เสียงกระแทกดังสนั่นเหนือดาดฟ้าเรือขนาดยักษ์ที่ลอยอยู่กลางทะเลน้ำแข็ง ม่านหมอกจางปกคลุมรอบตัวเรือจนแทบมองไม่เห็นขอบฟ้า สิงขร อดีตวิศวกรวัย 45 ปี แต่งตัวด้วยชุดหนาวเก่าๆ ใบหน้าครึ้มเครียด เขาสะดุ้งทันทีเมื่อแรงสั่นสะเทือนของเรือปลุกเขาจากฝันร้าย รอยแผลเล็กๆ ที่รับมาจากเมื่อคราวช่วยซ่อมกลไกใต้ท้องเรือยังเจ็บระบมอยู่ สิงขรเดินลากขาไปยังห้องควบคุมใจกลางเรืออย่างเคร่งขรึมดวงตาคมเสมอ เขารู้สึกถึงสายลมหายใจเย็นเฉียบที่ลอดเข้ามาทางรอยต่อกระจกหนาพิเศษ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ห้องควบคุมอวลด้วยกลิ่นน้ำมัน สิงขรหยิบเครื่องมือพร้อมเอกสารแผนที่ขาดวิ่น มือหยาบกร้านแนบกับกระดานบังคับท่ามกลางเสียงคลื่นใต้น้ำแข็ง บนจอเรดาร์สีซีด มีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ใต้เรือ ขณะสายตาเพ่งจ้องหน้าจอ เสียงเท้าคู่เล็กๆ พร้อมเงาร่างที่เขาไม่คุ้นเคยก็ปรากฏที่ประตู
“สวัสดีค่ะ … ฉันชื่อเทียนหยด”
สิงขรกลืนน้ำลาย บิดปากนิดๆ ไม่ชอบความประหลาดใจ “แอบเข้ามาทำไมแต่เช้า?”
เด็กสาววัย 16 ปี หน้าตาแข็งกระด้าง ดวงตาบอบช้ำแต่ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอ—เทียนหยด—ยิ้มมุมปาก เธอขยับลำตัวเล็กน้อย ขยี้มือแก้เขิน “แม่ให้มาบอก … เรือหยุดนิ่งมาสามชั่วโมงแล้ว ทุกคนเริ่มไม่ไว้วางใจ”
สิงขรเลี่ยงไปทางหน้าต่าง ละความสนใจจากลูกสาวต่อไป “บอกแม่เธอด้วย เราต้องตรวจเช็คเครื่องยนต์หลัก ถ้าใครแตะอะไรโดยรู้ไม่จริงเราจะจมก่อนจะได้ข้ามทวีป”
เทียนหยดเงียบ มองเขม็งโดยไม่ลดละ “ถ้าทุกคนกลัว พวกเขาจะทำยังไง?”
สิงขรครุ่นคิดก่อนสบตากับลูกสาว ทั้งสองเงียบเสียจนได้ยินเพียงเสียงตะกั่วที่กลิ้งอยู่บนพื้นโลหะ
“ไปบอกแม่ว่าอยู่นิ่งๆ ก่อน ฉันจัดการเอง”
เทียนหยดถอนหายใจ เดินออกจากห้องไปอย่างหงุดหงิด ฝากความเย็นไว้ในอากาศ สิงขรสบถเบาๆ ในใจ คำว่า “ลูก” ยังเป็นสิ่งที่ใจเขาไม่กล้าเอ่ย
ไม่ถึงสามสิบนาทีต่อมา ในห้องอย่างแคบของครอบครัวอื่นๆ เสียงโวยวายของประชากรกลุ่มเล็กแต่หลากหลายดังขึ้น หนึ่งในนั้นคือไผ่ ชายหนุ่มหัวร้อน ผู้เชื่อว่าสิงขรมีอะไรปิดบัง เขาเดินรวดเร็วลากเท้าจนเงาแล่นตามพื้นน้ำแข็ง ก่อนกระชากประตูเข้าไปในที่พักของเทียนหยดและแม่ของเธอ แม้ว่าคำแนะนำจากเทียนหยดจะถูกผลักไสออกไปอย่างไม่ใส่ใจ
“แม่ พ่อบอกให้อยู่เฉยๆ” เทียนหยดหันมาจ้องแม่ มารดาที่เหนื่อยล้าจากการเดินทางต่อเนื่องพยักหน้าเบาๆ แต่ภายในดวงตาของเธอเต็มไปด้วยแววกังวล
เสียงโวยวายใหญ่โตระเบิดขึ้นกลางห้องรับประทานอาหารรวม กลุ่มผู้อพยพคนอื่นๆ เริ่มไม่ไว้วางใจสำหรับอนาคต บ้างก่นด่าสิงขรบ้างก็เสนอให้ยึดห้องเครื่องยนต์ไว้เอง
“ถ้าปล่อยให้วิศวกรเก่าๆ แบบมันตัดสินใจ เราจะตายหมด!” ไผ่ตะโกน เสียงของเขาเหี้ยมเกรียมกว่าทุกวัน
เทียนหยดเดินออกจากห้อง ค่อยๆ แทรกไปท่ามกลางกลุ่มคน เธอมองพ่อตัวเองยืนห่างออกไป พยายามเก็บสีหน้าไม่ให้แสดงอารมณ์ แต่แล้วสายตาก็สบกัน สิงขรขยับกายเล็กน้อย คล้ายจะเอื้อมมือออกมาหาแต่หยุดกลางคัน
“เทียน…” เสียงสิงขรแตกพร่าอยู่ในลำคอ แต่เด็กสาวกลับเดินผ่านเขาไป ไม่เอ่ยอะไรเพิ่มเติม
เมื่อฟังข้อเสนอแนะของผู้ลี้ภัย สิงขรเลือกจะเดินเข้าหากลุ่ม พร้อมชะลออารมณ์ที่รุนแรงของไผ่
“จะเข้าเครื่องต้องมีคนรู้วิธี เรารอดถึงตรงนี้เพราะทำตามขั้นตอน” สิงขรกล่าวด้วยเสียงต่ำดังก้องไปทั่วห้อง “หรือจะลองรับผิดชอบการสั่งการได้เองทุกอย่าง?”
ไผ่จ้องหน้าสิงขร สายตาแข็งกร้าวแต่แฝงด้วยความสับสน “แกมีอะไรปิดบัง?”
เสียงคนหลายคนเริ่มตีกันเอง สถานการณ์ยิ่งตึงเครียดขึ้นเทียนหยดมองสลับระหว่างพ่อกับแม่ ประกายในดวงตาฉายความขัดแย้งภายใน
สิงขรถอนหายใจลึกๆ เขาเดินออกไปนอกห้องขณะที่เสียงอึกทึกยังไล่ตาม เขาเลือกนั่งลงข้างราวเรือ ราคีห์เพื่อนเก่าที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านสิ่งแวดล้อมเดินเข้ามาเงียบๆ ริมรอยแตกร้าวของกระจกเรือ
“แกต้องพูดอะไรกับเด็กคนนั้น—ถ้าแกอยากอยู่รอด” ราคีห์พูดเบาเหมือนกระซิบ
“ฉันไม่มีสิทธิ์นั้น เขาโตขึ้นมาโดยไม่มีฉัน” สิงขรตอบพลางขบฟัน เหม่อมองออกไปในความมืด
“ทุกคนมีอดีต สิงขร แต่พวกเรามีปัจจุบันร่วมกันตรงนี้” ราคีห์วางมือเบาๆ ที่ไหล่เพื่อน สิงขรหลับตาชั่วครู่ รู้ดีว่าคำนี้จริงยิ่งกว่าคำสัญญาวัยเยาว์ใดๆ
เสียงบางอย่างเคลื่อนไหวใต้เรือ ดึงความสนใจทุกคน สิงขรลุกขึ้น คว้าไฟฉายกับเครื่องมือ ปรากฏว่าเทียนหยดยืนรออยู่แล้วเหมือนเงาสะท้อนใจ
“ฉันขอไปด้วย” เด็กสาวเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อยแต่จริงจัง
“มันอันตราย” สิงขรปฏิเสธสายตาล่อกแล่ก แต่ความเงียบนั้นบอกว่าเขายอมจำนนในใจ
ทั้งสองเดินไปใต้ท้องเรือ แสงไฟสาดสะท้อนพื้นน้ำแข็งที่แตกร้าวบางจุด เสียงคลื่นใต้น้ำแข็งดูคล้ายจะร้องเรียกเด็กสาวแอบจ้องสีหน้าพ่อเป็นพักๆ
ยังไม่ทันจะตรวจดูเครื่องยนต์ เสียงบางอย่างก็กระแทกขึ้นมาจากเบื้องล่าง แผ่นน้ำแข็งสั่นสะเทือน เทียนหยดสะดุ้งสิงขรคว้ามือไว้ด้วยสัญชาตญาณ พ่อกับลูกสาวสบตาวิ้งวับระคนหวาดกลัว
“พ่อคิดว่าข้างล่างมีอะไร?”
“ฉันไม่แน่ใจ … ข้อมูลเซนเซอร์บอกว่ามีบางอย่างใหญ่กว่าปกติ … แต่ก็อาจจะเป็นน้ำแข็งเคลื่อนที่เอง” สิงขรเลี่ยงคำตอบ
เทียนหยดยิ้มเยาะ “พ่อไม่เคยพูดตรงกับฉันเลย”
“ไม่ใช่ว่าพ่อไม่อยาก แต่บางสิ่ง … มันพูดยาก” สิงขรเสียงเบา
ทั้งสองหยุด ตรวจอุปกรณ์ เทียนหยดหยิบสลักเหล็กเหวี่ยงในมือ ในหูยังได้ยินเสียงคนทะเลาะกันเหนือหัว เสียงแม่กับไผ่ก็แว่วออกมาถึงตรงนี้ “เอะอะขึ้นเรื่อยๆ สักวันพวกเขาต้องลงมือกันเอง” เด็กสาวกระซิบ
ขณะที่ทุกอย่างเงียบกริบ แสงไฟหวีดผ่านผนังเรือที่โดนกระแทกอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงจนเครื่องมือหล่นพื้น สิงขรตะโกน “เทียนหยด หลบ!”
ทั้งสองกระโดดหลบ ทันใดนั้นรอยร้าวปรากฏขึ้นที่ผนังเรือ น้ำแข็งบางส่วนหลุดร่วง น้ำเย็นฉ่ำซึมเข้าใต้รองเท้า สิงขรตั้งสติรีบตรวจสอบความเสียหาย “ขึ้นข้างบนเร็ว!”
เทียนหยดวิ่งนำหน้า มือเปียกและเย็นจนสั่น เธอลอบมองพ่อผ่านแววตาตื่นกลัว เห็นเขารีบรุดปิดวาล์วทุกอย่างพร้อมหันมาสบตา “ไม่ต้องกลัว พ่อยังอยู่” คำพูดนั้นอบอุ่นกว่าครั้งใดในชีวิตเทียนหยด
เมื่อขึ้นมาบนดาดฟ้า เสียงโวยวายขยายใหญ่ขึ้น กลุ่มของไผ่นำทุกคนวิ่งกรูมาตรวจลำเรือ เห็นคราบน้ำแข็งหลุดลงจากตัวเรือก็เริ่มโทษสิงขรทันที
“นี่ไง ถ้าแกไม่รีบหาทาง เราจะจมหมด!” ไผ่เกรี้ยวกังวลปะปนความกลัว
ราคีห์เดินเข้ามา “เราต้องแก้ไข ไม่ใช่ทะเลาะ”
ไผ่หันมาตะคอกใส่ “ถ้าแกอยากตายก็ทนเถอะ แต่ฉันจะไปหาวิธีเอง!”
เทียนหยดมองหน้าพ่อ กลืนน้ำลาย คิดอยู่นานก่อนพูดออกมา “เราน่าจะช่วยกันมากกว่านี้นะคะ” เสียงสั่นเล็กน้อย
สิงขรจ้องลูกสาวด้วยสายตาที่มีความอ่อนโยนปะปนความหวั่นไหว “บางครั้งผู้ใหญ่ก็ลืมหัวใจเด็กนะ”
ไผ่หันไปมองกลุ่มคนอื่น เรียกเสียงสนับสนุน กลิ่นความหวาดระแวงแผ่ขยายทั่วทั้งเรือ ทุกคนมองหน้ากัน ไม่วางใจใครแม้แต่ตัวเอง
เทียนหยดหลบไปนั่งริมกระจก หันหลังให้คนพรวนพราย เธอหยิบสร้อยข้อมือเก่าที่แม่เคยให้มาดู นึกถึงตอนเด็กๆ ที่มักฝันเห็นพ่อซ่อมเครื่องยนต์ เดินวนเวียนอยู่ภายนอกชีวิตเธอมาตลอด
คืนนั้น สิงขรนั่งวุ่นวายคิดหาทางซ่อมแซมเรือ เสียงฟ้าผ่าดังเบาๆ นอกกระจก เทียนหยดเดินเข้ามาเงียบๆ ในห้องเครื่องยนต์
“แม่ร้องไห้” เธอพูดแผ่วเบา “พ่อจะทิ้งเราไปอีกไหม?”
สิงขรหยุดมือกลางค้าง หัวใจเขาตำหนิตัวเอง “พ่อเคยทำผิด แต่ไม่ใช่อีกแล้ว”
เทียนหยดเงียบเสี้ยววินาที ก่อนเอ่ยว่า “ฉันกลัวมาก ฉัน … ไม่เคยรู้ว่าพ่อกลัวไหม”
“พ่อกลัว … กลัวว่าลูกจะไม่ให้อภัย” น้ำเสียงนั้นเขย่าใจสัมพันธภาพเก่าที่กำลังได้รับการปะรอยรั่ว
เสียงเรือสั่นผิดปกติ ทุกคนแตกตื่น สิงขรและเทียนหยดต้องรีบกลับไปรวมกลุ่ม เสียงผู้อพยพบางส่วนโทษกันเองและเริ่มขู่กันด้วยมีดที่ขโมยมาจากห้องครัว
ราคีห์พยายามไกล่เกลี่ย ทุกอย่างเหมือนจะล่มสลายในชั่วพริบตา สิงขรตัดสินใจพูดขึ้น “เรากำลังจะจมถ้าไม่ร่วมมือกัน เครื่องยนต์ต้องซ่อมในสิบชั่วโมง ใครลงไปเสี่ยงกับฉันบ้าง?”
ความเงียบเกิดขึ้น ราคีห์ก้าวเข้ามาสนับสนุนเทียนหยดยืนขึ้น ต่อท้ายพ่อ “ฉันก็ไปด้วย”
เสียงโต้เถียงอ่อนลง ทุกคนมองการตัดสินใจของเด็กสาว สิงขรมองลูกน้ำตาคลอเบ้า เขาพยักหน้า มือจับไหล่ลูก “เธอกล้ากว่าพ่ออีก”
ทั้งสามเดินลงเครื่องยนต์ เจอมวลน้ำแข็งแตกร้าวเร่งมือรีบซ่อม ท่ามกลางเสียงปะทะเรือกับสิ่งลึกลับที่ดำดิ่งไปมาด้านล่าง เทียนหยดลนลานแต่สิงขรมั่นใจขึ้นเมื่อรู้ว่ามีลูกสาวเคียงข้าง
ระหว่างซ่อมเครื่อง เสียงระเบิดเล็กๆ ดังขึ้นที่ฝั่งตรงข้าม มีใครบางคนทำลายท่อส่งน้ำเพื่อหวังจะลักน้ำแข็ง สิงขรกับเทียนหยดรีบไปหยุด กลุ่มไผ่เริ่มลงมือยึดอำนาจสั่งการเรือ ทุกฝ่ายถกเถียงกันตรงกลางเรือ
จนสุดท้าย สิงขรพูดขึ้น “ถ้าอยากรอด เราต้องชนะใจตัวเองก่อน” เขาพูดกับทุกคนแต่เหมือนพูดกับตัวเองมากกว่า “เมื่อเราหลงเหลือกันเพียงนี้ เรามีแค่กันและกัน”
หลังซ่อมแซม เรือลอยตัวต่อ ทุกคนเริ่มใจเย็น ทดลองรวมพลังจนเสียงปลุกปล้ำจากใต้พื้นน้ำแข็งค่อยๆ ถอยห่างออกไป เช้าตรู่มาเยือน เทียนหยดนั่งข้างพ่อบนดาดฟ้ามองแสงตะวันหาได้ยากยิ่งในโลกใหม่นี้
“ถ้าที่นี่คือครอบครัว … ต่อให้ลอยไปถึงที่ไหน เราก็ไปด้วยกัน” เด็กสาวพูดเบาๆ สิงขรยิ้มครั้งแรกในรอบหลายปี
เมื่อน้ำแข็งแน่นหนากลับมา ทุกคนรวมตัวกันใต้แสงไฟ สีหน้าชื่นใจปะปนความหลอนจากอดีต เทียนหยดหัวเราะผ่านน้ำตา ขณะสิงขรกุมมือเธอแน่น สายสัมพันธ์ใหม่อาบท่ามกลางแสงสลัวแห่งโลกที่ยังไม่สิ้นหวัง
