เสียงดังโครมตั้งแต่ตีห้าครึ่งในเช้าวันเสาร์ กล้าลุกจากเตียงด้วยสีหน้ากระตือรือร้นบนใบหน้า มีเพียงเงาของเขาที่วูบไหวในห้องหอพักเล็ก ๆ ท่ามกลางเตียงสองชั้น โต๊ะหนังสือรก ๆ และถุงกล้วยน้ำว้าคลองสิบบ้านแม่ปักไว้ข้างหัวเตียง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เมฆ! ตื่น ๆ ๆ กูมีโปรเจกต์ใหญ่!” กล้าตะโกนเสียงฟาดฟันความเงียบ เพื่อนร่วมห้องยังกรนไม่สนใจจนกล้าเดินไปเขย่า
“เฮ้ย กูยังฝันอยู่เลย แป้บ” เมฆพลิกตัว คว้าหมอนกอดแน่น
“เพื่อน! วันนี้กูจะเป็นตำนาน กูจะทอดกล้วยแจกคนทั้งหอ!” กล้ากระพริบตาซ้ำ ๆ ด้วยความมั่นใจเหมือนเฉลิมฉลองชัยชนะ
เมฆลืมตาปรือ “ใจเย็น กล้วยทอดมันง่ายขนาดนั้นเหรอวะ… แล้วจะไปเอาหม้อทอดที่ไหน ไม่มีเงินซื้อแล้วมั้ง หลังจากมึงสั่งชุดเต้นรำสมัย ร.5 มาซ้อมงานลีลาศปลอม ๆ ครั้งที่แล้ว?”
กล้าหน้านิ่งไปชั่วครู่ “ก็… กูยืมเตาไฟฟ้าห้องดาวได้ ดาวใจดี!”
ประตูเปิดปัง ดาว สาวน้อยแว่นหน้านิ่งในชุดนอนเข้ามาพร้อมไม้ถูพื้น “เมื่อกี้ใครพูดชื่อฉัน…?”
กล้ายกมือเหมือนหารือในที่ประชุม “ดาววว… ขอใช้เตาไฟฟ้าหน่อยสิ จะทำกล้วยทอด แจกทุกคนในหอ! ฉลองสอบผ่าน!”
ดาวขมวดคิ้ว “อ่านหนังสือเงียบ ๆ ไม่ได้เหรอ? สอบผ่านดีใจ ก็ไปนั่งสมาธิ หรือนอนให้พอ จะดีต่อใจมากนะ”
เมฆพึมพำ “ดาวหมายถึงให้ไปนอน กูยังง่วงอยู่…”
กล้าหัวเราะ ขยิบตา “เอาหน่า แค่ครั้งเดียว ช่วยหน่อย เดี๋ยวเลี้ยงเลย!”
ดาวนิ่งไปครู่ “ถ้ามีใครเสียงดังเกินสามต่ำัญล่ะก็ ชั้นแจ้ง รปภ. หอเลยนะ”
กล้ายิ้มหน้าบาน “ตกลง~ ขอบคุณครับ!”
ตัดฉากครัวร่วมชั้นสี่ โต๊ะทำครัวเล็ก ๆ ประกอบร่างเป็นสถานที่ปฏิบัติการ เมฆในชุดนอนกุมหัวนั่งจ้องกล้วยในถุง กล้าเย็บผ้ากันเปื้อนที่ถูกตัดขาด เหลือแค่ผ้าเช็ดปาก
“สูตรมึงคืออะไรนะ?” เมฆถามเสียงอืด ๆ
“ก็แป้งสำเร็จรูปจากตลาดปากซอย ใส่น้ำเยอะ ๆ จะได้กล้วยกรอบนุ่ม!” กล้าระเบิดความมั่นใจในสายตา
ประชากรชั้นสี่ที่เดินผ่านมาเช้านี้ เริ่มมองคิ้วขมวด บ้างคิดว่ามีโครงการอาหารเช้าฟรี บ้างคิดว่ามีการถ่ายทำคลิปรีวิวอาหาร กลุ่มเด็กปีหนึ่งที่เพิ่งย้ายเข้ามาหลังถูกจับยืนตบยุงข้างประตู
เมฆชะโงกมอง “กล้า คนคงเยอะขึ้นเรื่อย ๆ แล้วมึงทำสูตรทดลองเลยมั้ย?”
“สบายมาก ดูนี่ สูตรพิเศษของบ้านกู… อยู่ไหนวะ…” กล้าควานหาเกลือแทนน้ำตาล ซองปรุงรสแทนผงฟู
ดาวเดินเข้ามาเห็น “ถ้ามีคนกินไม่ได้ลุกมาเล่นละครโรงเรียนต่อ กูขอแชร์คะแนนมีตติ้งหมดนะ”
“เอาใจช่วย เชื่อมือกูสิ!” กล้าปรบมือฟู่อารมณ์
แป้งสาด กล้วยจมหายไปในหม้อทอด เมฆปาดเหงื่อ ดาวมองนิ่ง ๆ กลุ่มเพื่อนในหอเริ่มมุงใกล้ ๆ แบบอยากรู้แต่ไม่กล้าถาม
แล้วกล้าก็ตักกล้วยทอดชุดแรกขึ้นมาอย่างพิถีพิถัน กลิ่นหอม… แปลก ๆ เหมือนกล้วยผสมกลิ่นเครื่องปรุงต้มยำ เมฆขมวดคิ้ว “กล้า…มึงใส่อะไรวะ?”
“ก็… ซองแดง ๆ ที่วางไว้นั่นแหละ ของอร่อยบ้านกู!” กล้าตอบทันทีด้วยเสียงมั่นใจ ก่อนจะยื่นให้เมฆชิม
เมฆกัดไปคำนึง…เงียบ ทุกคนมอง โฟกัสที่หน้าเมฆเหมือนหยุดเวลา
“รส… ฉุน…เหมือนกินกล้วยกับมาม่า” เมฆค่อย ๆ พูด
ดาวเดินเข้ามาดูสูตร “มึง… ใส่ซองปรุงรสมาม่าลงไปเนี่ยนะ?!”
“มันเค็มกรอบแปลก ๆ ดีปะล่ะ!” กล้าตาเป็นประกาย
กลุ่มเพื่อน ๆ รอบข้างเริ่มหัวเราะเบา ๆ บางคนถ่ายคลิป ดาวถอนใจแรง “ถ้าทำแจกคนทั้งหอโดยสูตรนี้ ทุกคนได้กินมื้อเดียวจำยันรับปริญญาแน่!”
กล้ายิ้มสู้อย่างมั่นใจ “งั้นเดี๋ยวลองใหม่ เอาสูตรออริจินัล!”
…
หลังเปลี่ยนสูตรแล้ว รุ่นพี่แวะมา “อ้าว กล้ามีแจกกล้วยเหรอ แบ่งบ้างดิ๊!”
กล้าร้อนรน ชี้ไปที่หม้อใหม่ “รอเดี๋ยวนะพี่ เดี๋ยวเต็มที่ กล้วยทอดแท้แน่นอน!”
แล้วกล้าก็สาดน้ำใส่แป้งจนแป้งเหลวไหลเหมือนซุป ดาวมองแล้วพูดเบา ๆ “แป้งเหลวเหมือนใจมึงตอนสอบกลางภาค”
“อย่าหยิกมุกสดดิดาว” เมฆแซว
กล้าทอดจนกล้วยแตก กรอบเป็นเส้น ๆ บางชิ้นเหนียวหยุ่น พี่ขำ “ขอจิ้มดู ข้างนอกกรอบ ข้างในนี่…เละ!”
เสียงหัวเราะเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ กล้าพยามคุมสถานการณ์ “อร่อยแน่นอน ไว้ใจได้!”
“ก็เว้นแต่กล้วยดิบไปหน่อย กลิ่นเหมือนช่องแข็งใต้ตู้เย็น” เมฆแหย่
ดาวยิ้มมุมปาก “พอกินแล้วจะอยู่ในใจทุกคนแน่นอน”
ขณะนั้น รปภ.ซึ่งเดินผ่านมาพร้อมวิทยุได้ยินเสียงหัวเราะบ้าง “มีอะไรกันเหรอหนุ่ม ๆ สาว ๆ”
กล้าพยายามอธิบาย “แจกกล้วยทอดฟรีพี่ มาไหมพี่?”
รปภ.หัวเราะ “กินฟรี อย่าเสียงดังนักนะลูกนะ เดี๋ยวเพื่อนข้าง ๆ จะตื่น”
ดาวดึงแขนกล้า “มึง เบาได้เบาละ เสียงเริ่มไปถึงชั้นล่างแล้ว”
แต่กล้ากลับพูดโพล่งออกไป “นี่ยังไม่เริ่มแจกแบบจริงจังเลย!”
ทันใดนั้น เนย สาวสายกิจกรรม เข้ามามุง “โห จัดแจกของกินหอใหม่! มีป้ายมั้ย เดี๋ยวช่วยโปรโมทในกลุ่มเฟซ!”
กล้ายิ้มหน้าบาน “อ้าว ได้เลยเนย ทำเลย เดี๋ยวกล้วยทอดจะดังไปทั่วมอ!”
ภายในไม่กี่นาที เรื่องกล้วยทอดก็ไปโผล่ในกลุ่มไลน์หอ มีคนทั้งคอนโดเดินขึ้นมาชั้นสี่จนแน่น อากาศกลายเป็นกลิ่นกล้วยคละเคล้ากลิ่นแป้งไหม้
กล้าพยายามควบคุมงาน แต่มือใหม่กับหม้อไฟฟ้าตัวเล็ก ๆ หุ้นทบกัน มือหนึ่งปาดน้ำมืด มือหนึ่งคนแป้ง ดาวกับเมฆคอยห้ามไม่ให้กล้วยไหม้ ยิ่งพยายามยิ่งป่วน
“เมฆ! ไปตักน้ำซิ หม้อแป้งมันข้นแล้ว!”
“กูตักให้ แต่อย่าพลาดอีกนะ จะได้ไม่ต้องกินกล้วยชุบเกลือ!”
ขณะกำลังชุลมุน กลุ่มเด็กปีหนึ่งเดินออกมา “กล้ามีกิจกรรมใหญ่เหรอ ขอร่วมด้วย!”
กล้ามองไปที่ดาดฟ้าเห็นคนรุ่นพี่เดินลงมาถาม มีกระดาษชู “แจกของฟรีจริงดิ กล้วยยังเหลือไหม?”
กล้าตอบด้วยรอยยิ้ม “รอแป๊บ เดี๋ยวทอดชุดใหม่!”
สุดท้ายกล้วยหมด แป้งหมดแต่คนยังใหม่ เด็ก ๆ และพี่ ๆ รอกล้วยรอบใหม่ เสียงวิจารณ์หลากหลาย เมฆพูดขึ้น “เดี๋ยวกูลงไปซื้อกล้วยมาเพิ่มละกัน แต่ขอเงินก่อนได้มั้ย…?”
กล้ายิ้มเขิน “เอ่อ…เหลือเงินแค่สิบบาท มึงไปร้านโต้รุ่ง ขอแบ่งกล้วยสักสองลูกก็พอ!”
ดาวถอนใจ “สุดท้ายก็จะกลายเป็นแจกกล้วยฟรีที่คนต้องซื้อกล้วยมาเอง…”
“ไม่เป็นไร งานนี้ใจล้วน ๆ!” กล้าประกาศเสียงดัง
ขณะเดียวกัน เนยประกาศเสียงในกลุ่ม “ใครเอากล้วยมา เวียนกินเองนะจ๊ะ ฝากกล้วยไว้ตรงนี้เลย”
หอพักชั้นสี่แทบกลายเป็นงานแฟร์ เดินมาขอเทสกันเอง เด็กปีหนึ่งส่งกล้วยให้กล้า รุ่นพี่วิจารณ์เรื่องแป้ง หญิงสาวห้องข้าง ๆ เสนอสูตรใหม่
กล้ากำลังจะทอดกล้วยรอบใหม่ แต่หยิบของผิดอีกครั้ง หยิบซอสพริกใส่แทนน้ำตาล คนกินเพิ่งกัดเข้าไปก็ร้อง “อุ๊ย ซอสพริก!!”
ดาวส่ายหน้า “เดี๋ยวชั้นขอตรวจทุกขั้นตอนก็แล้วกัน”
เมฆหัวเราะ “เมื่อไหร่พวกเราจะได้กินกล้วยทอดปกติวะเนี่ย?”
ทุกอย่างเริ่มกลายเป็นวงกลม เด็ก ๆ เข้ามาอาสาช่วย แต่ยิ่งช่วยยิ่งยุ่ง
ทันใดนั้น ผู้จัดการหอเข้ามาดู “โอ้โห กล้วยอะไรเต็มทางเดิน เอาตังค์เก็บค่าความเสียหายด้วยนะ”
กล้ายิ้มแบบแก้เก้อ “ขอโทษครับ เดี๋ยวปัดกวาดเองครับ!”
ดาวมองหน้ากล้าแล้วหัวเราะเบา ๆ “เห็นมั้ย งานใหญ่เสร็จกลายเป็นปัดกล้วย”
เมฆพูด “แต่คนก็สนิทขึ้นเยอะนะ ทุกคนหัวเราะกัน กล้วยแปลก ๆ นี้ทำให้หอคึกเลย”
ท้ายที่สุด ทุกคนช่วยกันทำความสะอาด ทั้งหอยิ้ม หัวเราะ แชร์กล้วยหลากรส สิงห์สาราสัตว์ในหอเขียนสูตรกล้วยให้กล้า หน้าแป้งกับกลิ่นกล้วยหอมฟุ้งส่งท้าย
ก่อนแยกย้าย ดาวพูดกับกล้ากับเมฆ “เอาไว้คราวหน้าทดลองสูตรข้าวเหนียวหมูทอดบ้างไหม แต่ให้น้อยกว่าความวุ่นวายวันนี้นิดนึงนะ”
กล้ายิ้ม “ได้เลย คราวนี้กูจะเหลือข้าวเหนียวเอาไว้แบ่งแน่!”
เมฆตบบ่า “ถ้าวันนั้นกล้วยไม่หมดเสียก่อนนะเพื่อน”
เสียงหัวเราะก้องหอพัก ทุกคนแยกย้ายด้วยรอยยิ้ม ประสบการณ์กล้วยทอดนี้จึงกลายเป็นตำนานเล็ก ๆ ที่ทุกคนแชร์ได้ว่า ‘กล้วยแมสต้องแชร์ ก่อนกินขอชิมทุกครั้ง’
