เสียงปลุกจากโทรศัพท์ราคาเบี้ยน้อยหอยน้อยของขุนพลดังจนเพื่อนห้องข้าง ๆ คิดว่าเป็นเสียงนาฬิกาเตือนภัยไฟไหม้ ขุนพลสะดุ้ง ตะโกนพูดกับตัวเองทั้ง ๆ ที่ยังงัวเงีย น้ำเสียงมั่นใจจนชัดเจนว่าคิดว่าสิ่งนี้คือเช้าวันสำคัญ “วันนี้ต้องเป็นวันที่โชคดีแน่นอน!”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!มิกิ เพื่อนร่วมห้อง ไม่พูดอะไร แค่เหลือบตาขึ้นมาจากหนังสือ สายตานิ่งราวกับกำลังคิดเชิงปรัชญากับเสียงปลุกพิลึกนั่น เธอไม่ได้กล่าวทักทายเช้าแต่เลือกซดโอวัลตินเงียบ ๆ แทน แม้จะอยู่ห้องเดียวกันมาเกือบปี ก็ยังไม่ชินกับทุกเช้าของขุนพล
“เฮ้ย! ของหาย!” ขุนพลร้องขึ้นเมื่อพบว่าโดนัทที่ซื้อมาเมื่อคืนหายไป เขาค้นถุงพลาสติก ซอกหลืบใต้เตียง จนถึงถังขยะ “ใครก็ได้เอาโดนัทกลม ๆ ของพี่ไปคืนด้วย พี่จะร้อง!”
มิกิพยายามข่มขู่เสียงหัวเราะ มุมปากกระตุก เร่งปิดหนังสือ วางแผนในใจว่าจะจัดการครึ่งวันของวันนี้ยังไงดีถ้าเพื่อนร่วมชะตากรรมมัวแต่โวยวายเรื่องขนมกลม ๆ ที่เธอเห็นว่าหล่นไปแหมะหลังชั้นวางรองเท้าตอนครึ่งคืนแล้วไม่ได้บอก
ขุนพลยืนบ่นหน้าเคร่ง แล้วเหลือบไปเห็นโน้ตปริศนาแปะอยู่บนประตู “ขนม – ใจดีทิ้ง – หลักฐานอยู่ใต้พรม” สองตาเขาโตเท่าโอวัลติน มั่นใจขั้นสุด นี่คือปริศนาที่ใครบางคนทิ้งไว้แน่ ๆ
“มิกิ ฝีมือแกใช่มั้ย? มึงไม่ซ่อนโดนัทตรูใช่มะ?” ขุนพลถามน้ำเสียงจริงจัง แต่แววตาสั่นระริก คาดหวังคำสารภาพแบบในโฆษณา แต่มิกิแค่ส่ายหัว “ปกติฉันเลี่ยงน้ำตาลน่ะ พล” เงียบกริบเหมือนคำยืนยันว่า ไม่ได้กินแน่ ๆ
ขุนพลตีความว่าเพราะแกไม่ได้กิน แกเลยเอาไปทิ้ง มิกิก็เข้าใจว่าขุนพลสงสัยเพราะไม่เคยเจอคนขี้ระแวงขนาดนี้ สองคนยืนอึ้งกลางห้องสักพัก ก่อนขุนพลประกาศกร้าว
“ต้องสืบ! งานนี้ห้อง 302 จะไม่เงียบ ดูสิใครงาบโดนัท!”
เริ่มต้นปฏิบัติการสืบสวนแบบสมัครเล่น ขุนพลยุยงมิกิช่วยซุ่มดูนักศึกษาหอพักที่เดินผ่าน พร้อมกับสมุดโน้ตรายงานลายมือแย่ที่สุดบนชั้น 3 ทุกคนกลายเป็นผู้ต้องสงสัยตามสายตาเขา ตั้งแต่พี่ข้างห้องที่ดูเคร่งขรึม ยันรุ่นน้องปีหนึ่งที่ชอบร้องเพลงโอเปร่าตอนดึก
“คิดว่าพี่วุฒิข้างห้องมีพิรุธป่ะ” ขุนพลกระซิบ มิกิหรี่ตา “พี่วุฒิไม่กินของหวาน อ่านเพลิน ระวังโดนย้อนศร” เธอตอบเสียงเรียบ
“หรือจะเป็นบีมใต้ห้อง แกว่าดีดกี่โมงเช้าถึงจะขึ้นมาขโมยโดนัทได้” ขุนพลคิดไปแบบไม่สนเวลาตรรกะ มิกิเริ่มงง “พล แกเบลอมั้ย โดนัทมันหล่นไปหลังชั้นรองเท้าเมื่อคืน ฉันเห็นแต่ไม่ได้เก็บ”
ขุนพลทำหน้าตกใจ “จริงดิ!” แต่ความเชื่อมั่นในปริศนาบนประตูสั่นสะเทือนไม่ได้ “แต่…แล้วโน้ตล่ะ?”
ทั้งคู่สังเกตอีกที พบว่าโน้ตนั้นเป็นข้อความเก่าเกี่ยวกับของขวัญปีใหม่ที่เจาะจงเรื่อง “ของหวาน” เรียกเสียงหัวเราะจากมิกิ ขุนพลหน้าแดง ตัดปัญหาพร้อมประกาศ “งั้นเราต้องแก้แค้นโดนัท ให้ได้โดนัทใหม่!”
อยู่ดี ๆ อารมณ์วุ่นวายพลิกสู่ภารกิจออกล่าขนมใหม่ สองคนบุกคาเฟ่เล็กในมหา’ลัย เป้าหมาย: หาคำตอบว่า “ทำไมโดนัทบางร้านถึงไม่กลม” ขุนพลมั่นใจเต็มร้อยว่า โดนัทที่ดีที่สุดในชีวิตต้องเป็นวงกลมสมบูรณ์ ไม่เบี้ยวไม่แบน ไม่เหลี่ยม ไม่บิดเบี้ยว มิกิขำขัน เถียง “แล้วมันอร่อยเพิ่มมั้ย ถ้ามันกลมเป๊ะ” ขุนพลยืนยัน “อร่อยมันต้องหน้าตาดีด้วย ใคร ๆ ก็รู้!”
ในร้านกาแฟ ขุนพลพยายามชี้เป้าให้มิกิสังเกตรูปทรงขนมแต่ละชิ้น จนได้รับสายตาประหลาดจากคนรอบโต๊ะ มิกิเสนอ “ถ้าไม่เจอโดนัทกลมสมบูรณ์ใจสุด ๆ ลองซื้อไปทำเองป่ะ เดี๋ยวช่วย”
ปฏิบัติการทดลองอบโดนัทในเตาห้องพักมหาวิทยาลัยจึงเริ่ม แต่มันพังคาดการณ์ จานโดนัทแต่ออกมาเป็นโดนัทกลม…แต่มีรูเบี้ยว บางชิ้นกลายเป็นรูหัวใจเฉย ขุนพลโวยวาย “ฉันใช้แบบพิมพ์วงกลมนะ!” มิกิแฉะปากตอบ “วงกลมกับกลมหัวใจมันก็ต่างกัน ดูเหมือนแกจะใส่พิมพ์ผิดด้านอ่ะ”
เสียงเพื่อนข้างห้องหัวเราะลอดประตูมา มิกิอายแทบแทรกโต๊ะ โทษขุนพล “แกร้อนไปทั่วหอแล้ว!” ขุนพลยังเชื่อมั่นในวิธีปั้นแป้ง “พรุ่งนี้ต้องสำเร็จ!”
ตกเย็น ความซวยมาเยือน มีประกาศจากหอพักห้ามใช้เครื่องใช้ไฟฟ้าแปลก ๆ หลังเกิดควันหนา ขุนพลมั่นใจว่าตัวเองรอดเพราะปิดเตาทัน แต่กลับโดนเรียกเข้าไลน์กลุ่มหอพักเพื่อชี้แจง “เรื่องกลิ่นโดนัทไหม้”
มิกิอดหัวเราะไม่ได้ เหวี่ยงแป้งใส่ขุนพลเล่น “นี่นายไปแจ้งความฝีมือโดนัทไหม้ในห้องด้วยนะ” ขุนพลสารภาพ “ก็โดนัททำฉันไม่ได้กลมนี่ ฉันเสียใจ!”
เย็นนั้น ขุนพลยังคงตื้อ ขอขอยืมเตาอบจากห้องพี่วุฒิข้างห้อง “ผมแค่อยากทำโดนัทกลม ๆ ให้มิกิกินเองครับ ไม่ได้เผลอเผาอะไรอีก” พี่วุฒิยิ้มขำ “เอาเตาไปเลยพล วันไหนสำเร็จขอถ่ายรูปด้วยนะ”
วันถัดมาปฏิบัติการก่อแป้งสร้างโดนัทเริ่มใหม่อีกครั้ง แต่ความผิดพลาดเดิมก็ยังเกิด ขุนพลเปลี่ยนสูตรสารพัด มิกิเริ่มถอดใจ “ความกลมมันไม่สำคัญรสชาตินะพล” ขุนพลหันมา “แค่ครั้งนี้อยากสร้างความประทับใจ เล่าให้แม่ฟังว่าทำได้”
ในที่สุด… โดนัทวงสุดท้ายของวัน โผล่ออกมาจากเตาเป็นวงรี มีฟองอากาศเต็มไปหมด แต่กลิ่นหอมชวนกิน ขุนพลหงอย มิกิหยิบไปกัด เธอหันมายิ้ม “อร่อยจริง ไม่ต้องกลมหรอก” ขุนพลขมวดคิ้ว “อย่ามาหลอกให้ดีใจ”
เสียงโทรศัพท์แม่ขุนพลดังขึ้นพอดี “พล ทำไรกินเหรอ เสียงหัวเราะดังมาถึงนี่” ขุนพลอมยิ้ม “กำลังทำโดนัทกับเพื่อนอยู่ครับแม่…แต่แม่ครับ ทำไมโดนัทผมไม่กลมสักที?”
ปลายสายอึ้งสองวินาที แม่ตอบกลับเรียบ ๆ “ลูก หน้าตาขนมไม่ได้สำคัญเท่าได้หัวเราะกับเพื่อนนะลูก” ขุนพลมองหน้ามิกิ สองคนหัวเราะพร้อมกัน
มิกิล้อ “แต่ถ้านายยังอยากปั้นขนมกลม ให้ใช้ฝาขวดส้มตำปั้นสักที” ขุนพลร้อง “จริงด้วย!”
เย็นวันนั้นทั้งคู่แบ่งโดนัทวงแปลกกินกัน ขุนพลพูด “รอบนี้อร่อยสุดแล้วนะ ถึงจะไม่กลม…แต่มีกลิ่นหัวใจแหละ” มิกิหัวเราะ “อย่าเสี่ยว เดี๋ยวขว้างโดนัททิ้งอีก!”
เสียงหัวเราะ ก้องในห้อง 302 เหมือนจะกำลังกลบปัญหาอื่นของวันออกไปชั่วคราว อบอุ่นและเบาสบาย จบด้วยความวุ่นวายในแบบที่ถ้าย้อนกลับไป ทั้งหมดแค่เพราะโดนัทวงเดียว แต่กลายเป็นตำนานบ้า ๆ ของคนสองคนในหอพัก
ขุนพลพูดยิ้ม ๆ “พรุ่งนี้ฉันไปซื้อโดนัทกลม ๆ ให้เอง ไม่ต้องทำเองละ” มิกิสวนทันที “แต่ถ้าโดนัทไม่กลม นายจะร้องไห้อยู่ร้านมั้ย?” ขุนพลตอบทันควัน “ไม่ร้อง–แต่จะขอซื้อหมดถาด ชาตินี้ต้องมีโดนัทกลม!”
