เสียงโทรศัพท์มือถือสั่นเบาๆ บนโต๊ะประชุมในบ่ายต้นเดือนมิถุนายน พีรวัสสูดหายใจลึกพลางก้มลงดูหน้าจอ ข้อความจากแม่ถามว่าเย็นนี้จะกลับบ้านหรือไม่ เขาเลือกที่จะปล่อยไว้ รู้สึกหัวตื้อๆ กับงานกองพะเนินและเพื่อนร่วมงานหน้าใหม่ที่เขายังไม่ทันจำชื่อได้หมดด้วยซ้ำ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เพียงขวัญเดินเข้ามาในห้อง สะพายคอมพิวเตอร์พกพาและแฟ้มเอกสาร แนวผมยาวของเธอเกล้าขึ้นอย่างลวกๆ ใบหน้าดูมุ่งมั่นแม้ดวงตาค่อนข้างอ่อนล้า สายตาของเพียงขวัญกับพีรวัสประสานกันชั่วขณะ ความนิ่งโพลนในใจแผ่วงกว้าง พวกเขารู้จักกันดีเกินไปตั้งแต่วันวานแต่ก็เหมือนคนแปลกหน้าไปแล้ว
“ขอโทษค่ะที่มาช้า รถติดนิดหน่อย” เพียงขวัญเอ่ยเบาๆ ลงนั่งเก้าอี้ว่างข้างพีรวัส
พีรวัสขยับตัว หลีกสายตา “ไม่เป็นไรครับ เรายังไม่ได้เริ่ม”
หัวหน้าทีมนำประเด็นโปรเจ็กต์ใหม่ขึ้นจอ เพียงขวัญเป็นมือหนึ่งด้านดีไซน์ที่ถูกดึงเข้าทีมสดๆ ร้อนๆ งานแรกของเธอคือร่วมกับพีรวัสสร้างภาพลักษณ์ใหม่ให้แบรนด์ใหญ่ที่มีกำหนดเวลาแน่นหนา ท่ามกลางห้องประชุมอึดอัด เสียงที่จดประเด็นงานและท่าทางคล้ายไม่อยากสบตากันของทั้งคู่ดูออกจะผิดธรรมชาติสำหรับคนที่ควรคุ้นเคยกัน
ออกจากห้องประชุม เพียงขวัญเดินเร็ว แทบไม่หันไปมองใคร ขณะที่พีรวัสลังเลสักพักก่อนจะเอ่ยเรียก “ขวัญ…ว่างไหม เย็นนี้อยู่คุยงานกันต่อ?”
หญิงสาวหยุด กระพริบตาเหมือนไม่แน่ใจ “เย็นนี้? เอ่อ…พอได้ค่ะ ต้องรอรถกลับอยู่แล้ว”
ทั้งสองต่างรู้ดีว่า ‘คุยงาน’ คือข้ออ้างที่จะพูดคุยในสิ่งที่ลึกกว่านั้น แต่พวกเขาไม่ได้เอ่ยถึงอดีต ไม่ได้เอ่ยถึงคำพูดค้างคาเมื่อวันจากลาในวัยมัธยมปลาย
ตกเย็น ร้านอาหารเล็กใกล้ตึกออฟฟิศฝนโปรยลงฉ่ำ ข้างหน้าต่างที่มีหยดน้ำเกาะ เพียงขวัญจิ้มฟองนมในแก้วโกโก้ของตัวเองเงียบๆ พีรวัสรอให้เธอพูดก่อนแต่ก็ไร้คำพูดใด
“โปรเจ็กต์นี้ใหญ่ดีนะ มันท้าทาย” เธอเปรยโดยไม่เงยหน้าขึ้น
พีรวัสจับมือแน่นกับแก้วกาแฟ “ขวัญคิดว่าจะแย่ไหมถ้าพวกเราไม่รีบสรุปไอเดีย? ฉันว่างต้นแบบควรให้ทีมทดลองก่อน”
“อืม…ส่งต้นแบบไปเถอะ ให้ทีมแสดงความเห็นก่อนค่อยเดินต่อ” เพียงขวัญตอบเสียงนิ่ง ไม่มีใครเอ่ยถึงความเปลี่ยนไปในตัวอีกฝ่ายแม้ลึกๆ จะรู้สึกชัดเจน ทุกจังหวะสนทนาเหมือนขยับหนีเรื่องราวเก่าอย่างตั้งใจ
ทั้งคู่ร่วมประชุม ลองนำเสนอไอเดียต่อหน้าทีม เพียงขวัญเงียบถ้าไม่จำเป็นต้องพูด ทำงานได้เร็วแต่ไม่เปิดเผยอารมณ์ ในขณะที่พีรวัสเหมือนพยายามสร้างบรรยากาศบวก ทั้งสองดูเหมือนคู่มืออาชีพมากกว่าคนที่เคยหัวเราะด้วยกันใต้ต้นหูกวางหน้าห้องเรียน
สัปดาห์ผ่านไป เสียงหัวเราะของคนในทีมดังขึ้นในช่วงพัก เพียงขวัญก้มหน้ากินข้าวกล่องคนเดียว หยิบโทรศัพท์ขึ้นดูข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏบนหน้าจอ: “แม่กลับดึก ลูกพักผ่อนนะ” น้ำเสียงของแม่ถึงไม่ได้ฟังแต่ก็รู้ดีว่าความห่วงนั้นปกติ
ในคืนหนึ่ง เพียงขวัญนั่งออกแบบโลโก้อยู่ที่บ้าน ไฟในตากลมโตฉายแววเหนื่อยหลังกระจกแว่นตา เสียงเตือน LINE ดังจากโทรศัพท์ พีรวัสส่งข้อความมา “ขอโทษนะวันนี้เหมือนฉันว่าจริงจังไปหน่อย หวังว่าจะไม่ทำให้ไม่สบายใจ”
เพียงขวัญลังเล สุดท้ายตอบกลับสั้นๆ “ไม่เป็นไรค่ะ งานมันกดดันจริงๆ” เธอสบถในใจถึงความกล้าแสดงความรู้สึกของพีรวัสที่เธอเองไม่เคยมี
วันถัดมา มีการนำเสนอแบบแผนต่อผู้บริหาร เพียงขวัญโดนจี้ถามเรื่องดีไซน์จนเธอชะงัก คำถามแทงใจเหมือนย้อนกลับไปสมัยมัธยมวันที่เคยพลาดโอกาสแข่งขันออกแบบเพราะไม่กล้าเสนอตัวเอง พีรวัสเห็นความลังเลในดวงตา เขาเลือกช่วยเสนอความคิดแทน หญิงสาวหันไปมองอย่างขอบคุณและขมขื่นที่ตัวเองยังเหมือนเดิม
หลังเลิกงาน เพียงขวัญตามมาขอบคุณใกล้ลิฟต์ “ขอบคุณนะที่ช่วย”
“ไม่เป็นไร ฉันแค่รู้ว่าขวัญมีไอเดียดีแต่ยังไม่กล้าพูดออกมา” พีรวัสกระซิบ
“นายจำได้เหรอ ว่าฉันเคยกลัวแบบนี้ตั้งแต่เมื่อก่อน…” เสียงของเธอเบาท้ายประโยค
“มันไม่ใช่เรื่องแปลกนี่ ทุกคนกลัวบางอย่างทั้งนั้นแหละ” พีรวัสแลดูเข้าใจ แต่เพียงขวัญเห็นแววตาเหนื่อยล้าของเขาชัดเจน เขาเองก็มีเรื่องที่ยังติดค้างในใจ
คืนหนึ่ง เพียงขวัญพิมพ์ข้อความถึงพีรวัสแต่ลังเลและลบออก สุดท้ายแค่ส่งอีโมจิ “…” ให้ ไม่ใช่การสนทนาที่แท้จริง แต่ก็เป็นก้าวเล็กๆ ที่ชวนให้ทั้งสองรู้สึกใกล้กันมากขึ้น
นานวันเข้า การประชุมแต่ละรอบเปลี่ยนเป็นการแลกเปลี่ยนไอเดียที่ลึกขึ้น เดิมที่ขวัญมักปล่อยงานแล้วปล่อยผ่าน พีรวัสเริ่มแซวเธอให้พูดมากขึ้น “ขวัญ พูดอีกนิด ฉันชอบฟังความคิดนาย”
“พูดมันเหนื่อยนี่ แต่ถ้านายอยากฟัง…ก็ฟังก็ได้” เธอหัวเราะเบาๆ เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่รอยยิ้มขี้เล่นของเพียงขวัญหลุดออกมา
วันหยุด เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เพียงขวัญนิ่วหน้าเล็กน้อยก่อนรับ “หวัดดี…อ๋อพี่วัสเหรอ”
“ขวัญ ว่างไหม ฉันอยากชวนไปเดินตลาดนัดกับแม่…” เสียงพีรวัสเต็มไปด้วยความลังเล
“หือ? นายแน่ใจเหรอ ว่าฉันควรเจอแม่…” เพียงขวัญหน้าซีด นึกถึงอดีตเมื่อแม่ของพีรวัสไม่พอใจเธอสมัยม.ปลาย เพราะเรื่องวุ่นวายในกลุ่มเพื่อน
“มันนานมาแล้ว แม่ไม่โกรธนายแล้วจริงๆ” น้ำเสียงพีรวัสจริงใจ
เพียงขวัญลังเลสุดท้ายก็ตอบตกลง ทั้งสองเดินเบียดผู้คนในตลาด ช่วยกันเลือกผลไม้ สบตาวูบไหวที่ราวกับเด็กมัธยมอีกครั้ง เพียงขวัญพบว่าแม่ของพีรวัสดูใจดีและยิ้มแย้มกว่าในความทรงจำ เธอโล่งใจแต่ยังไม่กล้าสนิทสนม
ค่ำวันนั้น เพียงขวัญนั่งมองรูปถ่ายเซลฟี่กลุ่มที่เพิ่งถ่ายไว้ สังเกตสีหน้าเศร้าๆ ในแววตาตัวเอง เธอรู้สึกถึงบาดแผลที่ซ่อนไว้ เธอยังไม่กล้าปล่อยให้ตัวเองมีความสุขเต็มที่
ในคืนฝนตกอีกครั้ง พีรวัสนั่งคุยกับพ่อ เขาบ่นว่าเครียดเรื่องงานและเรื่องใจ “ฉันกลัว…กลัวจะผิดหวังซ้ำอีก กลัวจะทำให้ใครผิดหวัง”
“ลูกไม่ใช่เด็กมัธยมอีกแล้ววัส ความผิดพลาดไม่ใช่จุดจบ” เสียงพ่อของเขานุ่มนวล
การทำงานร่วมกันในเดือนถัดมา เพียงขวัญกับพีรวัสแกล้งหยอกกันบ้าง เถียงกันในเรื่องเล็กๆ ส่วนใหญ่ แต่ก็หาสมดุลระหว่างการช่วยเหลือกันกับการไม่ก้าวก่าย ไอเดียใหม่ๆ เริ่มเกิดในมุมคิดของทั้งคู่ เสียงหัวเราะและการสบตานานขึ้นทีละน้อย
แต่วันหนึ่ง เอกสารสำคัญที่เพียงขวัญเป็นคนรับผิดชอบหายไป งานทั้งทีมชะงัก เธอหน้าซีด หัวหน้าตำหนิ พีรวัสเห็นหญิงสาวร้องไห้น้ำตาซึม เขายื่นมือมาแตะเบาๆ
“เธอไม่ต้องรับผิดชอบคนเดียวหรอก ฉันเองก็พลาดเหมือนกัน” เสียงของเขาดังพอให้เธอได้ยิน แต่เพียงขวัญกลับกลัวจะเป็นตัวถ่วง เธอผลักมือของเขาออก
“ไม่ ฉันควรระวังให้มากกว่านี้!” เธอพร่ำเบาๆ
พีรวัสนิ่งไป ก่อนผละออกให้พื้นที่ เงียบระหว่างทั้งสองก่อตัวขึ้นเป็นกำแพงหนาแน่น วันถัดมา เพียงขวัญขอทำงานที่บ้าน ไม่ส่งข้อความหาเขา
งานล่าช้า สายตาทีมสะท้อนความผิดหวัง เพียงขวัญฝืนยิ้ม เธอค้นหาเอกสารทุกซอกห้อง สุดท้ายพบมันในแฟ้มแยก บนใบหน้ามีรอยแดงจากการร้องไห้
หญิงสาวกลับเข้ามาออฟฟิศ วันนั้นทั้งห้องเงียบสนิท เพียงขวัญวางแฟ้มลงและกล่าวขอโทษเสียงสั่น น้ำตาปริ่มหัวตานั้นถูกกลืนโดยพยายามยิ้ม สายตาพีรวัสเศร้าหนักขึ้น เขารู้ว่าเธอโทษตัวเองเกินกว่าเหตุ
คืนนั้น เพียงขวัญเดินหลบฝน สะพายกระเป๋าเปียกชุ่ม เสียงพีรวัสโทรมา “ขวัญ…นายโอเคไหม”
เพียงขวัญนิ่งไปนาน “ไม่รู้สิ ฉันกลัวจะทำให้ใครผิดหวังอีก กลัวจะเป็นเหมือนเมื่อก่อน…”
“ขวัญ นายเก่งมากแล้ว ไม่มีใครคาดหวังให้นายสมบูรณ์แบบ”
“แต่ฉันยังกลัว อยากเลิกกลัวแต่เลิกไม่ได้”
“ลองให้โอกาสตัวเองอีกนิดได้ไหม ถ้าไม่พลาด นายก็ไม่มีวันรู้ว่าตัวเองโตขึ้นแค่ไหน”
มีแต่เสียงฝนขาดช่วงในความเงียบ เพียงขวัญน้ำตาไหลแต่ไม่ได้ร้องออกมา
พีรวัสเองนั่งหน้าต่างห้องพัก ยอมรับความเหนื่อยล้าที่ชีวิตผู้ใหญ่กดทับ การแสดงออกของเขาในที่ทำงานตลอดมา อาจเพราะกลัวล้มเหลวเหมือนตอนที่เขาปล่อยเพื่อนเปลี่ยวใจในวันจบมัธยม
เช้าอีกวัน เพียงขวัญมาออฟฟิศพร้อมกล่องขนมมาแบ่งทุกคน เสียงหัวเราะเล็กๆ ดังขึ้น หญิงสาววางขนมไว้ที่โต๊ะพีรวัสยิ้มบางๆ ให้ทีม ราวกับเป็นก้าวสำคัญที่เธอปล่อยวางจากอดีตไปได้อีกขั้น
ทั้งคู่สะสมความทรงจำด้วยกันทีละชิ้น แม้บางวันจะถกเถียงกันเรื่องงานอย่างดุเดือด แต่ก็เริ่มพูดความในใจที่เคยซ่อนกันมากขึ้น “ฉันชอบเวลานายหัวเราะนะ ขวัญ” พีรวัสเผลอยิ้มขณะนั่งพักเบรก
“อย่าแกล้งฉันน่า…” เธอพูดเสียงเบาแต่สีหน้าแดงเรื่อ
“เปล่าจริง ฉันหมายความตามนั้น”
หญิงสาวสบตาเขา ก่อนจะหลบสายตา “นายนี่มัน…น่ารำคาญ”
“บางทีนายก็เงียบเกินไปจนเดาใจลำบาก”
“อยากรู้ทำไมนัก?”
“เผื่อวันหนึ่งฉันจะเข้าใจนายมากขึ้น”
ความเงียบแฝงด้วยความรู้สึกผ่านไปหลายวินาที เพียงขวัญเพียงแต่ยิ้มจางๆ
วันหนึ่ง เพียงขวัญได้รับข่าวว่าแม่ของเธอล้มป่วย ฮีตเตอร์ที่บ้านเสีย เธอต้องหาหมอและดูแลแม่จนเหนื่อยอ่อน หลายวันไม่ได้ไปออฟฟิศ พีรวัสส่งข้าวของ เครื่องใช้จำเป็น และโน้ตเล็กๆ มาหน้าบ้าน “มีอะไรโทรมาได้เสมอ ฉันอยู่ใกล้เสมอ แม้จะไม่ได้พูด”
ในความเงียบงันระหว่างค่ำคืน เพียงขวัญได้รับรู้ว่าตัวเองไม่ได้ตัวคนเดียวอย่างที่เคยคิด การที่มีใครสักคนคอยอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ นั้นสำคัญมากกว่าเสียงดังชั่วขณะ
เมื่อโปรเจ็กต์ใหญ่สำเร็จ บรรยากาศในทีมคลายตัวลง เพียงขวัญกับพีรวัสนั่งดูงานในห้องประชุมจนดึก มีเพียงแสงไฟสลัว พวกเขานั่งข้างกันโดยไม่ได้รีบร้อนพูดอะไร
“จำตอนเรานั่งใต้หูกวางหลังเลิกเรียนได้ไหม…” พีรวัสเริ่มเปรย
“จำได้ นายเคยพูดว่าอยากทำอะไรสักอย่างที่คนอื่นคิดว่าเป็นไปไม่ได้” เพียงขวัญตอบ
“สุดท้าย นายก็ทำได้…นายเปลี่ยนแปลงตัวเองเยอะมากเลยขวัญ”
เพียงขวัญบดริมฝีปากอย่างลังเล “ฉันกลัวการเปลี่ยนแปลงมาตลอด…แต่บางทีก็กลัวจะอยู่ที่เดิมมากกว่า”
ทั้งคู่สบตากัน ไม่มีคำสารภาพ ไม่มีจูบอย่างในนิยาย มีแค่ความแน่นแฟ้นเงียบๆ ที่เติบโตจากความหวาดกลัวและการให้อภัยตัวเองและกัน
เมื่อฤดูฝนเวียนมาบรรจบใหม่ เพียงขวัญกับพีรวัสยังคงร่วมมือกันในชีวิตประจำวัน บางวันมีมือที่สัมผัสกันเบาๆ บางวันมีแต่สายตาอุ่นๆ ที่ส่งผ่านเหนือหน้าจอคอม งานยังคงยาก ความท้าทายยังอยู่ แต่ในใจทั้งคู่เติบโตและยอมรับอดีตได้มากขึ้น…
วันหนึ่ง ขณะที่ฝนกำลังตก พีรวัสยืนรอเพียงขวัญที่หน้าออฟฟิศ เขายื่นร่มให้หญิงสาวโดยไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองตากันเงียบๆ แล้วเดินเคียงกันบนทางเท้าเปียกฝนโดยไม่ได้เร่งรัดความสัมพันธ์ ทุกก้าวที่เดินคือการเลือกให้อภัยและเติบโตไปด้วยกัน
