เสียงรองเท้าบูทกระทบหิมะดังกรอบแกรบ ละอองเย็นโปรยปรายปกคลุมเมืองหิมะนาม ‘ภูหิมะพราว’ ป้ายไม้เก่าอักษรซีดตั้งตระหง่านหน้าจัตุรัสหมู่บ้าน ริน มือกำคอผ้าพันคอแน่น ขณะเดินเคียงขวัญ เพื่อนสนิทเจ้าของแววตาเด็ดเดี่ยว แม้อากาศเย็นจับใจ ใบหน้าของขวัญยังแน่วแน่เหมือนเดิม
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!"ริน นี่แน่ใจแล้วเหรอว่าจะไปโรงหนังร้างนั่น?" ขวัญถาม พยายามให้เสียงฟังเป็นปกติ ทว่าแววตารินหลบเล็กน้อย
"แกก็อยากพิสูจน์ไม่ใช่เหรอว่าคำสาปมันไม่มีจริง…หรือกลัว?" รินแขวะกลบเกรงขามในใจ
ทั้งสองปั้นหน้าแข็งแต่ใจสั่น เดินข้ามทางเดินหิมะ ระหว่างบ้านไม้เก่า โทรม และต้นสนสูง ก่อนถึงซอกโรงหนังเก่า—จุดเริ่มเรื่องทั้งหมดในคืนหิมะตกปีที่แล้ว
ณ ประตูไม้ครูดเสียงเงียบกริบ มีเพียงเสียงหายใจหนักของสองคน ทุกปี โรงหนังนี้จะปิดเงียบในฤดูหนาวแต่มีข่าวลือว่าคนหายตัวไปในคืนอากาศปั่นป่วน
รินสูดลมหายใจเข้าลึก มือเย็นปัดกุญแจขึ้นไข พยายามกลบความกลัวที่ตีกวน "แค่หาหลักฐานว่าคำสาปไม่มีจริง ทุกอย่างจะจบ…" ขวัญเงียบ หลุบตาเม้มริมฝีปาก จังหวะนั้นเสียงบางอย่างดังมาจากด้านใน
"เหมือนมีคนอยู่จริง ๆ !" ขวัญกระซิบ
รินรีบเปิดเข้าไป พบเก้าอี้หนังขาดเรียงราย กลิ่นอับชื้น หิมะซึมพื้น ร่องรอยเท้าเพิ่งปรากฏสดใหม่เป็นแนวยาวสู่ท้ายโรง รินกับขวัญสบตากัน ตัดสินใจเดินตาม
"ถ้ามีอะไรผิดปกติ เราวิ่งเลยนะ…" ขวัญเอ่ยเบา ๆ
"ตกลง" รินตอบ หน้าขาวจัดด้วยความตื่นกลัว
ผ่านแถวเก้าอี้คลุมขี้ฝุ่น เสียงอะไรบางอย่างลากพื้นแผ่ว ๆ จากมุมมืด กลิ่นควันจาง ๆ แทรกซึมมาในความเงียบ ขวัญหยุดเดิน ใจเต้นแรง
ทันใดนั้น หญิงสาวคนหนึ่งวิ่งสวนออกมา—อุ้มกระเป๋าผ้าน้ำหนักอึ้ง ดวงตาตื่นตกใจ เปียกเหน็บหนาว เธอคือ เมย์ เพื่อนที่หายตัวไปเมื่อคืน!
"เมย์!?" รินร้อง
เมย์กระหืดกระหอบ มองไปข้างหลังราวกับกลัวอะไรบางอย่าง "อย่าพึ่ง—อย่าเข้ามา ริน ขวัญ!" เธอยกมือห้าม น้ำเสียงสะบัด ขวัญกับรินชะงัก
เสียงเปิดประตูไม้หลังโรงหนังตามมา พร้อมเสียงฝีเท้าลากผ่านหิมะ ราวผู้ตามล่า เมย์กวาดสายตาหวาดระแวง "ฉัน…ฉันเห็นแล้ว คน ๆ นั้น…" น้ำเสียงเธอกระซิบต่ำ
จู่ ๆ ประตูไม้ถูกปิดผลัวะ ริน ขวัญ เมย์ หันไปเผชิญหน้ากันในความเงียบอึดอัด เมย์ตัวสั่น มือกำกระเป๋าแน่น
"ใครวิ่งตามแก?" ขวัญเอ่ยกดเสียงต่ำ
เมย์หลบตา ไม่ตอบ แววตาปริบ ๆ รินอยากถามซ้ำแต่เลือกเงียบ ความเย็นชืบเข้ามา แสงสลัวจากช่องหน้าต่างแตกเปลี่ยนมุมบางอย่างในใจพวกเธอไปตลอด
ณ ห้องสมุดประจำหมู่บ้านในค่ำคืนนั้น ริน ขวัญ พาเมย์ซ่อนตัวท่ามกลางชั้นหนังสือไม้ เมย์วางกระเป๋าผ้าไว้บนโต๊ะ รินแอบจับแขนเพื่อนแน่น "พูดสิ ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน"
เมย์นิ่งหลบ แววตาขอบตาช้ำ "ฉัน…ไม่ได้ตั้งใจจะโกหก…แต่ทุกอย่างมันยุ่งเหยิงไปหมด" เธอเสี่ยงตาดูเพื่อนทั้งสอง "ถ้าฉันบอก อาจไม่มีวันได้กลับบ้านอีกนะ…"
เสียงหนังสือล้มดังตึงจากอีกฟากชั้น รินหันขวับ ทุกคนแน่นิ่ง
"เราไม่ได้อยู่กันแค่สามคน…" ขวัญพึมพำ เงียบงัน สายตาเมย์หลบลึกเข้าไปอีก
รอยเท้าหิมะปรากฏหน้าหน้าต่างห้องสมุด—ชัดเจนและไม่มีทางเป็นสัตว์ มันหยุดหน้ากระจก ก่อนค่อย ๆ เลี่ยงหายไป
"ใคร…หรืออะไร?" เมย์เอ่ยคล้ายสะอื้น เสียงฝน (เสียงหิมะกระทบกระจก) ปะทะใจทุกคนเฉียบพลัน
รินตัดใจ เปิดกระเป๋าของเมย์ สิ่งที่พบคือไดอารี่ปกดำ ฉีกขาดมุมหนึ่ง ด้านในเขียนด้วยลายมือหวาดกลัว "…เรารู้แล้วว่าคำสาปเริ่มต้นอย่างไร…เลือดใครที่ต้องแรกเพื่อให้หิมะเมืองนี้หยุด…?"
ขวัญขยับถอยหลัง มือสั่น เมย์ร้องไห้พร่ำ "ฉัน…ฉันไม่ได้ตั้งใจ!" รินจ้องหน้าเพื่อน "เมื่อคืนแกทำอะไรลงไปกันแน่?"
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา พร้อมประตูโครม ใครบางคนถีบเข้ามา—เป็นพี่เอ หนุ่มรุ่นพี่ของหมู่บ้าน เจ้าของความลับในอดีตที่ทุกคนเคยไว้ใจ เอ หน้าซีดและตัวเปียกฝน (หิมะ)
"ไดอารี่นั่น…คืนมา"
"พี่ทำอะไรไว้กับแม่ของเมย์?" ขวัญถามเสียงสั่น
เอเหลือบตาไปยังไดอารี่ ก่อนยิ้มปริศนา เขาพูดผะแผ่ว "ถ้าไม่อยากให้ใครเป็นรายต่อไป…ออกไปจากเมืองนี้เสีย"
ความเงียบแทรกแซะ รินเม้มริมฝีปากตัดสินใจ "แล้วความจริงล่ะ ไหนว่าหิมะนี้แค่เรื่องเล่า?"
เอไม่ตอบ แต่สบตามีเงื่อนงำ แล้วพลันเดินหายออกไป ทิ้งพวกเขาในห้องสมุดมืด
ขวัญถอนใจ "เราจะทำยังไง?" เมย์น้ำตาไหลพราก "ฉันขอโทษ… ฉันแค่… กลัว…"
รินยื่นมือไปแตะมือเมย์ "แกเคยพูดว่ารอดทุกอย่างด้วยกัน สัญญานะเมย์"
เมย์พยักหน้าแต่แววตาหวาดกลัวกัดกินอยู่ในใจ
รุ่งเช้า ปรากฏข่าวลือแพร่ไปทั่วหมู่บ้าน มีเด็กวัยรุ่นหายอีกราย ริน ขวัญ เมย์ ประสานใจตามหา แต่ร่องรอยนำไปสู่ป่าด้านนอก—ที่ซึ่งคำสาปว่าต้องห้ามไม่ให้ใครเข้า ใบหน้าทั้งสามสับสนปนหวาดระแวง
เดินลุยหิมะสู่โคนต้นซากุระโบราณ ร่องรอยเท้าจางแต่จูงใจลึก เสื้อผ้าเด็กถูกแขวนไว้บนกิ่งเหมือนเครื่องบูชา เมย์นิ่ง ริมฝีปากซีดจาง "ที่นี่…แม่เคยมานั่งร้องไห้บ่อย ๆ ก่อนตาย"
"แกเชื่อจริง ๆ เหรอว่ามีคำสาป?" ขวัญถาม
เมย์ไม่ตอบ ดวงตาเต็มไปด้วยร่องรอยอดีต
รินเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนเปิดไดอารี่อ่านบรรทัดต่อมา "…ถ้ามีอีกคนหาย ร่องรอยจะปรากฏที่โคนต้นไม้"
เสียงลมตัดผ่าน อากาศรอบตัวหนาวจัดขึ้นไล่ระดับ ทุกคนจ้องเงาของตัวเองสะท้อนบนหิมะ
"เราจะหยุดทุกอย่างยังไง?" เมย์ถาม รินแหงนหน้าสบตาเพื่อน "ด้วยความจริง ไม่ใช่ความกลัว"
พวกเขาตัดสินใจย้อนคืนโรงหนังร้างอีกครั้ง คราวนี้เจอเอยืนรอที่ทางเข้า ใบหน้าตึงเครียด
"คิดจะรู้มากใช่ไหมริน…" เอยิ้มเศร้า "ถ้าเธอเปิดเผยทุกอย่าง เมืองนี้จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีก"
ขวัญก้าวออกมาขวางหน้า "ถ้าความลับทำให้ใครต้องเจ็บ เราควรรู้ ไม่ใช่เหรอ?"
เอสบตากับขวัญนาน ก่อนลดแขนลง ถอนหายใจลึก "มีบางอย่างในเมืองนี้ที่ไม่มีใครกล้าเผชิญ แกจะรับมันไหวไหมริน?"
รินลังเล ใจหนึ่งกลัวอีกใจหนึ่งร้อนรนอยากคลี่คลาย เธอถาม "แม่ของเมย์เกี่ยวกับเด็กหายยังไง?"
เอหลบตา กระสับกระส่าย สุดท้ายยอมรับ "มันคือข้อตกลงกับอะไรบางอย่าง ในคืนเดียวกับที่แม่เมย์หายไป…มีเสียงกระซิบกลางหิมะ ขอแลกทุกอย่างกับการอยู่รอดของเมือง"
ขวัญร้อนรน "ใครแลกล่ะ?"
เอเสียงสั่น "ผู้ใหญ่ อดีตของเรา"
ความเงียบโถม พายุหิมะถาโถมกระจกโรงหนังร้าว พวกเขาตระหนัก ทุกสิ่งเชื่อมโยงกับความลับหมู่บ้าน
รินกำหมัด น้ำเสียงสั่น "เราจะไม่หนีอีก"
ค่ำนั้น พวกเขาชักชวนวัยรุ่นคนอื่น ๆ ในหมู่บ้าน ตั้งวงเปิดใจกลางโถงโรงเรียนเล็ก รินเป็นคนแรกที่พูด "เราไม่รู้ว่าอะไรจริงเท็จ แต่ถ้าเราไม่หยุดทำเหมือนเดิม จะมีคนหายไปอีก"
ขวัญเสริม "ไม่ใช่ความกลัวหรือคำสาปที่ฆ่าความหวัง…แต่คือเรื่องลับที่พวกเราเองปิดซ่อน"
เมย์ร้องไห้บอกเล่าอดีต—คืนที่แม่เธอหายไป มีเสียงขอให้ปกป้อง เมย์จุดเทียนวางหน้าภาพแม่ เปล่งเสียงออกมา "แม่ ฉันขอโทษที่เคยเกลียดแม่"
แสงเทียนโดนลมดับ ห้องเรียนมืดสนิท รินลูบหลังเมย์ "เราต้องให้อภัยกับอดีต แล้วเริ่มต้นใหม่"
พวกเขาออกไปร่วมค้นหาร่องรอยที่ป่า ต้นซากุระเก่ามีของขวัญปริศนา ทิ้งไว้—ไดอารี่อีกเล่มของแม่เมย์ เขียนถึงความรักที่มีต่อลูก
เมย์ร้องไห้ ริน ขวัญ ช่วยกันฟังเสียงหิมะตก ไม่ใช่ความกลัวอีกต่อไป แต่คือเสียงเริ่มต้นใหม่
ผืนหิมะที่เคยพรางรอยเท้าเริ่มเผยดินด้านใต้ เด็กที่หายตัวถูกพบอย่างปลอดภัย เมืองฝังความลับไว้ในอดีต—โดยบทสรุปของสามเพื่อนวัยรุ่นที่ไม่ยอมแพ้ต่อคำสาปความกลัว แต่เลือกให้อภัยและพูดความจริง เพื่อเปลี่ยนอนาคตของทุกคน
ในค่ำคืนสุดท้าย ขวัญเอ่ยเบา ๆ "แกกล้าพอจะอยู่กับความจริงแล้วใช่ไหมริน?" รินกอดเพื่อนทั้งสอง สีหน้ายิ้มทั้งน้ำตา เมืองหิมะสะท้อนแสงพระอาทิตย์ ลบเงามืดออกไปพร้อมเจ้าของความลับ
