เสียงโทรศัพท์ก้องในห้องพัก 207 ของหอพัก “ยินดีต้อนตรับ” กัมพลลุกพรวดจากเก้าอี้พลาสติกในชุดนอนลายหมี แว่นตาเกือบหล่น เขาส่งสายตาขวางไปทางเพื่อนร่วมห้องคนเดียว “โจ! เอ็งรับสายให้หน่อยดิ”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!โจซึ่งนั่งกินบะหมี่อยู่หน้าทีวี ทำท่าอมยิ้ม ก่อนจะพูดเสียงอู้อี้ “เอ็งเป็นเบ๊วันนี้ จำไม่ได้เหรอ?”
เสียงปลายสายเป็นเจ้าของหอ “กัมพล ฝากซื้อกับข้าวจากร้านลุงเจริญให้หน่อย เดี๋ยวมีแขกมา เอาเป็นกับข้าวประจำ ห้ามผิดเด็ดขาด!”
“ไม่ต้องห่วงครับพี่” กัมพลรีบรับคำอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เมื่อวางสาย เขาหันไปมองโจ “เอ็งต้องไปด้วย มื้อนี้เป็นความเป็นความตายของข้า ถ้าผิดคือถูกเตะออกหอ!”
โจยิ้มเจ้าเล่ห์ “แต่ถ้าไปเอง ทำไมไม่โทรสั่งล่ะ?”
“เจ้าของหอแช่งคนสั่งดิลิเวอรี่อ่ะ เอาใจเขาหน่อยเผื่อขึ้นค่าไฟช้า” กัมพลถอนหายใจ “งั้นออกไปกันเลย อย่าลีลา”
ทั้งสองใส่รองเท้าแตะแบบคนขี้เกียจ โจถือถุงผ้าหลายสีเพราะหวังจะซื้อขนมด้วย กัมพลถือโพยกับข้าวที่จะซื้อ
ระหว่างเดินผ่านเพื่อนข้างห้อง เต่า เพื่อนช่างซ่อมประจำหอหน้าหงิก ถามขึ้น “จะไปซื้ออะไรวะ มึงสองคนทำหน้าซีดขนาดนี้”
โจตอบ “กับข้าวให้เจ้าของหอ ถามทำไม เดี๋ยวเป็นลาง” เต่าทำปากยู่ “งั้นฝากซื้อน้ำแข็งไสด้วย ถ้าลืม ข้าคิดบัญชี!”
เมื่อเดินถึงประตูหอ กัมพลหยุดกึก “เอ๊ะ วันนี้มีประชุมหอป่ะ?” โจยักไหล่ “ไม่เห็นมีป้ายบอกนะเว้ย”
ทั้งคู่มาถึงร้านลุงเจริญ เจอลุงเจริญยืนอยู่กับลูกค้าหน้าใหม่ที่ถามไม่หยุด เขายิ้มฝืด “เด็ก ๆ จะสั่งอะไร”
กัมพลยื่นโพย “เหมือนเดิมของเจ้าของหอ…” ลุงขมวดคิ้ว “เดี๋ยว ๆ คำว่าเหมือนเดิมของใครวะ”
กัมพลเกาหัว “เอ้า…พี่เขาก็บอกว่าอย่างประจำ” โจเสริม “คนสั่งประจำ มันเหมือนเดิมแหละ เอามาเถอะลุง”
ขณะรออาหาร โจหยิบมือถือขึ้นส่องตารางบอล “วันนี้มีเตะคู่ใหญ่ เดี๋ยวรีบกลับนะ” กัมพลถาม “จะรีบไปไหน?” โจทำเสียงกวน “ดูบอลกับตะโกนใส่ทีวี” กัมพลถอนใจ
อาหารเสร็จ ทั้งสองหิ้วถุงกลับ ระหว่างทางเจอเด็กหอนั่งซ่อมรองเท้า นายรุ่ง แซว “สองคนนี้มีภารกิจหรือชวนกันหนีเข้าเมือง?” โจทำเสียงจริงจัง “ข้าวเจ้าของหอวะ หนนี้ถ้าพลาดอาจตายหมู่”
เดินผ่านตลาดข้างถนน มีเสียงคนขายผลไม้เรียก “หนุ่ม ๆ มาซื้อหน่อย เราเปิดใหม่” โจหยุดชะงัก แวะซื้อกล้วยอบเพราะหวังตัดกำลังหิว กัมพลเริ่มกระวนกระวาย “อย่าช้าจิ เดี๋ยวกับข้าวเย็นหมด”
เดินผ่านซอยเปลี่ยวฝนเริ่มตกหนัก กัมพลพึมพำ “ฝนตกนี่มันลางไม่ดี” โจหัวเราะ “ลางจะโดนดุ เถอะ!”
ขณะกลับถึงประตูหอ พบนักศึกษาสาว เพ็ญ เดินลนลาน “ขอโทษค่ะ เห็นแมวขาวมั้ย?” โจมองกับกัมพลแล้วตอบมั่ว “เห็นเมื่อกี้ เดินไปทางตลาด” เพ็ญรีบขอบคุณแล้ววิ่งออกไป
กัมพลเบ้หน้า “ถ้าจริง ๆ เจอแมวขึ้นอาหารล่ะ?” โจยักไหล่ “คนเราต้องช่วยกัน”
ทั้งสองขึ้นบันไดหอพัก ระหว่างขึ้นบันไดถุงข้าวร่วง โจ๊กกับคะน้าหกเต็มขั้น หญิงชั้นสอง น้าแต๋วตะโกน “กับข้าวใครตกวะ!” โจตะโกนตอบ “ของเจ้าของหอครับน้า!”
เสียงฮือฮาจากในหอพัก ทุกคนตื่นเต้น รุ่งวิ่งมาเสนอ “ให้ช่วยมั้ย? จะเอาของในตู้เย็นข้ามาช่วยโปะรึเปล่า” กัมพลหน้าซีด “มันจะเหมือนเดิมมั้ยล่ะวะ!”
โจเสนอ “งั้นขอบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปจากเต่าโปะผสมกับเนื้อไก่ของรุ่งแล้วโรยขนมกล้วยอบข้าเอง เจ๋งไหม?”
เสียงเลขาเจ้าของหอดัง “ซุ่มซ่ามซะจริง อะไรเลอะเทอะเนี่ย” เปิ้ลลูกเจ้าของหอโผล่มาตรวจงาน “ข้าว!!! เอาของกินไปไว้ไหนกันแน่!?”
โจรีบแก้ตัว “ขอโทษครับ พอดีหกล้มค่ะ เอ๊ย ครับ เอาใหม่ได้มั้ย?”
เปิ้ลขมวดคิ้ว “เจ้าของหอกำลังหิว รออยู่กับแขกชั้นบน เอากับข้าวขึ้นด่วน ไม่งั้นมีเรื่องแน่”
ต่อมาความปั่นป่วนเริ่มขึ้น ทุกคนระดมช่วยกันทำของกินใหม่ในห้องกัมพล เต่าทะเลาะกับรุ่งเรื่องสูตรใส่น้ำปลา โจพยายามประสานแต่ยิ่งแย่ “เดี๋ยวจะกลายเป็นน้ำปลาเจลลี่!”
กัมพลกัดฟัน “เอ็งหยุดใส่เถอะ เดี๋ยวมันเค็มทะลุโลก”
รุ่งหงุดหงิด “เดี๋ยวข้าทำเอง!” เต่าสวน “ถ้าแป้กก็ไม่รับผิดชอบนะ บอกไว้ก่อน”
ระหว่างนี้เสียงโทรศัพท์ดัง เปิ้ลโทรมาถามซ้ำ “ไปถึงไหนแล้ว!?” กัมพลโกหก “กำลังจัดใส่จานครับ!” โจหันไปพูดเบา ๆ “ใส่เสร็จก็ได้กินกันเองแหละดูทรงนี้”
ขณะทำอาหาร เสียงเพ็ญวิ่งเข้าหา “ขอโทษค่ะ แมวตัวนั้นอยู่ในห้องน้องฝั่งตรงข้าม เอามาคืนได้ไหมคะ?” ทุกคนตกใจ จึงโยงไปกลายเป็นแมวของเจ้าของหอ กัมพลหลุดปาก “ถ้าแมวเจ้าของหอไปอยู่บ้านคนอื่น นี่แย่กว่ากับข้าวหกอีก…”
โจแหย่ “แต่ถ้ากับข้าวหายแล้วแมวกลับมา เจ้าของหอจะดีใจปะ?”
รุ่งแทรก “ถ้าเอาแมวไปให้แทนกับข้าวมั้ยล่ะ” ทุกคนอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดหัวเราะ
โจปิ๊งไอเดีย “ถ้าลองบอกว่านี่เมนูพิเศษสิ รับรองเซอร์ไพรส์!”
กัมพลหน้าซีด “พอเลย เอาแมวไปคืนเจ้าของหอดีกว่า เดี๋ยวเละเป้ามากขึ้น!”
ทุกคนพากันขึ้นชั้นบนพร้อมกับของกินใหม่แต่กลิ่นประหลาด เปิ้ลรอหน้าห้อง มองทุกคนสลับกับถุงข้าวแปลก ๆ แล้วอมยิ้ม
เจ้าของหอกำลังนั่งคุยกับแขก มองกลุ่มวัยรุ่นวุ่นวายเข้ามา “อ้าว กินเละเทะเลยเหรอ!?” กัมพลรีบยื่นจาน “ขอโทษครับ มันมีอุบัติเหตุนิดหน่อย”
เจ้าของหอมองจาน โจแถ “เมนูครีเอทีฟจากทุกห้องผสมทีมเวิร์ก”
เจ้าของหอหยิบชิมไปหนึ่งคำแล้วเงียบ ทุกคนกลั้นหายใจ เปิ้ลทัก “ลองชิมดูค่ะ”
เจ้าของหอทำหน้าอึ้งก่อนหัวเราะ “ขนาดนี้ยังอุตส่าห์ประสานมือกันทำจนเสร็จ เอาเถอะ ให้ผ่าน ครั้งหน้าซื้ออย่างเดียวพอนะ”
กลุ่มวัยรุ่นถอนหายใจโล่งอก โจหันไปกอดคอกัมพล “ทีหลังข้าไม่ใช้เอ็งซื้ออะไรอีก!”
รุ่งกับเต่าทำเสียงพร้อมกัน “แล้วทีหลังห้ามผสมสูตรเด็ด!”
เสียงหัวเราะก้องไปทั่วหอ เปิ้ลสรุป “กลายเป็นเมนูทีมเวิร์กจริง ๆ”
กัมพลยิ้ม ก่อนพูดเงียบ ๆ “คืนนี้คงไม่มีใครลืมง่าย ๆ ว่าเรื่องเล็กแค่ซื้อกับข้าวมันจะวุ่นวายขนาดนี้”
โจแซว “แต่ถ้าให้เลือก ขอวันชาติการไม่หกข้าวจะดีกว่า!” ทุกคนหัวเราะอีกรอบ พระจันทร์ข้างนอกส่องแสง กับคืนที่ไม่น่าเป็นคืนธรรมดาของหอพักอีกต่อไป
