกียจ เลยสั่งให้เคลียร์ของทั้งหมดในลิ้นชัก หน้ากล้าที่ตอนปกติวิตกอยู่แล้ว ยิ่งซีดหนัก
ทุกคนช่วยกันค้น ลิ้นชักเจอแต่เศษดินสอ กับกล่องดินน้ำมันของอาย จู่ ๆ กล้ารู้สึกว่าถุงลูกชิ้นตอนนี้น่าจะอยู่ในกระเป๋าเป้ของแจ็คแทน เพราะตอนพีทโยนดันไปโดนเป้เพื่อน กล้าตกใจบอกแจ็คเบา ๆ แจ็คตกใจยิ่งกว่า รีบรื้อกระเป๋าตัวเองทันที ลูกชิ้นปลิวออกมากลิ่นตีขึ้น ครูโยมองงง “ใครเอาลูกชิ้นมาทั้งถุง!” พีทกับกล้ายิ้มแห้ง ๆ พยักหน้ากันเงียบ ๆ
แต่ก่อนที่ครูโยจะดุด่า อ.อนุชาต์แวะผ่านมาอีก ครูโยรีบรายงานแทน “เด็ก ๆ เอาของกินมาในห้องครับอาจารย์ ควรจะให้ทำความสะอาดมั้ยคะ” อ.อนุชาต์มองลูกชิ้นในมือ แจ็คเพิ่งรู้ตัวว่าผิด เข้าใจผิดคิดว่าพีทแกล้งยัดของใส่เป้ แว่วเสียงนักเรียนขำเบา ๆ
อ.อนุชาต์เดินไปหยิบถุงลูกชิ้น ดูสีหน้าอดทนสุด ๆ “ทีหลังไม่ควรนำของกินเข้าห้องนะครับ คราวนี้เห็นว่าเป็นลูกชิ้นไม่ใช่หนูตาย เห็นแก่กลิ่น เอ้าเอาไปทิ้งครับ” พีทหน้าเสีย กล้าทำใจแจ็คทำหน้ากังวลปนงง เพื่อนขำกันเป็นแถบ
หลังจากเหตุการณ์สงบลง ครูโยเรียกพีทกับกล้ามาคุยเงียบ ๆ “เห็นแก่ความกล้าหาญ เอ๊ย ความกล้ายอมรับผิด ครูขอไม่ลงโทษวันนี้ แต่ขอช่วยทำความสะอาดห้องหลังเลิกเรียนแทน ดีมั้ย?” พีทถอนหายใจโล่งอก กล้ายิ้มได้
ถึงจะเป็นวันที่วุ่นวาย แต่พีทกับกล้าก็ได้หัวเราะกับเพื่อน ๆ สุดเสียง แจ็คเดินมาหยอกเบา ๆ “คราวหลังซื้ออะไรมาขอแบ่งด้วยนะ ขอแบบไม่ซ่อนนะ” โอมเดินมาสมทบ “ถ้าจะกินลูกชิ้นขออย่ากินในห้อง ขอมีพัดลมเป่าออกข้างนอกด้วย!” ทุกคนหัวเราะกันอีก คราวนี้ไม่มีใครต้องซ่อนอะไรอีก
พีทหลบออกมาช้า ๆ แล้วบอกกล้า “รู้อะไรมั้ย วันนี้แอบสนุกเว้ย ถึงจะซวยก็เหอะ!” กล้าตอบพร้อมรอยยิ้ม “สนุกแต่ไม่เอาอีกนะ!” พีทหัวเราะเบา ๆ “คงอีกนานแหละกว่าจะกินลูกชิ้นในห้องอีก” กล้าส่ายหัวแต่ยิ้มน้อย ๆ ทั้งสองเดินไปห้องน้ำด้วยกัน ทิ้งกลิ่นลูกชิ้นไว้ข้างหลัง แถมความวุ่นวายไว้เผื่อพรุ่งนี้ …
