เสียงระฆังโรงเรียนดังสนั่นในเช้าวันสอบปลายภาค เปรมเดินหน้าตึงถือโพยสรุปในมือ มองวงกลมใต้ตาตัวเองบนกระจกประตูห้องน้ำ เขาหายใจลึก ก่อนที่ประตูจะเปิดแรง มะลิ เพื่อนสาวห้าวจัดสะพายกระเป๋าสีสด พร้อมประกาศเสียงดังว่า “ปีนี้… ไม่มีใครซ้ำชั้น!”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เปรมถอนใจ “ถ้าปีนี้เราผ่านคณิตได้ ฉันจะตั้งศาลพระภูมิขอบคุณในห้องเรียนเลย”
เสียงฮือฮาจากกลุ่มเพื่อนในห้อง กุ๊ก ไอ้เพื่อนจอมซีเรียส ปราดเข้ามา “เปรม ทำไมตาขาวเหมือนอดนอนสามคืน?”
เปรมตอบทันที “ฉันฝันว่าข้อสอบเปลี่ยนกระดาษเป็นปริศนาอักษรไขว้”
ริว นักกีฬาทีมบาส เสริม “ชิว ๆ ถ้าออกแค่ 10 ข้อเหมือนปีที่แล้ว ฉันตอบ ‘ไม่ทราบ’ หมดทุกข้อ ยังผ่านมาได้เฉย”
มะลิปรายตา “ของแบบนี้ อยู่ที่สกิลหลบสายตาครูเวร…เอ๊ย แรงศรัทธาในตัวเอง” ทุกคนหัวเราะ แต่เปรมเม้มปากเงียบ
เสียงอาจารย์ประจำวิชาเดินเข้ามา ท่าทางขึงขัง “ทุกคนเก็บของใต้โต๊ะ! ไม่ขอเห็นโพย ไม่ขอเห็นโทรศัพท์มือถือ!” มะลิลอบส่งโพยให้เปรมใต้โต๊ะ ระหว่างนั้น เฟื่อง เพื่อนสาวสายบิวท์ ค่อย ๆ ส่องกระจกเช็กคิ้วในกระเป๋าแอบ ๆ
เมื่อครูแจกข้อสอบ เปรมหอบลมหายใจ ข้อแรกเขาขีดเส้นใต้โจทย์ทันที จำไม่ได้สักอย่าง กระซิบถามมะลิ “แก…ข้อนี้ลงลำดับขั้นยังไงนะ?” มะลิสบตาแล้วกระซิบตอบผิด ๆ ไปเพราะดันจำผิด มะลิตั้งใจดี แต่กดดันเกินจนจำสูตรวุ่นไปหมด
เฟื่องเห็น มะลิ-เปรม แลกโพยใต้โต๊ะ รีบส่งข้อความหากุ๊กว่า “ดูสิ! สองคนนั้นโกงแน่” กุ๊กกลัวซวยลามถึงตัว เลี่ยงออกทันที ทิ้งริวที่เกาหัวงง ๆ อยู่กับกลิ่นหมึกข้อสอบ
พอใกล้หมดเวลา เปรมกดดันสุดขีด กระซิบมะลิ “แก ฉันว่าขี้เกียจตอบมั่ว ขอแผน B”
“แผน B แกคืออะไร?” มะลิถามพลางหรี่ตา เปรมยิ้มบาง ๆ “แกล้งทำเป็นป่วย ปลอมเป็นลมตอนนาทีสุดท้าย จะมีคนมาเก็บข้อสอบให้”
“อีเปรม! มั่นใจเกินป้ายแดง!” ริวอดไม่ได้จะหัวเราะ กุ๊กที่แอบมอง รีบเขียนลงข้อสอบว่า ‘ขอให้เปรมรอดนะครับ’ แทนที่จะตอบโจทย์
ทันใดนั้น เปรมทำท่าจะเป็นลมจริง “ช่วยด้วยครับ!” เสียงตะโกนลั่นห้อง มีหลายคนตื่นตกใจ ส่วนครูกลัดกลุ้ม “เธอละครเกินไป!”
กระเป๋ายาหยิบผิด ครูส่งยาแก้ปวดหัวให้แทน ยิ่งกิน เปรมยิ่งง่วงหนัก มะลิหน้าเสีย “นี่มันวันอะไรเนี่ย!”
ข้อสอบหมดเวลา ครูเดินเช็กใบงาน มะลิกลัวโดนจับได้ ยิ่งใจร้อน ยิ่งขยี้กระดาษเองจนยุ่ง เฟื่องแอบส่งซิกบอกครูว่า “ลองดูสองคนแถวหลังนะ!” ครูเดินไปตามสายตา เผอิญข้อสอบเปรมกับมะลิดันสลับชื่อนามสกุล!
ครูบ่น “นี่ข้อสอบของใครแน่!” เปรมเหงื่อตก มะลิก้มหลบ พยายามจะเอาข้อสอบคืน หยิบผิดไปอีก เฟื่องรีบยกมือ “หนูเห็นค่ะ ว่าเค้าโกง” ครูหันขวับ “แต่หนูเพิ่งเช็กคิ้วอยู่ หยุดประกอบเหตุผลแปลก ๆ”
ช่วงพักครึ่งวัน เปรมหายใจแรง มะลิปากสั่น เฟื่องกับกุ๊กเดินคุยกัน กุ๊กว่า “เราแจ้งถูกมั้ย? หรือเราคิดเยอะไป? เอ๊ะ หรือสองคนนั้นไม่ได้โกงจริง?” เฟื่องว่า “ก็ฉันเห็นกับตา! เดี๋ยวต้องไปขอคำขอโทษ ถ้าฉันผิด”
เปรมกับมะลินั่งบนบันได “ชีวิตฉันจบแน่” เปรมคราง มะลิยื่นน้ำให้ “อย่างน้อยน้ำแก้วนี้ไม่สลับชื่อแน่ ๆ” เปรมหัวเราะร่วน
สุดท้ายครูเรียกทุกคนเข้าห้องประชุม “นักเรียน นักเรียน…ข้อสอบสลับกัน ใจเย็น ๆ อะไรเกิดขึ้นพูดมาดี ๆ” เปรมกลั้นหายใจ มะลิลอบกำมือแน่น
กุ๊กหลุดปาก “เอาจริง ๆ ผมกลัวผิดวินัย ผมว่าตัวเองดูซีเรียสไปมั้ยครับ?” ริวหยิบขนมออกมาแบ่ง “ใครจะชวนกินกาว?” ทุกคนตอบกันคนละเรื่องขำ ๆ
เฟื่องยอมรับ “หนูเช็กผิดไปเอง” ครูถอนใจ “ไม่มีใครซื่อสัตย์กับตัวเองบ้างหรือ?” เปรมยิ้มปร๋อ “ผมยอมรับครับ ผมคิดว่าแผนป่วยตัวเองจะได้เปรียบ สุดท้ายเองเสียเปรียบ”
หลังเลิกเรียน มะลิปัดไหล่เปรม “แก…รอดไหม?” เปรมยิ้ม “ปีหน้าขอสอบห้องศาลพระภูมิเลยแล้วกัน”
เสียงหัวเราะค่อย ๆ แว่วข้ามสนามหญ้า แสงแดดอ่อนเปล่งลง นักเรียนกลุ่มนี้เดินออกจากวันวุ่นวายแบบอ่อนล้าแต่หัวใจยิ้ม เปรมหันมามองมะลิ “ขอบคุณนะ ที่แผนพังเพราะมีคนอยู่ข้าง ๆ”
มะลิยิ้มตอบ “ถ้าอยู่สองคน ตกด้วยกันก็เออว่ะ…”
เสียงระฆังเลิกเรียนดังเป๊งเป๊ง ริวตะโกน “ปลอดภัยแล้ว! บ่ายนี้สอบวิชาพลานะ!” ทั้งกลุ่มหัวเราะลั่นจนมะลิขยับวิ่งหนี เหมือนตอนเช้าไม่มีผิด
วันสอบจบลงด้วยรอยยิ้ม…แต่เปรมแอบกระซิบ “ปีหน้า ขอสอบออนไลน์ละกัน…”
