เสียงนาฬิกาดังแว่วอยู่ในความเงียบของออฟฟิศยามเช้า มีเพียงต้น ชายหนุ่มท่าทางเรียบร้อยในเสื้อเชิ้ตที่เริ่มจะยับนิด ๆ จากการขี่มอเตอร์ไซค์ฝ่าสายฝนขณะเช้า เขานั่งลงหน้าโต๊ะทำงาน หยิบโน้ตบุ๊กออกมาตั้งอย่างเป็นระบบ สายตาเขามองผ่านบานกระจกซึ่งมีหยดน้ำไหลริ้วรอย เขาหลบตาสะท้อนของตัวเองอย่างเงียบ ๆ ก่อนถอนหายใจ คำถามเดิม ๆ ว่าเขายังควรทำงานนี้ต่อไปไหมแว่วอยู่ในหัวในทุกเช้า
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!โทรศัพท์มือถือส่งเสียงเตือน ต้นเปิดอ่านข้อความสั้นจากไลน์กลุ่ม “ทีมคอนเทนต์” ที่ฟาง—หัวหน้าแผนกผู้หญิงผมยาว ผิวขาวจัด—พิมพ์มา: “ขอประชุมงาน 8.45 เจอกันห้องเดิม” ไม่มีอีโมจิหรือคำฟุ่มเฟือยแบบปกติของเพื่อนร่วมงานคนอื่น เสียงฟางอ่านในหัวของต้นนั้นเป็นโทนเด็ดขาดและนิ่งสงบ หลังจากที่เข้าบริษัทนี้มาเกือบปี ต้นยังไม่เคยเห็นเธอหัวเราะออกมาด้วยความรู้สึกเต็มที่สักครั้ง
แผ่นกระดาษโน้ตถูกปลิวมาติดข้างโต๊ะของต้น พลอย—เพื่อนร่วมงานสาวอีกคน—เอื้อมมาส่งยิ้มกว้างแต่เสียงยังเบา “เช้านี้ดูวุ่นเหรอแก ฟางดูซีเรียสมากเลยนะ”
ต้นแค่พยักหน้า สายตายังมองจอคอม “คงมีอะไรด่วน” พลอยหัวเราะเบา ๆ ก่อนกระซิบต่อ “แกคิดว่าโปรเจ็กต์ใหม่ที่ว่าจะใหญ่แค่ไหน ฟางดูเหนื่อย ๆ นะพักนี้” ต้นไม่ได้ตอบ เพราะในใจเขาเองก็รู้สึกได้ว่าฟางช่วงนี้ดูระวังตัวกว่าเดิม
8.45 ห้องประชุมแคบ ๆ เริ่มเต็มไปด้วยเพื่อนร่วมงาน ฟางยืนประจำหน้าจอโปรเจ็กเตอร์ สีหน้าตึงเครียดแต่ก็ยังคุมอารมณ์ดีเหมือนทุกที “เรามีโปรเจกต์ใหญ่กับลูกค้ารายใหม่ บริษัทหนังสือเสียงระดับประเทศ ‘DreamWave’ พวกเขาให้เวลาเราสองเดือนแค่ผลิตแคมเปญออนไลน์และอีเวนต์เปิดตัว” ฟางวางไฟล์แคมเปญลงบนกลางโต๊ะแล้วชำเลืองมองต้นชั่วครู่ “ต้นกับฉันดูไอเดียหลักสำหรับคอนเทนต์ออนไลน์ ส่วนทีมอื่นดูพาร์ทโปรดักชัน”
สายตาทุกคนหันไปหาต้น พลอยขยิบตาให้ด้วยความหวังดี ต้นกลืนน้ำลาย คิดแต่เพียงว่า ทำไมถึงต้องเป็นเขา ฟางเลื่อนแว่นสายตาหนาแล้วเริ่มแจกแจงรายละเอียดงาน เสียงของเธอแน่วแน่ ไม่ติดขัด แต่ภายในใจกลับมีความกลัวที่ฝังแน่นอย่างลึกซึ้ง เธอกำลังท้าทายตัวเองอีกครั้งว่าจะจัดการแคมเปญให้เป๊ะไร้ที่ติ โดยไม่ให้ใครรู้ถึงรอยร้าวในอดีตที่ตามหลอกหลอน
หลังจบประชุม ทุกคนทยอยออกจากห้อง เหลือฟางกับต้นเพียงสองคน เงียบชั่วครู่ก่อนฟางเปิดปากโดยไม่สบตา “นายไปดูพรีเซนต์ของดีไซเนอร์มาให้หน่อย เรื่องไทม์ไลน์ส่งมาให้ฉันคืนนี้นะ” เสียงเธอขรึมแต่แฝงความกังวล ต้นรับคำโดยไม่กล้าสบตาเช่นกัน ต่างฝ่ายต่างเก็บงำอะไรบางอย่างไว้เบื้องหลังท่าทีที่ดูเหมือนเข้มแข็งและนิ่งเฉย
วันนั้นฝนตกหนัก ต้นนั่งอยู่ที่คาเฟ่ใกล้ออฟฟิศเพื่อรอฝนซา มีเพียงฟางนั่งฝั่งตรงข้าม ดูเหมือนเธอเพิ่งเสร็จงานก็เดินตามเข้ามาเช่นกัน ต่างคนต่างฟังเสียงฝนตรงหน้า ต้นทำทีเล่นมือถือ ฟางจ้องมองแก้วกาแฟที่เริ่มเย็นชืด ไม่มีบทสนทนาเกิดขึ้นนานหลายอึดใจ ก่อนฟางจะพูดขึ้นเบา ๆ “ฉันไม่ชอบฝน” ต้นยกตาขึ้นมองเธอ “ทำไมล่ะ?” ฟางถอนหายใจ สูดหายใจเข้าลึก “มันเหมือนทุกอย่างจะช้าลงไปหมด ฉันรู้สึก…ติดอยู่ที่เดิมตลอดเวลา”
ต้นไม่ได้ตอบอะไรทันที เสียงฝนกระทบกระจกดังชัดขึ้นทุกขณะ “บางที…บางคนก็ชอบนะ” เขายิ้มบาง ๆ ฟางเงียบไปแวบหนึ่ง ใบหน้าตึงเครียดลดลงเล็กน้อย “งั้นนายคงชอบเดินตากฝนสินะ” ต้นส่ายหน้า “เปล่า…แค่รู้สึกว่าฝนมันทำให้เราเห็นอะไรชัดขึ้น มันซ่อนเรื่องบางอย่างและเปิดเผยบางอย่างนะ”
ฟางนิ่งเงียบไป มีเพียงเสียงขีดดินสอของเธอลงบนสมุดจด เธอมักวาดอะไรเวลาเครียด ต้นแอบสังเกตนานแล้ว แต่ไม่เคยพูด ฟางเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาแวบหนึ่งก่อนจะรีบก้มลงไปใหม่ บรรยากาศระหว่างทั้งสองอัดแน่นด้วยบางสิ่งที่ยังไม่มีใครกล่าวออกมา
วันถัดมา ทีมงานเริ่มทำงานร่วมกันอย่างเร่งรัด ฟางกับต้นต้องนั่งประชุมแก้ไอเดียกันแทบทุกเย็น ต้นเป็นคนคิดรายละเอียดเก่งแต่ลังเลทุกการตัดสินใจ ส่วนฟางกล้าวางแผนและลุยหน้าเสมอ แต่เธอไม่ค่อยรับฟังความคิดเห็นใครมากนัก จุดนี้เองที่มักทำให้ทั้งสองขัดแย้งกันบ่อยครั้ง ทุกครั้งที่มีประเด็นเรื่องไอเดียคอนเทนต์ ฟางมักพูดเสียงแข็ง “แบบนี้ขายไม่ได้ ลูกค้าอยากได้อะไรที่รันไว” ต้นเถียงกลับเบา ๆ ด้วยเหตุผล “แต่ถ้าเราใส่เรื่องราวมากไป เดี๋ยวคนน่าเบื่อ” พลอยกับเพื่อนร่วมงานได้แต่ชำเลืองมองอย่างเกร็ง ๆ
แต่ในค่ำหนึ่ง หลังทำงานจนดึก ฟางเดินเข้ามาหาต้นที่โต๊ะทำงาน แสงไฟออฟฟิศกระทบใบหน้าเธอราวกับเปลือกแข็งบาง ๆ พังทลายชั่วขณะ “นายเห็นไฟล์อีเวนต์รึยัง ฉันส่งอีเมลผิดไฟล์ไป” ต้นขำออกมาเบา ๆ เสียงจริงใจเป็นครั้งแรก “ก็คนเก่งก็มีพลาดเหมือนกันนะ” ฟางยิ้มจาง ๆ แบบที่ต้นไม่เคยเห็นมาก่อน เงียบไปนานจนกระทั่งเธอพูดต่อ “ฉันไม่เก่งอย่างที่ใคร ๆ คิดหรอกนะ เคยล้มเหลวมาก่อน…หลายครั้งมาก”
ต้นเงียบลงทันที ภาพในอดีตของเขาแล่นเข้ามาในหัว เขาเองก็เคยล้มเหลวกับความรักและความฝันจนปิดหัวใจใส่กล่อง “ทุกคนมีของที่กลัวจะเสียทั้งนั้นแหละ” เขาตอบแบบเรียบง่าย ฟางนิ่งฟังแล้วเดินจากไปโดยไม่ได้พูดอะไร ทิ้งให้ต้นมองตามหลังจนแสงสุดท้ายของไฟฟ้ายามค่ำดับลง
วันต่อมา บรรยากาศในทีมดูอึมครึมหลังจากแนวคิดหลักของโปรเจกต์ถูกลูกค้าปฏิเสธ ต้นผิดหวังหนัก รู้สึกว่าเป็นความผิดของเขา ฟางเรียกประชุมกลุ่มฉุกเฉินแต่ไม่มีใครกล้าเสนอไอเดียอะไรใหม่ ต้นพยายามจะพูดแต่คล้ายถูกขวางด้วยกำแพงบางอย่าง ฟางมองต้น เพียงแค่พยักหน้าแทนการให้กำลังใจ สีหน้าเธอดูเหนื่อยล้าปนหงุดหงิดเล็กน้อย
อาหารกลางวันวันนั้น ฟางนั่งแยกตัวที่มุมโต๊ะ ต้นถือซาลาเปาใส้หมูเดินเข้ามาเงียบ ๆ “กินหน่อยไหม” ฟางมองของกินแล้วเผยรอยยิ้มอ่อน ๆ “ขอบใจ นายดีกับทุกคนเสมอเลยเนอะ”
ต้นนิ่งเงียบ มือกำซาลาเปาแน่นกว่าเดิม “ไม่ได้ดีกับทุกคนหรอก บางทีก็แค่…กลัวใครจะไม่ชอบ” ฟางมองเห็นรอยแตกในดวงตาคู่นั้น เงียบอยู่นาน ก่อนพูดทอดเสียงเบา “ฉันก็กลัวคนอื่นผิดหวังเหมือนกัน”
คืนนั้น ต้นตัดสินใจส่งข้อความขอบคุณฟางที่ช่วยประสานงานกับลูกค้า ฟางอ่านข้อความแล้วพิมพ์ตอบ “ถ้าคิดอะไรออก ไลน์มาหาได้นะ” ต้นลังเลก่อนจะกล้าถาม “ฟางทำงานหนักแบบนี้ไม่เหนื่อยเหรอ” ฟางพิมพ์ตอบหลังผ่านไปหลายวินาที “ก็มีเหนื่อยแหละ แต่ใครจะสนล่ะ เดี๋ยวก็ผ่านไปอีกวัน”
เช้าอีกวันมีสายฝนตกกระหน่ำ ต้นกับฟางเดินเจอกันหน้าตึก พวกเขายืนหลบฝนเงียบ ๆ ฟางมองออกไปนอกระเบียง “ตอนเด็กฉันกลัวฟ้าร้องมาก จนวันนึงแม่บอกว่า ถ้าฟังดี ๆ มันเหมือนเสียงเพลง” ต้นยิ้มเล็ก ๆ “งั้นวันนี้เราคงได้ฟังเพลงยาวแน่ ๆ” เสียงหัวเราะของฟางเบา ๆ หลุดออกมา ต่างฝ่ายต่างยังไม่มีใครกล้าเอื้อมข้ามระยะห่างที่มีอยู่
โปรเจกต์เดินหน้าต่อ ทั้งสองเริ่มเข้าใจจุดแข็งและจุดอ่อนของกันและกันมากขึ้น ฟางยอมรับบางครั้งเธออาจกดดันคนอื่นเกินไป ต้นกล้าที่จะพูดออกความคิดของตนเองทั้งที่ยังกลัว ฟางให้ต้นทดลองทำไอเดียใหม่โดยไม่ตัดสินทันที เพื่อนร่วมงานเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ ของฟางและมองด้วยสายตาชื่นชมมากขึ้น
ระหว่างนั้น ฟางต้องเดินทางไปดูงานต่างจังหวัดหลายวัน ต้นอยู่กับทีมและรู้สึกเหงาอย่างที่ไม่เคยคิดว่าจะรู้สึก เขาพยายามสุมหัวทำงานแต่บ่อยครั้งก็เปิดแชทฟาง เมื่อฟางส่งภาพวิวภูเขามาให้ในกลุ่ม ต้นกล้าเมนชั่นถึงเธอ “วิวสวยดี ถ้าพี่อยู่ด้วยคงหาเรื่องแนะนำร้านอาหารอีกแล้ว” ฟางตอบช้า ๆ “นายก็คงชิมอย่างเดียวล่ะสิ” ทั้งคู่ยิ้มให้กับหน้าจอโดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายก็แอบรู้สึกคล้ายกัน
หลังโปรเจกต์กลับมา ฟางดูจริงจังมากกว่าเดิมและหลีกเลี่ยงการสบตาต้น ถึงแม้จะร่วมงานกันอย่างปกติแต่มีช่องว่างที่ไม่อาจมองข้ามได้ ต้นพยายามถามสั้น ๆ “พี่โอเคใช่ไหม กลับมาดูเครียดกว่าเดิมอีก” ฟางตอบเสียงตัดบท “ไม่มีอะไร นายแค่โฟกัสงานตัวเองก็พอ” ต้นได้แต่อึ้ง เหมือนถูกปิดประตูสนิทอีกครั้ง
ในค่ำคืนก่อนวันนัดประชุมใหญ่ ฟางนอนไม่หลับพลิกตัวไปมา มือถือขึ้นชื่อ “แม่” เธอปล่อยน้ำตาไหลเบา ๆ เพราะคิดถึงคำพูดของแม่ในอดีต “อย่าปล่อยให้ใครเข้ามาใกล้เกินไป เดี๋ยวก็จะเสียใจเปล่า ๆ” เธอพิมพ์บันทึกข้อความ “บางครั้งความสำเร็จมันก็ไม่เติมเต็ม…แต่ความกลัวก็ป้องกันเราจากความเจ็บปวดไม่ได้จริง ๆ”
เช้าในวันพรีเซนต์ใหญ่ ต้นแต่งตัวเรียบร้อยกว่าทุกวัน ฟางมาแต่เช้าตรู่ หน้าตาเย็นชาเพราะอดนอน พรีเซนต์จบลงได้ดี ทุกคนปรบมือดีใจ ลูกค้ายิ้มพอใจแต่ฟางกลับนิ่งเงียบ ทั้งทีมแยกย้าย ฉลองกันเล็ก ๆ แต่ฟางเดินไปคนเดียว ต้นตามไปเจอเธอที่ลานจอดรถ เงียบอยู่นาน เขาพูดขึ้นเบา ๆ “ขอบคุณนะที่ให้โอกาสผม ผมรู้ว่ามันไม่ได้ง่ายสำหรับพี่” ฟางนิ่งนานก่อนถอนหายใจ “ฉันแค่…กลัวเดินย้อนกลับไปที่เดิม กลัวจะเสียใจอีก” ต้นเงียบ มองมือเธอกำแน่น
ฝนเริ่มโปรยลงมาอีกครั้ง ฟางหันหลังให้ต้น น้ำฝนไหลผสมกับน้ำตา มือไม้สั่นเทา “นายเคยกลัวไหม ว่าจะไม่เหลือใครเลย” ต้นเข้ามาใกล้ช้า ๆ ใช้หลังมือแตะเบา ๆ ที่แขนฟาง “ผมกลัวทุกวัน…แต่ถ้าเราไม่ลองเดินออกมา อาจจะไม่มีวันรู้ด้วยซ้ำว่ามีใครรออยู่ข้างเดียวกัน” ฟางสั่นไหว มองเขาผ่านม่านน้ำฝน “แล้วถ้าต้องเสียใจอีกล่ะ” ต้นยิ้มเศร้า “ก็แค่รู้ว่าเราได้พยายาม ไม่ใช่แค่ยืนดูฝนกับรอให้มันหยุดเอง”
ฟางปาดน้ำตาและน้ำฝนออกจากใบหน้า หอบลมหายใจลึก “นายมันดื้อจริง ๆ” ต้นหัวเราะเบา ๆ “พี่ก็เก่งเกินไปเหมือนกัน” ทั้งคู่ยืนอยู่ใต้สายฝน ไม่มีคำว่ารัก ไม่มีการสัญญาใด ๆ มีเพียงสองคนยอมเดินข้ามระยะห่างมาหากันสักครั้ง
หลายเดือนต่อมา ฟางกับต้นยังคงทำงานด้วยกัน แต่บรรยากาศเปลี่ยนไป พวกเขาคุยกันมากขึ้น เถียงกันมากขึ้น หัวเราะกันได้โดยไม่ต้องซ่อนน้ำตา คำสารภาพรักไม่จำเป็น แต่การนั่งรอฝนซาสองคนที่คาเฟ่เก่า ๆ กลับมีความหมายมากกว่าคำพูดใดบนโลก ฟางเอื้อมมือจับแก้วกาแฟอุ่น ๆ ยิ้มให้ต้นช้า ๆ ต้นตอบกลับด้วยสายตาอบอุ่น “เดี๋ยวฝนก็หยุด เราก็เดินต่อได้ใช่ไหม” ฟางมองออกไปยังถนนเปียกน้ำ “บางที…เราก็นั่งรอฝนด้วยกันนานขึ้นก็ได้นะ” ทุกอย่างยังค่อย ๆ เติบโต ด้วยจังหวะของสายฝนที่ไม่มีใครเร่งให้หยุดได้ เหมือนหัวใจของทั้งสองที่ค่อย ๆ เปิดรับกันทีละน้อย ทุกความเปียกปอนและพลั้งพลาดล้วนมีความหมายในระยะห่างที่พวกเขาเลือกก้าวข้ามไปด้วยกัน
