เสียงน้ำดังแผ่วในรุ่งเช้า ฟูกิยืนฝ่าอากาศเย็นริมทะเลสาบ หมอกจางๆ ลอยหนาปกคลุมเกือบทุกอย่าง ยกเว้นแสงสลัวจากหน้าต่างบ้านไม้ละแวกนั้น มือของฟูกิบี้หินก้อนเล็กเล่น สายตาเขามองลอดทะลุไปในหมอกที่ดูเหมือนไม่มีวันจางลง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ไปตกปลาด้วยกันไหม?” เสียงชายกลางคนเอ่ยเสียงเบา พ่อของเขาเดินมาใกล้ ในมือมีคันเบ็ดเก่า ฟูกิเหลือบมองสิ่งนั้น มีรอยยิ้มฝืดๆ แต่ไม่ตอบ เขาชอบตกปลาตอนเด็กๆ แต่หลังคืนหนึ่งในอดีต เขาแทบไม่กล้าลงเรืออีกเลย
“ไม่รับสายพ่อเหรอ ฟู?” แม่เดินออกมาจากบ้าน เอ่ยเหมือนรู้สึกผิด ฟูกิพยักหน้าเบาๆ สายตายังจ้องหมอก “ผม…ขออยู่ตรงนี้สักพัก”
ในความเงียบ ทะเลสาบสะท้อนฟ้าเบื้องบน มือของเขาสั่นน้อยๆ
พลัน มีเสียงก้องในหมอก คล้ายเสียงเด็กหัวเราะ เสียงนั้นพาให้ฟูกิชะงัก ฝาเท้าไหลถอยออกจากขอบตลิ่ง
“ยังได้ยินอยู่ใช่ไหม?” แม่เอ่ยเสียงเคร่งขรึม “เสียงในหมอก…”
ฟูกิเหลือบตามองแม่ แววตาทั้งสงสัยและปฏิเสธ เขาเงียบอยู่นาน ก่อเป็นรอยร้าวแปลกประหลาดในบรรยากาศ ทั้งคู่เดินเข้าบ้าน ทิ้งหมอกและเสียงก้องไว้เบื้องหลัง
นิ้วมือฟูกิบาดกับกรอบหน้าต่างพลางเหม่อมองกล่องไม้โบราณในห้องเก็บของ ทุกคืน หัวใจเขาหนักอึ้งกับความฝันบางฉาก—เด็กชายร่างเล็กในหมอก ถูกโอบกอดด้วยแขนที่มองไม่เห็น
วันรุ่งขึ้นโรงเรียนสอนที่ห้องไม้ใหญ่ ครูพินิจแจกงานศิลป เด็กๆ ผลัดกันเล่าว่าเคยได้ยินเสียงประหลาด ฟูกิหลบตา ไม่เอ่ยอะไร เข้าใจว่าตัวเอง “เว่อร์” จนถูกเพื่อนล้อประจำ ริอุ เพื่อนร่างเล็กแววตาซ่อนความเศร้า พึมพำกับเขาว่า “บางทีในหมอกอาจมีบางอย่างที่อยากพูดกับเราใช่ไหม…”
เสียงหัวเราะเพื่อนเกรียวกราวปะปนฝนโปรย แต่เมื่อชั้นเลิก คนอื่นๆ แยกย้าย เหลือเพียงฟูกิเดินกลับฝ่าหมอกคนเดียว พลันเขาสัมผัสอะไรบางอย่าง—สายลมเย็นเฉียบ แว่วเสียงก้องที่เดิม “กลับบ้านสิ” เสียงมันขับขานซ้ำ อบอวลอยู่รอบตัว
เขารีบจ้ำเท้ากลับบ้าน โยนเป้ลงข้างประตู พ่อถามว่าทำไมรีบ ฟูกิมองสบตาพ่อ เห็นเงาหน้าต่างไหว คำตอบค้างไว้ในใจ
ค่ำคืนนั้น ในความมืด ฟูกิตื่นลุกขึ้นด้วยฝันร้าย เขาได้ยินเสียงร้องขอ ปะปนเสียงใครสักคนในอดีต ภาพฝันคือเด็กชายใส่เสื้อสีซีด วิ่งลับในหมอก—ก่อนจมหายใต้ผิวน้ำ
ฟูกิลุกมาที่ห้องเก็บของ เปิดกล่องไม้โบราณ ข้างในมีสมุดเล่มเก่าขาดวิ่น กับจี้ห้อยคอเปื้อนโคลน ริ้วกลิ่นดินเก่าและความทรงจำบางอย่างจางจาง
เสียงลมหายใจเบาๆ ดังข้างหู “ฟู!” ฟูกิมองไปรอบตัว—ไม่มีใคร วันต่อมาเขาพบว่าจี้ห้อยคอเดียวกันอยู่ในภาพถ่ายครอบครัวสมัยหลายสิบปีก่อน พ่อในวัยเยาว์ยืนเคียงข้างเด็กชายแปลกหน้าผู้โอบกอดแฟงหมอกหนาทึบ
กลางคืน ฟูกินอนไม่หลับ ขณะจ้องเพดาน เขาได้ยินเสียงโต้ตอบ—เสียงพ่อกับแม่เลียน เบาๆ ตรงชานบ้าน
“อย่าปล่อยให้ฟูหมกมุ่นกับอดีต” แม่เอ่ยเสียงสะอื้น
“ก็เพราะอดีตตามล่าเราตลอด” พ่อตอบ พลางถอนหายใจยาว
เสียงเงียบไปนาน ก่อนแม่เดินกลับเข้าบ้านพร้อมคราบน้ำตา ฟูกิแกล้งหลับ แต่ในใจลุกเป็นไฟ ความสงสัยค่อยๆ กัดกินจิตใจเขา
รุ่งเช้า ฟูกิเริ่มตามรอยอดีต ไปสอบถามยายหวานคนแก่ประจำหมู่บ้าน เธอยิ้มแปลก แววตาหมองคล้ำ ราวกับรู้อะไรมากกว่าที่พูด “เสียงในหมอก? มีแต่เด็กที่ได้ยิน…” เธอหัวเราะแหบแห้ง “แต่บางครั้งเสียงคือสิ่งที่เรากลัว—หรืออยากให้หายไป”
ฟูกิเดินลัดเลาะเลียบฝั่ง เจอริอุนั่งซ่อนตัวใต้ต้นสนใหญ่ ริอุยื่นสมุดวาดรูปให้เขาดู หน้ากระดาษเต็มไปด้วยเส้นยุ่งเหยิง—ภาพคนในหมอก สายตาเปียกชื้น ริอุพูดแผ่ว “ฉันก็เคยเห็น…เด็กในหมอก เขาบอกว่าเหงา”
ฟูกินิ่งไป นึกถึงภาพในฝัน เสียงนั้น ไม่เพียงแค่แปลกประหลาด—แต่กลับเศร้าจนน่าหวาดหวั่น
เย็นวันหนึ่ง ฟูกิถูกพ่อตามมา “ฟังนะ ฟู พ่อรู้ว่ามีอะไรอยู่ในทะเลสาบ พ่อเสียใจที่เคยปล่อยให้เธอเห็น…” พ่อหยุดชะงัก กำมือแน่น “ความผิดของผู้ใหญ่ มันหนักขึ้นทุกปี”
ฟูกิมองสบตาพ่อ น้ำตาซึม—ทั้งคู่ไม่อาจพูดคำว่ารักได้ง่ายๆ แต่ความกลัวและความสงสัยคล้ายละลายลง
คืนนั้น หมอกปกคลุมแน่น เสียงก้องดังขึ้นกว่าทุกคืน ฟูกิพร้อมริอุตัดสินใจเดินฝ่าหมอกไปยังสะพานไม้เก่าแก่ตรงกลางทะเลสาบ ใจเต้นแรง ฝีเท้ากระสับกระส่าย ท่ามกลางเงาน้ำ เสียงหัวเราะร้องไห้พร้อมกันดังก้องขึ้นเรื่อยๆ
“อย่าลืมฉัน…” แว่วเสียงนั้น ฟูกิหยุด ริอุก็หยุด ทั้งสองสบตากัน—สายตาตื่นตระหนก เจ็บปวด แต่ก็เปี่ยมด้วยความกล้าขณะที่พวกเขาเอ่ยออกมา “เราไม่ลืมเธอ เราขอโทษที่ปล่อยมือ…”
เสี้ยวหนึ่งของหมอกขยายออกในความเงียบ เด็กชายในภาพฝันค่อยๆ ปรากฏ เงาเบาบางโอบกอดตัวเอง แล้วคลายออกพร้อมรอยยิ้ม “ขอบคุณ…” เสียงเงียบสงบก่อนร่างนั้นจมลงในน้ำและหมอกค่อยๆ สลาย
ริอุน้ำตาไหล ฟูกินั่งลงปล่อยไหลตาม ความรู้สึกผิด กลัว และเศร้าผสมความกล้าเคล้ากันเป็นความโล่งอก
รุ่งเช้า หมอกจางลงอย่างประหลาด แสงอาทิตย์ทอผ่านผืนน้ำสะท้อนเป็นประกาย ฟูกิเดินกลับบ้านพร้อมเพื่อน ในขณะที่ทั้งสองหัวเราะสนทนากันอย่างเบาบาง
ที่โต๊ะอาหาร พ่อแม่สบตากับฟูกิ ต่างผ่อนคลายจากความตึงเครียดในอดีต ทุกคนรู้สึกได้ถึงบางอย่างเปลี่ยนไป สายสัมพันธ์และการให้อภัยบังเกิดในใจโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยเป็นถ้อยคำ
ฟูกิจิบจี้ห้อยคอขึ้นดู รอยเปื้อนเก่าๆ กลับดูมีแสงจางๆ เขายิ้ม สบตาพ่อ พร้อมเอ่ยเบาๆ “ผมไม่กลัวหมอกอีกแล้วครับ”
เสียงกระซิบดั้งเดิมเงียบงัน แต่ความอบอุ่นร่วมกัน ณ ช่วงเวลานั้น บ่งบอกถึงการเติบโตและการเยียวยาทั้งครอบครัว
