เงาสะท้อนใต้หิมะ

กว้างขวางและเงียบงัน — สตูดิโอศิลปะกลางเมืองหิมะไร้ผู้คนในยามหัวค่ำ หิมะโปรยปรายลงบนหลังคา ภีมก้าวเท้าเข้าไปพร้อมเป้สะพายใบเก่า เส้นผมสีดำกระเซิงติดละอองน้ำเย็น มือเหน็บเสื้อกันหนาวแน่นขึ้นเมื่อขยับประตูเหล็กออกดังเอี๊ยด ภายในมีเพียงแสงสลัวส่องผ่านหน้าต่างสูง อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นสีและผ้าใบเปล่า

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

เสียงเนือย ๆ ดังขึ้นจากซอกมุม — “มาถึงแล้วเหรอนายภีม” เจ้าของเสียงคือจิระ ศิลปินรุ่นใหญ่ผู้ดูแลสตูดิโอ เขายิ้มด้วยริมฝีปากตึง ภีมถอนหายใจเบา ๆ ก่อนตอบ “ครับ ผม…อยากลองอยู่ดูที่นี่สักระยะ” จิระพยักหน้าช้า ๆ สายตาไล่สุ่มไปยังภาพวาดนับสิบบนผนัง “จะมองอย่างไรก็แล้วแต่ ที่นี่มีแต่เงา ไม่ใช่ทุกอย่างจะถูกวาดลงบนผืนผ้าใบได้”

ภีมไม่ได้ตอบ แววตาเขาหลีกเลี่ยง จ้องเพดานไม้สีมอ ๆ ก่อนจับจองเตียงแคบชั้นลอย จิระลากเก้าอี้เข้ามาใกล้ “กลัวไหม อยู่กับความเงียบลำพัง? หรือกลัวอดีตตัวเองมากกว่า” คำถามนั้นแล่นเข้าใจกลางอก ภีมเม้มปาก ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามีอะไรอยากลบลืมแต่ลบไม่ลง

ราตรีแรกในสตูดิโอเข้านอนด้วยความฝันร้าย แม้ดวงตาจะปิดแต่จิตใจกลับว้าวุ่น กลางค่ำคืน ภีมตื่นตระหนกโดยเสียงเคาะเบา ๆ ที่กระจกบานใหญ่ตรงหัวเตียง ในแสงจันทร์จาง เขาเห็นเงาเลือนรางเหมือนผู้หญิงคนหนึ่งผ่านกระจกลางหิมะ ภีมหายใจแรง มือเย็นเฉียบแต่ไม่กล้าเอื้อมแตะบานกระจก เสียงกรีดร้องแว่วไกลผ่านผนังไม้ อะไรบางอย่างผิดปกติที่นี่

เช้าแรก หิมะขาวโพลนปกคลุมทั่วเมือง เหล่าชาวบ้านเดินไปมากับชีวิตประจำวัน ภีมเดินสำรวจในสตูดิโอ พบห้องเก็บของหลังสตูดิโอถูกล็อกกุญแจเก่า เขาโน้มตัวฟังเสียงบางอย่างเหมือนคนกระซิบอยู่ไกล ๆ เมื่อจิระเดินเข้ามาเงียบ ๆ “อย่าคิดจะเข้าไปที่นั่น ไม่มีอะไรน่าดู…อดีตมันไม่งดงามอย่างที่คิด”

กลางวัน ภีมตั้งใจวาดรูป แต่ภาพที่ถ่ายทอดกลับกลายเป็นเพียงเส้นทึมๆ ใบหน้าผู้หญิงไร้รายละเอียด เขาขมวดคิ้ว ขณะที่ลูกศร นักศึกษาสาวแปลกหน้าซึ่งชอบมานั่งวาดรูปเงียบๆ ในมุมห้องเข้ามาดู “ภาพของพี่มันเศร้ามากนะ ทำไมไม่ลองใส่รอยยิ้มบ้างล่ะ? หรือพี่ลืมวิธีวาดรอยยิ้มแล้ว” ภีมชะงัก พลันสังเกตเห็นแววตาลึกซึ้งและคุ้นชินกับความเจ็บปวดในตัวลูกศร

เธอหัวเราะกลบเกลื่อนขณะจัดพู่กันเข้าที่ “บางที พี่อาจกำลังตามหาใครสักคนในรูปพวกนี้ก็ได้” ลูกศรถาม ภีมไม่ทันตอบ จิระเดินปึงปังมาปิดม่านหน้าต่าง เสียงของเขาเข้มข้น “งานคืนนี้อย่าลืม — ภาพจำลอง ‘หิมะแห่งความลับ’ — อยากรู้ไหมว่าทำไมชื่อแบบนี้” เขาหรี่ตา “ว่ากันว่า…แต่ละฤดูหนาวจะมีเงาของอดีตไม่รู้จบวนเวียนอยู่ที่นี่”

กลางคืนงานนิทรรศการ ภีมวุ่นวายกับการจัดภาพ มีเด็กหนุ่มวัยมัธยมเดินเข้ามากระซิบข้างหู “ได้ยินไหม…เสียงกรีดร้องนั่น? ถ้าเข้าไปในห้องเก็บของ คุณจะเจอความจริง” ภีมหันขวับแต่เด็กหายไปในฝูงชน เขายืนงงพลางอึดอัดใจกับเสียงกระซิบที่ย้อนกลับมาอีกครั้ง

หลังงานเลิก ภีมไล่สายตาออกนอกหน้าต่าง พบลูกศรนั่งกอดเข่าอยู่ริมทางเดิน เธอซึมเซาและพูดเสียงเบา “เคยอิจฉาไหม…เวลาคนอื่นลืมเจ็บได้เร็วกว่าพี่” เธอปาดน้ำตาก่อนถามกลั้วเสียงหัวเราะ “แต่ถ้าลืมแล้วไม่มีวันที่ให้อภัยตัวเอง…มันแย่กว่าเดิมหรือเปล่า”

ถัดมาในสตูดิโอ ภีมหยิบกุญแจจากลิ้นชักโต๊ะจิระ ก่อนเดินตัวแข็งไปที่ห้องเก็บของ ลมหิมะเย็นโบกวูบเบา ๆ มือเขาสั่นเมื่อสอดกุญแจเข้าเบ้าแล้วบิด เสียงคลิกดังก้อง ภายในเต็มไปด้วยภาพสีดำขาวและกลิ่นฝุ่นหน้าหนาว เขาสะดุดกับรูปเขียนหนึ่ง — รูปผู้หญิงกำลังยื่นมือขอความช่วยเหลือ

เสียงจิระดังมาจากประตูหลัง “เห็นแล้วใช่ไหมว่าความลับมันน่ากลัวแค่ไหน” เขาเดินเข้ามา เล่าเงียบ ๆ ถึงอดีตศิลปินหญิงคนหนึ่งที่หายตัวไปเมื่อหลายปีก่อน — ไม่มีใครรู้ว่าเธอหนีออกไป หรือถูกฝังอยู่ใต้หิมะนี้กันแน่ ภีมฟังจบ สีหน้าเจื่อน “เราไม่ได้ช่วยเธอไว้ ไม่มีใครช่วยเธอได้เลย…” จิระจ้องหน้าภีม “นายเองก็แบกอดีตที่นายไม่ยอมให้อภัย”

วันถัดมา ภีมเงียบหายไป เขาเดินลุยหิมะไปยังริมแม่น้ำ สะกดรอยตามเงาในหัว เห็นภาพสะท้อนอดีตตนเองช่วงมัธยม กำลังผลักไสเพื่อนสนิทออกจากชีวิตเพราะกลัวจะถูกทอดทิ้ง — ความเจ็บปวดฝังลึกกว่าหิมะทุกชั้น ภีมนั่งนิ่งอยู่นาน ในที่สุดพูดเบา ๆ กับเงาสะท้อนในน้ำ “ฉันขอโทษ”

คืนนั้น ลูกศรเข้ามาคุยในสตูดิโอ ทั้งคู่ต่างนั่งเงียบจนเสียงหิมะโปรยลงหลังคาแว่วเป็นจังหวะ ลูกศรสารภาพ “หนูกลัว…กลัวจะถูกลืมถ้าหนีจากความเจ็บ แน่ใจเหรอว่าถ้าให้อภัยตัวเองมันดีขึ้นจริง” ภีมสบตาเธอ ก่อนตอบ “ไม่มีใครรู้ พี่แค่ไม่อยากให้อดีตมันกลืนกินพรุ่งนี้…”

กลางดึก ภีมหยิบพู่กันมาวาดรูปอีกครั้ง คราวนี้เขาวาดรอยยิ้มบนใบหน้าหญิงสาวในภาพ แม้มันจะสั่น ๆ ไม่สมบูรณ์ มือของเขาคลายตัวในที่สุด

รุ่งเช้า จิระเดินเข้ามาทบทวนภาพนิทรรศการ เขามองภาพหญิงสาวยิ้มที่ภีมวาด เงียบงันอยู่สักพัก ก่อนเอ่ยเบา ๆ “เธอคงให้อภัยเราแล้ว”

ในเย็นวันสุดท้าย ภีมจัดนิทรรศการส่วนตัวเงียบ ๆ เขายืนตรงหน้ากระจกบานใหญ่ เงาสะท้อนที่เห็นในหิมะไม่ใช่เรื่องชวนหวาดกลัวอีกต่อไป ทว่าเป็นรอยยิ้มและดวงตาที่นิ่งสงบ ลูกศรมองเขาอยู่ข้างหลัง สายตาเธอเปลี่ยนไป เธอพูดเบา ๆ “พี่ทำได้แล้วนะ”

ภีมหัวเราะเบา ๆ “แค่ครั้งนี้…พี่เลือกจะให้อภัย”

หิมะยังตกบนสตูดิโอ ศิลปะยังถูกสร้างใหม่ เงาสะท้อนใต้หิมะค่อย ๆ เลือนจาง — พร้อมเสียงหัวเราะและการให้อภัยที่แท้จริง