เสียงดังปังจากทางเดินหอพักสาย 7 ตอนค่ำวันอาทิตย์เป็นเหมือนระฆังเริ่มศึก ความวุ่นวายปะทุขึ้นที่หน้าห้อง 713 ทันทีที่ริน—นักศึกษาปีหนึ่งขี้กังวลประสาทกิน—เปิดประตูพร้อมถุงไข่ไก่หนึ่งแผงในมือและถูกปอ—เพื่อนร่วมห้องสุดติสต์ที่มั่นใจเกินร้อย—ตะครุบข้อหา “แก่อะไร!” ปอชี้นิ้วไปที่ไข่
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!รินถอนใจ “แค่จะทอดไข่ดาว ต้มข้าวต้มมันไม่พอจะตาย”
ปอเบิกตากว้าง “เฮ้ย! กฎห้ามทำอาหาร! กลิ่นไข่ดาวดังไปทั้งชั้น! หัวหน้าหอก็เดินตรวจอยู่นะ”
เสียงพูดคุยมาถึงหูเจ๊เพลิน หัวหน้าหอจอมเป๊ะที่เดินผ่านพอดี เธอยื่นหน้าเข้ามา “สองคนนี้แอบทำอาหารใช่ไหม!”
รินกับปอสบตากันอย่างตะลึง
“เปล่า…พี่ เรา…เราแค่จะ…” ปอรีบโบกไม้โบกมือ รินพยายามซ่อนถุงไข่
“ไม่ต้องแก้ตัวนะ ฉันเจอกลิ่นไข่ดาวในห้อง 715 ให้เข้าใจว่า เกิดจากห้อง 713 แน่ ๆ!” เจ๊เพลินยืนเท้าสะเอว ปอแอบกระซิบบอก“เราต้องหาคนน่าสงสัยกว่า!”
ปฏิบัติการบ่ายเบี่ยงจึงเริ่มขึ้น ท่ามกลางความระแวงของหัวหน้าหอ ริน—วิตกจริต—กลับยิ่งทำตัวน่าสงสัย ปอ—สายมั่น—ยิงมุกเพี้ยน พากันโดนเพ่งเล็งหนักเข้าไปอีก
คืนนั้น ห้อง 713 จึงกลายเป็นเป้าสนใจ ทรมานรินถึงขั้นฝันว่าโดนไล่ออก หัวใจเต้นแรง ปอหวังเอาไข่แผงนั้นไปปฏิบัติการ “ไข่ล่องหน” หน้าหอ แต่อกหักเมื่อไข่สองฟองตกพื้นกลางโถงและแตกกระจาย เพื่อนร่วมหอหลายคนมุงเข้ามาทันที
“ไข่ใครวะ!” แบงค์ เด็กปีสามตะโกน รินหน้าแดงก่ำ
ปอตีหน้ามึน “จะรู้อะไรบ้าง—ไข่สมัยนี้มันเดินเองได้”
ประโยคนี้ลอยเข้าหูเจ๊เพลินที่เดินมาอีก—ความวุ่นวายจึงบานปลาย มีการประชุมหอฉุกเฉินที่ห้องโถงใหญ่ในคืนนั้นเอง
เจ๊เพลินตั้งไมโครโฟนพูด “หอเราเพิ่งซื้อเครื่องตรวจจับกลิ่น! ถ้ามีใครแอบทำอาหารอีก มีบทลงโทษแน่!” ทุกคนมองหน้ากันไปมาด้วยท่าทีเครียดปนขำๆ
ช่วงหลังประชุม รินเครียดจัดว่าตัวเองกลายเป็นผู้ต้องสงสัยหลัก ปอกลับเริ่มเห็นว่านี่คือ “โอกาสสร้างตำนาน” เขาลากรินวางแผนพิสูจน์ความบริสุทธิ์
“ถ้าเราเจอตัวจริงได้ เราจะกลายเป็นฮีโร่ ไม่ใช่ผู้ร้าย!” ปอยิ้มกริ่ม รินเริ่มเชื่อแบบไม่ค่อยมั่นใจ
แผนเริ่มด้วยการสอบสวนรหัสลับกับเพื่อนกลุ่มติดเกมห้อง 715 กลายเป็นการปะทะความซื่อบื้อกับบอย—จอมโวยวายเรื่องเกมที่ไม่รู้เรื่องไข่ดาว แต่กลับสารภาพ “เมื่อวานซักผ้าราดน้ำยากลิ่นไข่กับเบคอนซะ…” ทุกคนอึ้ง
“นี่เราเข้าใจผิดว่ากลิ่นไข่ดาวมาจากซักผ้าระเหย?” รินงง ปอจอบขำกลิ้ง แต่ยังไม่ปักใจเชื่อจึงต้องขุดหาความจริงต่อ
กลางค่ำคืนนั้น กลุ่มแก๊งสืบไข่ดาว (ซึ่งมีสองคนกับแมวหอหนึ่งตัว) ลอบย่องไปดมประตูห้องต่างๆ อย่างลับ ๆ จนโดนท็อป—ผู้ชายจริงจังที่เข้าค่ายเตรียมสอบยันเช้า—เปิดประตูออกมาเจอจัง ๆ
“จะดมอะไรครับ….” ท็อปถอนหายใจยาว ปอตอบหน้าเฉย “กลิ่นความฝันกับกลิ่นชะตากรรม!” รินรีบดึงเพื่อนหนีทันที
ทุกย่างก้าวของปอและรินถูกจับตามอง แม้แต่บนหลืบบันได บิว—สาวห้องตรงข้าม—โผล่หัวออกจากประตูอย่างกะทันหัน “แก๊งดมไข่ใช่ไหม! เห็นตั้งแต่เมื่อคืนละ” เธอกระซิบกวนๆ แบบรู้ทัน
แผนซ้อนแผนซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ ตอนสายวันจันทร์ คาบวิชาทั่วไป รินพยายามจับสัญญาณจากเพื่อนหอคนอื่น ๆ เจอเบสท์—นักกิจกรรมจอมเพ้อ—ถามหน้าตาเฉย “ริน นายกำลังพักการเรียนเพื่อดมไข่ดาวหรอ?” เพื่อนร่วมห้องขำกันใหญ่
ปอไม่ลดละ คิดจะติดตั้ง “ระบบแจ้งเตือนกลิ่นไข่” ด้วยแอปมือถือ เหตุการณ์แป๊กตั้งแต่เริ่มเพราะแอปดันแจ้งเตือนกลิ่นชีสแทน ทั้งชั้นจึงพลอยตื่นเต้นกับ “กลิ่นชีสล่องหน” แทน
สถานการณ์ซับซ้อนมากขึ้นเมื่อเจ๊เพลินเริ่มสงสัยว่ามีใครบางคนแกล้งใส่กลิ่นปลอมใส่ทางเดิน รินหน้านิ่วคิ้วขมวด ปอตีเนียน “เรื่องแบบนี้ต้องพึ่งผู้เชี่ยวชาญ” แล้วไปจ้างบอยห้อง 715 มาช่วยสืบ จบด้วยบอยบ่นเรื่องเลเวลเกมตกแทน
ระหว่างความชุลมุน รินแอบสารภาพกับปอ “ฉันรู้สึกแย่ ชั้นกลัวถูกเกลียด กลัวโดนไล่” ปอหัวเราะ “บางทีปัญหามันก็เป็นแค่ไข่ดาวอย่างเดียว ไม่ต้องคิดเยอะ” คำพูดนี้จุดประกายให้รินเพลาอารมณ์ลง
หลังวันสอบสวนไข่เต็มพิกัด รินและปอเจอบิวและเพื่อนหอกลุ่มหนึ่งจัดปาร์ตี้ไข่ดาว (เถื่อน) ในโรงรถจักรยานของหอ ขณะทุกคนเฮฮา พลันเจ๊เพลินเดินเข้ามา ทุกคนผวา ปอรีบผลักรินไปยืนหน้าสุดในกลุ่ม
เจ๊เพลินนิ่งไปอึดใจ ก่อนถอนหายใจ “เห็นทุกคนสนุก ฉันก็ใจอ่อน เอาเป็นว่า ห้ามทำอีก แต่วันนี้…ฉันก็เอามะเขือเทศมาผัดกินด้วยก็แล้วกัน” บรรยากาศเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะคลายเครียด
รินกับปอมองหน้ากันอย่างโล่งใจ ความวุ่นวายกลายเป็นสายสัมพันธ์ รินกล้าหัวเราะกับความผิดพลาดของตัวเอง ปอเปลี่ยนจากมั่นใจเกินเหตุเป็นใส่ใจความรู้สึกเพื่อนมากขึ้น ทุกคนในหอพักเห็นแง่มุมใหม่ ๆ ของกันและกัน
คืนสุดท้ายก่อนสอบ รินเดินไปแอบทำไข่ดาวในห้องคอมมอนรูม คราวนี้มีเพื่อน ๆ ทั้งหอแวะเวียนมาหอมกลิ่นทั้งหมด ไม่มีใครซีเรียส เจ๊เพลินมาทำเป็นคุยโทรศัพท์เสียงดัง “ใครแอบทำไข่ดาว ฉัน…จะไปหยิบขนมปังมาหน่อย!”
เสียงหัวเราะดังไกลไปถึงหน้าตึกหอ กลิ่นไข่ดาว…กลายเป็นกลิ่นของมิตรภาพตลอดไป
ปอเงียบไปสักครู่ แล้วพูด “เออ ไข่ดาวไข่ธรรมดานี่ล่ะ ทำให้เราได้เพื่อนทั้งหอ” รินยิ้ม “และยิ่งกว่านั้น ฉันก็ได้เข้าใจตัวเองมากขึ้น”
เสียงหัวเราะและกลิ่นไข่ดาวยังคงกรุ่นในความทรงจำ กลายเป็นเรื่องเล่าสั้น ๆ ที่ทุกครั้งที่ใครได้กลิ่นไข่ในหอพักสาย 7—ใคร ๆ ก็อดอมยิ้มไม่ได้
