เสียงตึงตังดังสนั่นตั้งแต่เช้าตรู่ หอพักชั้นสามเปิดเทอมวันแรกยังไม่ทันได้พักดี ทุกคนต้องตื่นด้วยเสียงชนอะไรก็ไม่รู้ “โอ๊ย! ไรเนี่ย!” รุมิ หนุ่มติสท์ขี้ระแวงในชุดนอนกระดาษทิชชู่เด้งลุกจากที่นอน เปิดประตูห้องตัวเองไปเจอคินเพื่อนร่วมหอคนใหม่ เจ้าของเรือนผมหยิกยุ่งเหมือนโดนไฟช็อต กำลังสาละวนงัดลิ้นชักรองเท้าหน้าห้อง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แกทำไรน่ะคิน?” รุมิขยี้ตา
“กำลังซ่อมอยู่เว้ย รหัสห้องชั้นมันพัง เห็นในเน็ตบอกให้งัดตรงนี้!” คินตอบพลางยิ้มมั่นหน้าอย่างภูมิใจ
เสียงก๊อกแก๊กดังต่อ สลับกับเสียงถอนหายใจ
นัท สาวผมสั้นสายกิจกรรมเดินมาหน้าห้องแบบไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ “จะงัดอะไรแต่เช้า! เข้าใจไหมว่าวันนี้ฉันจะซ้อมเชียร์!”
คินหยุดมือแว้บ มีเงาความสงสัย “ก็พวกแกนะ ไม่เคยเตรียมตัวอะไรเลย แกรู้ไหมว่าแทบจะเป็นคนเดียวที่พึ่งตัวเองได้!”
“ถ้าตัวเองทำไฟไหม้ กลายเป็นพึ่งดับเพลิงนะคิน” รุมิประชด
“เอาน่า! ให้คินลองงัดไปก่อน เดี๋ยวได้ซ้อมวิ่งหนีไฟกันยกหอ” นัทเสริมอย่างกวน ๆ แต่ในใจแอบกลัวจริง จังหวะนั้นเกิดเสียงแกร๊กใหญ่ สายไฟที่คินแอบงัดออกร่วงลงพื้นพอดี
จู่ ๆ ไฟทั้งชั้นก็ดับ… พร้อมเสียงตะโกนโวยวายจากทางเดิน “เฮ้ย! ใครไปยุ่งกับสายไฟโว้ย!”
คินยืนนิ่ง หน้ามึน ๆ “โอ๊ะ… มีคนไม่ล็อกสายไฟดี ๆ ด้วย”
แค่นั้นเอง ความวุ่นวายหอ 3 ก็เริ่มต้นกลางภาพความมืด ผู้คนโผล่หน้ามาจากทุกห้อง หน้าโทรมงัวเงียแต่ตาโตเป็นไข่ห่าน “ใครไปเล่นอะไร!” บางคนโวยวาย บางคนหัวเราะ บางคนสาปส่ง
นัทหันไปกระซิบกับรุมิ “นี่เพื่อนใหม่ของเราจริงปะว่ะ?”
“เออ ก็ดูเหมือนจะ…” รุมิตอบแหบ ๆ เพราะเพิ่งตื่น
คินเงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิ “เดี๋ยวฉันซ่อม!” แล้วหยิบไขควงออกจากกระเป๋าสะพายเสื้อคลุมลายเป็ด
“อย่านะ!” รุมิกับนัทร้องประสานเสียง ทำอะไรไม่ทัน คินจัดการบิดสายไฟกลับเข้าไปใหม่ทันที
เสียงไฟ ‘ปุ๊บ’ ขึ้นมาอีกครั้ง…แต่ดึงไฟช็อตรูมิตรงหน้าประตูเข้าเต็ม ๆ “โอ้ยย! ช้าไปหนึ่งวินาที!”
เสียงนัทหัวเราะหึ ๆ “ขอโทษด้วยเว้ยพ่อบ้านซ่อมได้”
บรรยากาศหอทั้งชั้นกลายเป็นเวทีอารมณ์หลากหลายตั้งแต่ตอนเช้า ทั้งโกลาหลและขำปนกันเป็นหม้อแกงรวมมิตร จากจุดไฟดับเพราะคิน อยากจะซ่อมอะไรแบบเท่ ๆ กลายเป็นว่าเพื่อนทั้งหอเดินไปซื้อข้าวเช้ากันในสภาพเสื้อผ้าปะปน สีหน้าเบลอ ๆ เสียงก้อนขำยังดังเป็นระยะ ๆ
ระหว่างนั่งกินข้าวกล่องบนพื้นโถง รุมิเหลือบมองคิน “แล้วที่บ้านแกเป็นช่างเหรอ?”
คินเชิด “เปล่า แต่ดูยูทูบมาเยอะ!”
นัทส่ายหน้าแล้วตักข้าวเข้าปาก “ถ้าแกบอกว่าดูคลิป ‘วิธีโดนไฟดูด’ ฉันไม่คุยด้วยนะ”
“อันนั้นยังไม่ได้ดูหรอก!” คินตอบอย่างมั่นใจ
เสียงหัวเราะประปรายคลายเครียด วันแรกในหอพักกำลังเริ่มต้นด้วยกลิ่นความวุ่นวาย
ไม่นานนัก ที่ประชุมหอได้เริ่มขึ้นในโถงเมื่อทุกคนมารวมตัว “ปีนี้จะมีคัดเลือกดาวเดือนมหา’ลัย” เพื่อนห้องข้าง ๆ ชื่อสมพงษ์ พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ใครสมัครจะได้คะแนนช่วยงานหอ”
นัทหันขวับมาทางคิน “ถ้าแกอยากสร้างชื่อ ก็ลองสมัครดูสิ!”
คินรีบตอบทันควัน “เออ! ฉันจะเป็นดาวเดือน!”
“แกน่ะเหรอ ตรง ๆ เลยนะ…ดูไม่ออกว่าแกเชื่ออะไรของตัวเอง” รุมิปากไว นัทกลั้นขำ
“งั้นเดิมพัน ถ้าแกได้เป็นดาวเดือน เราจะเลี้ยงตำเลยสามจาน แต่ถ้าไม่ได้….”
“แกสองคนต้องใส่ชุดมาสคอตเป็ดเดินรอบมหา’ลัยวันรับน้อง!” คินตัดบทซะงั้น รุมิตาโต นัทยิ้มกรุ้มกริ่ม ความวุ่นวายกำลังก่อตัวที่โต๊ะประชุมข้าวกล่องแบบเบลอ ๆ
หลังประชุม เพื่อนร่วมหอลูกผสมหลากบุคลิกเริ่มวางแผนให้คิน กระบวนยุทธสอบดาวเดือนจึงเกิดขึ้นแบบมือสมัครเล่น
วันต่อมา รุมิเริ่มด้วยหลักสูตร “บุคลิกภาพ” นั่งเรียงกันหน้ากระจกในห้องนัท นัทหยิบชุดออกกำลังกายส่งให้คิน “เอาไปใส่ เตรียมไปตะโกนแนะนำตัวหน้าฝูงชน”
“แก เอาจริง?” คินขยับคอบอก
“ดาวเดือนต้องมั่นใจ!” รุมิยิ้ม
“แต่…แกเคยเห็นฉันพูดต่อหน้าคนเยอะ ๆ มั้ย?”
นัทสวน “คราวนี้แหละ เราจะได้รู้ไง!”
คินยืนนิ่งสามวิ เสียงเงียบชวนอึดอัด
“ตกลงแกซ้อมเปล่า?”
คินถอนใจแบบข่ม ๆ “ซ้อมก็ซ้อม!”
ระหว่างซ้อม…
“สวัสดีครับ ผมชื่อคิน… ผมเป็น…เอ่อ…ผม…” เสียงแข็งทื่อ เหงื่อซึมออกมาเป็นทางตรงคิ้ว รุมิกับนัทสบตากันเงียบ ๆ ก่อนนัทพูด “เอาใหม่! ลองพูดแบบขายขำสิ” รุมิเสริม “ทำตัวให้เป็นธรรมชาติ อย่าไปแข็ง!”
คินปรับท่าทางแต่กลายเป็นยกแขนเหวี่ยงเหมือนจะปรกาศขายยำ รุมิกับนัทหัวเราะ “ได้! ดาวเดือนสายฮา!”
ความพยายามเปลี่ยนคินให้ฝ่าด่านโชว์ตัวจึงวุ่นวายกันทั้งหอ ตะโกนสลับขำกลิ้ง ข้องสายสายไฟหนึ่งอันที่ยังคาพื้น
คืนก่อนวันประกวด รุมิซุ่มแอบเตรียมบท “ถ้าแกแนะนำตัวผิด เราควรมีแผนสำรอง”
“เช่น?”
“แดนซ์โชว์ไง!”
นัทแทรก “ถ้าเต้นล้ม ฉันไม่รู้จักแกนะ!”
คินพูดเสียงสั่นนิด ๆ “ขอโอกาสสวย ๆ บ้างเหอะ ไม่ใช่เปิ่นตลอดอ่ะ”
“เชื่อฉันสิ แผนนี้พังตั้งแต่คิด!”
วันประกวดมาถึง คินใส่ชุดเรียบร้อย ผมหยิกโดนจับมัดรวบ รุมิกับนัทเป็นกองเชียร์ แม้จะลุ้นว่าจะรอดไหมกันทั้งสามคน
เมื่อถึงคิวแนะนำตัว คินยืนเด่นกลางเวที “สวัสดีครับ ผมคือ… เอ่อ… ผมคือ… พระราชกรณียกิจ…” เสียงขาดตอน คนทั้งฮอล์งง
สายตารุมิจับท้อง รุมิหัวเราะจนเกือบร้องไห้
“นั่นไม่ใช่คำแนะนำตัว!” นัทตะโกนเบา ๆ
คินเหงื่อแตก ผลัดลบทิ้งกลางเวที “ขอโทษครับ…เอ่อ…ผมจะสร้างรอยยิ้ม…เอ่อ…ผม…อยากเป็นดาวเดือนเพราะอยากสร้างสันติภาพในหอพักครับ…แบบ… เอ่อ…ขอบคุณครับ!”
เสียงคนเงียบสนิท ก่อนเพื่อนกลุ่มหลังห้องหัวเราะเสียงดัง
ผู้พิธีกรชายแซว “อ้าว แล้วสันติภาพมาเกี่ยวอะไรกับหอ?”
“ก็… หอชอบไฟดับบ่อยครับ”
เสียงหัวเราะกระหึ่ม คนชมกลายเป็นคนเชียร์ รุมิและนัทเริ่มสังเกตว่าคนชอบมุกสด ๆ ของคินซะงั้น
ปรากฏว่า…คินไม่ชนะดาวเดือน แต่กลายเป็น meme ณ วันนั้นทั่วหอ “พระราชกรณียกิจของหอเรา…” ทุกคนท่องติดปาก
นัทเป่าปาก “แกรอดนะคิน แต่…คิดว่ายังไงเราใส่ชุดเป็ดแน่ ๆ ”
รุมิยิ้มกรุ้มกริ่ม “แก… ถ้าคินเป็น meme ไปแล้ว เราก็ภูมิใจกับสายเป็ดแล้วนะ”
เรื่องราวดูเหมือนจะจบง่าย ๆ ทว่า ต่อมาเกิดความเข้าใจผิดครั้งใหญ่เมื่อมีคนเอาคลิปคินพูดบนเวทีไปตัดต่อ ทำเหมือนคินประกาศตั้งกลุ่มลับในหอพัก มีเนื้อหางง ๆ เกี่ยวกับทำภารกิจสร้างสันติภาพ ทุกคนเริ่มแตกตื่นเพราะคิดว่าคินจะปฏิวัติหอ!
สมพงษ์ผู้ดูแลหอออกแถลงสั้น ๆ “ตามหาคินกับแก๊งเพื่อนหอ เหตุการณ์ซีเรียส มีคนสร้างกลุ่มลับ!”
นัทตื่นตระหนก “โอ๊ย! คราวนี้ไปรับน้องยังไงเนี่ย!”
รุมิพยายามคิด “ว่าแต่คินเห็นข่าวยัง?”
คินยืนอ่านมือถือหน้ามึน ๆ “กลุ่มลับอันไหน? ฉันยังไม่รู้อะไรเลย…”
นัทเซ็ง “คือ… คนทั้งหอกำลังตามล่าแกอยู่ไง!”
คินยิ้มเครียด “คือ… กะจะสร้างสันติภาพเอง ไหงกลายเป็นกบฏไปได้วะ?”
เหตุการณ์ยิ่งวุ่นเพราะเพื่อนหอนึกว่ากลุ่มนี้จะรวมพลต่อต้านระเบียบใหม่ มีคนแห่มาสังเกตการณ์ รุมิกับนัทต้องใช้แผนลับซ่อนตัวคินไว้ในห้องเก็บของใต้บันได
ใต้แสงไฟเหลืองนวล ทั้งสามคนหลบซ่อน ท่ามกลางเสียงเคาะประตูห้องทั้งชั้นและเสียงประกาศให้ตามตัว
“เจอปะวะ?”
“ไม่ครับ มันซ่อนแน่!”
รอยยิ้มประหลาดเกิดขึ้น ข้าง ๆ มีเสียงพัดลมดังหึ่ง ๆ
“นี่ใช่ชีวิตมหา’ลัยจริง ๆ ไหมเนี่ย?” คินถามเสียงเบา
รุมิตอบ “แล้วแต่แกนิยามไง ของฉันคือข้าวเย็นกินแล้วไม่ได้อาบน้ำ”
นัทหัวเราะ “ของฉันคือชุดกิจกรรมเน่า ๆ ที่ยังไม่ได้ซักเพราะไฟดับวันแรกนั่นแหละ”
พลันโทรศัพท์รุมิดังขึ้น “แย่แล้ว! เขาจะมาตรวจห้อง…”
ทั้งสามคนต้องวางแผน “ปฏิบัติการเป็ดซ่อนแอบ” โดยเอาชุดมาสคอตเป็ดที่แพ้เดิมพันไปกองไว้กลางห้อง ทำลายหลักฐานสร้างกลิ่นใหม่ ดันคินให้แต่งเหมือนเป็นหุ่นโชว์
สมพงษ์เดินเข้ามาเห็นคินในชุดเป็ดยืนแข็งทื่อ “น้อง…อันนี้อะไร?”
“ของตกแต่งครับ!” รุมิรีบตอบ
สมพงษ์ขมวดคิ้ว “ปกติเป็ดมันหายใจไหมเนี่ย?”
“เป็ดใหม่ครับ! อัพเกรด!” นัทแถต่อทันที
สมพงษ์มองคินสงสัย ๆ ก่อนเดินออก เสียงถอนหายใจโล่งอก ทั้งสามหัวเราะปนสติหลุด
ท้ายสุดความเข้าใจผิดในโลกออนไลน์ถึงผู้ดูแลกิจกรรมมหาลัยที่โทรมาสอบถาม กลายเป็นว่าทั้งหอต้องมาเจรจาความเข้าใจเรื่องกลุ่มลับ
งานเจรจาแถลงการณ์ชั้นใต้ดินของหอจึงเกิดขึ้น เพื่อน ๆ ทุกคนมารวมตัว คินถูกจับมานั่งกลางวง
“ตกลงแกมีความลับอะไร?”
คินอึกอัก “แค่… อยากให้หอพักอบอุ่นเหมือนบ้านไง”
รุมิพูดลอย ๆ “บ้านแกปกติไฟดับทุกเช้ามั้ย?”
เสียงหัวเราะอีกระลอกดัง ทุกคนแยกย้าย มิตรภาพกลับมาเย็นลงพร้อมกับองค์กร “กลุ่มลับสันติภาพหอ” ที่จริง ๆ คือกลุ่มไลน์หอชื่อเดิม
คืนส่งท้ายก่อนวันรับน้อง รุมิกับนัทนอนกลิ้งหัวเราะบนพื้นกับคิน
“แก รู้ไหมว่าแม้แต่ความวุ่นวายก็มีมิตรภาพแฝงอยู่” รุมิเอ่ยเบา ๆ
“แล้วถ้าไฟดับอีก?”
นัทยื่นไฟฉาย “ช่างมัน…ของใหม่เพิ่งซื้อ คงเอาอยู่!”
คินยิ้มกว้าง “พวกแกนี่ โคตรเพื่อนเลย”
เสียงหัวเราะพร้อมกับแสงไฟอุ่น ๆ ปิดท้าย …หอพักหัวฟูกับชีวิตใหม่ที่กำลังเริ่มต้น วุ่นวาย…แต่เต็มไปด้วยความสุขและเสียงขำ
จนถึงเช้าวันรับน้อง เสียงโทรศัพท์แจ้งเตือนเสียงดัง
“อุ๊ย! ไฟดับอีกแล้ว!”
นัทร้อง “คิน!!!”
