“ขออีกทีนะ เบิร์ด—คือเราต้องยืมหนังสือ ‘ปรากฏการณ์สถิติ’ ให้ทันภายในคืนนี้?” เมย์ถามพลางขยี้ตาด้วยความง่วงในห้องเรียนที่ใกล้จะปิดไฟ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ใช่ เมย์ ถ้าเราไม่ยืมคืนนี้ พรุ่งนี้เช้าคุณป้าเดือนจะล็อคเข้ารหัสใหม่ เราสอบไม่ได้แน่!” เบิร์ดสบตาเธอด้วยความจริงจังเกินเบอร์ แต่ริมฝีปากยังคงยิ้ม
โน้ตยืนพิงโต๊ะ เขม่นเพื่อนทั้งสอง “แล้วทำไมต้องตีหนึ่ง? ทำไมไม่ยืมให้เสร็จตั้งแต่สิบโมง?”
“โน้ต!” เบิร์ดตีมุขสวนทันที “ถ้าเรายืมตอนนั้น ป้าเดือนก็จะรู้ว่าเราขก.สุด ๆ ป้าก็จะดูถูกเรา! แบบนี้ก็พอดีเวลา…และไม่มีสายตาใครเห็นเรายืมหนังสือยาก ๆ แบบนี้!”
“ตรรกะเจ๋งดี” เมย์พูดจบก็แลบลิ้นเล็ก ๆ
ทั้งสามมองหน้ากัน ก่อนลงเอยที่หน้าห้องสมุดมหาวิทยาลัยในคืนที่ฝนเพิ่งซา อากาศเย็น แต่หัวใจร้อนรุ่มแทน
“โอเค เบิร์ด แผนแกคืออะไร” เมย์กระซิบเบา ๆ
“ขั้นแรก: เดินสายตาธรรมชาติ อย่าให้ใครสงสัยว่าพวกเราตั้งใจจะยืมแค่เล่มเดียว” เบิร์ดออกคำสั่งจินตนาการราวกับเป็นสายลับ
“เบิร์ด พูดเหมือนเราจะไปขโมยหนังสือ” โน้ตเอ่ยเสียงแผ่วแบบประหลาดใจ
“ก็ถ้าโดนคุณป้าเดือนจับได้ ฉันก็ไม่ต่างอะไรหรอก!” เบิร์ดสวนทันที เสียงประหลาดใจผสมความขำ
ทั้งสามเดินลากเท้าเข้าสู่ห้องสมุดในยามค่ำ เสียงแอร์ฮัมแผ่ว ๆ กับกลิ่นน้ำยาเคลือบพื้นผสมกลิ่นกระดาษเก่า สายตาเจาะจงไปยังคุณป้าเดือน ประจำจุดเคาน์เตอร์ด้วยใบหน้าคมเข้ม เสื้อคลุมไหมพรมสีชมพูอ่อน
“โน้ต เดินไปแผนกแมกซีน ทำเป็นหาอะไรอ่าน เอาเรื่องไผ่ดอทคอมอะไรก็ได้” เบิร์ดสั่งพลางยื่นมือปิดหน้าตัวเอง ประหนึ่งสายลับมือใหม่
โน้ตกัดฟัน หลุดขำ แต่มุบมิบไปตามคำสั่ง โค้งตัวต่ำกปกปิดหน้าเดินลากขาแบบพยายามจะดูไม่สนใจ ป้าเดือนเงยหน้ามอง—แต่โน้ตสะดุดพรมข้างเก้าอี้ ยืนเจึ้ง ๆ สักพักก่อนเดินต่ออย่างประหลาด
เมย์สังเกตว่าเบิร์ดเริ่มตะกุกตะกัก “ถ้าแกเขินมาก เดี๋ยวฉันไปค้นหาเอง!” เธอกระซิบ
“ไม่! ฉันเป็นเจ้าของแผนการ วันนี้ฉันต้องทำเอง!” เบิร์ดกล่าวอย่างมั่นใจผิด ๆ
แต่ขณะนั้นเอง เสียงป้าเดือนลอยมาข้างหลัง “หนูจะค้นอะไรเหรอคะ?”
เมย์สะดุ้งเบา ๆ “เอ่อ…เรามาหาหนังสือปรากฏการณ์…อะ…พีชคณิตค่ะ!” เธอตอบด้วยสีหน้าเครียด
เบิร์ดรีบเสริม “อยากอ่านเพื่อเตรียมสอบครับ หนังสือดี ๆ แบบนี้คนเดียวคงไม่เข้าใจ—ก็เลยมากันสามคน”
“แต่หนังสือพีชคณิตอยู่โซน 200 นะ หนูเดินมาทำไมทางนี้?”
“อ้าว…” โน้ตแทรก “ใช่ ๆ พอดีเราจะไปหานิตยสารไผ่ดอทคอมก่อน”
เมย์ปรบมือเบา ๆ ในใจ พลางรีบลากเพื่อนไปหลบหลังชั้นหนังสือ
เมื่อแน่ใจว่าป้าเดือนไม่ตามมา เบิร์ดกระซิบ “แผนเปลี่ยน หาให้เจอเร็ว ๆ!”
เมย์รีบเดินกวาดสายตาตามชั้น เห็นหนังสือปริศนาสีฟ้าอ่อน “นี่ใช่ไหม?”
โน้ตหยิบมาเปิดดู “ไม่ใช่ มันชื่อ ‘ปรากฏการณ์จิตวิทยา’ คนเขียนเหมือนจะชื่อ เงา…อะไรสักอย่าง”
“เงา?” เบิร์ดขมวดคิ้ว “หรือจริง ๆ แล้วคุณป้าเดือนเป็นคนวางกับดัก!”
“ตั้งสติ เบิร์ด” เมย์ประชดเบา ๆ
ทั้งสามพากันค้นหาอย่างลุกลี้ลุกลน สักพักโน้ตก็ตาโต “เฮ้! ตรงนี้มีกระดาษโน้ตแปะไว้ว่า ‘เฉพาะผู้กล้า’!”
เบิร์ดเบิกตากว้าง “นั่นแหละ! หนังสือเงื่อนงำ ต้องมากับรหัส!”
“นี่…จะเป็นแค่กระดาษของสโมสรหนังสือแหละ” เมย์กระซิบขำ ๆ
โน้ตกลอกตา ล้วงกระดาษในเล่มออกมาอ่าน “ข้อ 1: วางรองเท้าไว้นอกชั้น 2: อย่าสบตาหุ่นแมว 3: เดินไปฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของห้องสมุดในเวลาตีสอง”
“ฉันว่า…นี่มันเกมส์นักล่าสมบัติ!” เบิร์ดตึงเครียด
เมย์ถอนหายใจ “และตอนนี้เราคือผู้เล่นโดยไม่ตั้งใจ เฮอะ”
ขณะทุกคนกำลังลังเล เสียงโทรศัพท์ของโน้ตก็ดังขึ้น เพลงชาติไทย!
ป้าเดือนโผล่มาทันที “หนู! ห้องสมุดเงียบ หนูเปิดเสียงโทรศัพท์ทำไม!”
“ขอโทษครับป้า ผมลืมปิด…” โน้ตพยายามยิ้มตาแป๋ว
ป้าเดือนมองไลน์ตาเป็นประกาย “เอาล่ะ พวกหนู โดนกฏห้ามส่งเสียงแล้วต้อง…”
ทั้งสามสะดุ้ง “อย่า! ป้าอย่าให้ไปลอกลายมือหน้าห้องนะครับ!” เบิร์ดอ้อนวอน
ป้าเดือนหัวเราะเบา ๆ “แค่ช่วยฉันจัดเรียงหนังสือชั้นบนสุดก่อนปิดก็พอ”
ทั้งสามโล่งใจ ก่อนจะ “ใช่โอกาสนี้แล้ว พาขึ้นชั้นบนแล้วค่อยหาเล่มเป้าหมาย” โน้ตเสนอ
เบิร์ดพยักหน้า อโน้มเอียงมั่นใจว่าแผนนี้ต้องเวิร์ก
บนชั้นสอง ทั้งสามเริ่มจัดหนังสือตามคำสั่ง ขณะเดียวกันก็สอดแนม กลายเป็นเกมสายลับสามซื่อสุดห่วย
“เฮ้ย เบิร์ด เจออะไรนะ?” เมย์กระซิบ
เบิร์ดพลิกดูหนังสือตำนานแมวประจำห้องสมุด “จริง ๆ เราตามหาสมบัติอยู่หรือเปล่า? ฉันว่าทุกอย่างมันประหลาด!”
โน้ตอดยิ้มก็หลุดขำ “หรือแกคิดไปเอง?”
เสียงแบบหนักแน่น—“ระวัง! คุณป้าเดือนขึ้นมาแล้ว!”
ทั้งสามรีบหลบหลังชั้นหนังสือ พลางสังเกตป้าเดือนเดินลากรองเท้าเข้ามา ชะโงกหน้าไล่ดูว่าพวกเขาทำงานเสร็จหรือยัง ระหว่างนั้น เบิร์ดสะกิดเพื่อน “โอกาสทอง! ไปฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือ!”
ทั้งแก๊งรวบรวมความกล้า ลอบเดินไปกลางแถวหนังสือลับ ๆ ตรงป้าย ‘เฉพาะผู้กล้า’ เห็นกล่องปริศนาตั้งอยู่จริง ๆ
เบิร์ดหยิบกล่องเปิด เผยหนังสือเก่าปึกนึงที่ปกร้าว “เฮ้ย มันคือ…”
โน้ตตาโต “‘ปรากฏการณ์สามัญชนปี 2519?’ มันคนละเล่มกัน!”
เบิร์ดหน้าเสียสุดขีด เมย์รีบขำ “นี่แกล้มเหลวตั้งแต่ต้น!”
แต่แล้วโทรศัพท์ของเมย์สั่น—ข้อความเตือนจากอาจารย์ว่าเล่มที่ต้องใช้อยู่ใน ‘โซนใหม่’ ที่เพิ่งเปิด
เบิร์ดหน้าแดง “พร็อตผิด!”
โน้ตหัวเราะ “ภารกิจต่อไป: หาโซนใหม่ที่ป้าเดือนไม่รู้จักก่อนเวลาปิด!”
พวกเขาลอบเดินผ่านห้องสมุด บ่นอุบ “นี่ห้องสมุดหรือบ้านผีสิง? ทำไมมีแต่อะไรลี้ลับ?”
เมื่อถึงโซนใหม่ พบว่ามีกรวยพลาสติกกับป้าย ‘กำลังปรับปรุง’ ขวางอยู่
“เราต้องข้ามไป!”
แต่หน้าป้าย มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจดอะไรใส่สมุดตาแป๋ว
“น้อง ๆ ให้ผ่านหน่อยได้มั้ย?” เมย์ยิ้ม
“ต้องตอบคำถามก่อน” เด็กคนนั้นพูดนิ่ง ๆ
“เอ๊ะ?”
“5+7×2 เท่าไหร่?”
เบิร์ดรีบตอบ “29!”
เด็กก้มไปดูคำตอบ “ถูก เอ้า ผ่าน!”
“ความรู้ดี ๆ มีประโยชน์!” โน้ตลอยหน้าชมตัวเอง
หลังกรวยพลาสติก พวกเขาเจอชั้นว่าง ๆ และหนังสือปริศนาหนึ่งเล่มวางอยู่ เบิร์ดฉกทันที
แต่ไฟดับ—เสียงเตือน ป้าเดือนตะโกน “ใครอยู่โซนปรับปรุง!”
สามคนรีบวิ่งแบบไม่คิดชีวิต ไล่ตะครุบบนชั้นสองลงบันได วนเวียนหลบป้าเดือนที่ไล่ลากเสียงรองเท้า กระทั่งเมย์หกล้ม แต่เบิร์ดกับโน้ตช่วยประคอง วิ่งต่อกันหัวฟู
จนถึงเคาน์เตอร์ เบิร์ดกระซิบ “ฝากแผนปาตี้ให้ป้าเดือน!”
“แผนอะไรเนี่ย??” โน้ตจะปวดหัว
เบิร์ดยื่นหนังสือให้ป้า “ป้าครับ หนูขอยืมเล่มนี้ก่อนนะครับ จะสอบแล้ว รบกวนหน่อย”
ป้าเดือนพิจารณาสักพัก ก่อนหัวเราะ “อ๋อ หนังสือตัวอย่าง ไม่มีคนยืม เก็บไว้นั่นแหละ ไว้เอากลับมาได้ไหมลูก”
ทั้งสามโล่งใจ แล้วป้าเดือนก็ดึงยิ้มเบา ๆ “อ้อ แต่คืนนี้ต้องช่วยฉันเก็บหนังสือทั้งโซนนะ เป็นค่าป่วยใจ”
เบิร์ดยิ้มแฉ่ง “สบายมากครับ!”
เมย์กับโน้ต พากันวางกระเป๋า ลงมือช่วยป้าเดือนด้วยรอยยิ้ม ยิ้มปะทะแสงไฟห้องสมุดเวลาปิด ทุกคนหัวเราะกับเรื่องราววุ่นวายที่เกิดขึ้น
ก่อนกลับ โน้ตพูดเบา ๆ ขำ ๆ “จบภารกิจคืนเดียว แต่เหมือนไปสู้กับบอสในเกม”
เมย์เสริม “พร้อมเล่าให้ลูกหลานฟังว่ายืมหนังสือในห้องสมุดตอนเรียนมหา’ลัย…มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด”
เบิร์ดมองเพื่อนทั้งสอง แล้วยิ้ม “อย่างน้อย เรื่องนี้ก็ทำให้เราสนิทกันกว่าตอนเข้ามหาลัยอีกเนอะ”
ทุกคนหัวเราะ เสียงดังเจือแสงไฟห้องสมุดยามค่ำ—และเรื่องวุ่นวายในห้องสมุดคืนนั้นกลายเป็นความทรงจำสุดป่วนที่ไม่มีใครลืม
