เสียงระฆังเลิกเรียนดังแว่วท่ามกลางอากาศหม่น ๆ ลมต้นฤดูฝนตีใบไม้ปลิวว่อนเหนือสนามหญ้า เด็กชายหญิงทยอยออกจากตึกเรียนอย่างรีบร้อน ใคร ๆ ต่างมุ่งหน้ากลับบ้าน ยกเว้นสี่คนที่เดินสวนกระแสไปอีกทาง—ไปยังสระว่ายน้ำเก่าสูงล้ำหญ้า เงียบเชียบและคล้ายถูกละเลยโดยโรงเรียน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แกแน่ใจใช่ไหม ไอซ์ ว่าวันนี้คือวันเดียวกับ…ที่เค้าเล่ากัน?” เสียงหวานแต่สั่นของแน็ตตี้ถาม ริมฝีปากเธอเม้มแน่นแต่สายตากลับเต็มความอยากรู้ปะปนด้วยหวาดหวั่น
ไอซ์ เด็กชายร่างสูงท่าทางเงียบขรึม พยักหน้า “ถ้าอยากรู้ว่าในน้ำซ่อนอะไรไว้ ต้องเป็นวันนี้แหละ” เขาไม่ได้สบตาแน็ตตี้ จ้องแค่ผิวสระที่พร่าไหว—ทั้งน้ำและใจดูหยุ่นเปราะเหมือนกัน
โบ๊ท ใส่แว่นกลม ใจร้อน ชอบพูดจาตรงไปตรงมา กระชากเสียงตัด “อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระ เค้าก็แค่อยากแกล้งเรา” แต่ขาเขาก็ยังเดินต่อ ไม่ยอมถอย
พลอย คนสุดท้าย ยืนลูบข้อมือซ้ายอย่างกังวล ดวงตาเหมือนหลบหนีอะไรซักอย่าง “ถ้ากลัว ก็ควรกลับบ้านไหม…แต่ถ้าอยู่—ต้องสัญญา ว่าจะไม่ทิ้งกัน”
ไอซ์วางมือเบา ๆ บนไหล่พลอย “เราไม่มีใครทิ้งใคร…”
ทั้งสี่หยุดที่ขอบสระ โลกทั้งใบเหมือนสงบนิ่ง มีเพียงเงาสะท้อนบนผิวน้ำและลมหายใจกรุ่นประสาน
แน็ตตี้หยิบหินหนึ่งเม็ด โยนลงสระ เสียงน้ำกระเพื่อม เงาบนผิวน้ำกลับสั่นผิดปกติ เหมือนน้ำในสระตอบโต้เป็นพิเศษ ทุกคนหันไปสบตากันอย่างหวาด ๆ
ฉับพลัน เงาของแต่ละคนบนผิวน้ำทะมึนขึ้น แยกตัวชัดราวหลุดออกมาจากเจ้าของร่าง เงาของโบ๊ทหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงเย็นเยียบไม่เหมือนตัวเขาเอง “ยังกล้าเรียกตัวเองว่าเพื่อนทั้งที่ปิดบังความผิดไว้หรือเปล่า?”
โบ๊ทตาโต เสียงสั่น “ฉัน…ไม่ได้ตั้งใจ…”
ไอซ์สบตาเงาของตนเอง หนวดน้ำเหมือนบิดเบี้ยวกลายเป็นใบหน้าเด็กชายร้องไห้ “แกกลัวจะเหมือนพ่อใช่ไหม? กลัวคนอื่นรู้ว่าตัวเองอ่อนแอ?”
ไอซ์กัดฟันแน่น ไม่ตอบ
แน็ตตี้ถอยหลัง สะบัดหน้า “ไม่จริง…มันไม่ใช่เรา มันเป็นแค่—” แต่เงาของเธอกลับหลั่งน้ำตา ไหลไปกับผืนน้ำ “แกกล้าปล่อยมือแม่ไว้ตอนนั้นได้ยังไง?”
พลอยยืนชะงัก ไม่อาจขยับ เงาของเธอกระซิบเสียงแหบ “เธอโทษตัวเองมาตลอด ไม่คิดหรือว่าใครก็ควรให้อภัย?”
ลมวูบหนึ่งพัดกราด น้ำในสระพลันกลายเป็นภาพเหตุการณ์อดีตซ้อนขึ้น กลุ่มเด็กนั่งร้องไห้ในคืนฝนพรำ เสียงผู้ใหญ่ตะโกนก้อง ดวงตาทั้งสี่คู่ถูกบีบคั้นด้วยความรู้สึกผิดพลาดและเสียใจที่ฝังรากมานาน
โบ๊ททรุดนั่งกับพื้นหัวไหล่สั่น ไอซ์ยืนนิ่งกำมือแน่น แน็ตตี้ซ่อนหน้าร้องไห้ พลอยค่อย ๆ ย่อตัวลงวางมือจับเพื่อนแต่ละคนไว้ “เราทุกคนเคยผิด ทุกคนเคยกลัว…แต่ตอนนี้เราอยู่ด้วยกัน”
น้ำตาของแต่ละคนหยดลงสู่ผิวน้ำ เงาสะท้อนจางลงช้า ๆ ภาพอดีตค่อย ๆ เลือนหาย
ทันใดนั้นเงาของโบ๊ทพูดขึ้นเสียงแผ่ว “ถ้าอยากหลุดจากอดีต จงให้อภัยตัวเองเสียที”
เงาของแน็ตตี้กระพริบตา “ถ้ากล้าบอกความจริง ทุกอย่างจะดีขึ้น…หรืออย่างน้อยมันจะหนักน้อยลง”
ไอซ์รวบรวมกล้าหันไปทางโบ๊ท เสียงแข็ง “วันนั้น…ใช่ นายเผลอผลักแม่แน็ตตี้ตกน้ำเอง แต่แกไม่ได้ตั้งใจ ทุกคนเห็น…แต่เราเลือกจะโกหกแทนกันหมด”
บรรยากาศสั่นไหว พลอยปล่อยโฮ “ถ้าฉันบอกตอนนั้น แม่แน็ตตี้จะไม่—”
แน็ตตี้ดึงมือของพลอยมากุมไว้ “พอแล้ว…เราต่างทำให้เรื่องมันแย่เองทั้งนั้น แต่แม่ก็จากเราไปแล้ว พูด หรือไม่พูด มันไม่ย้อนกลับมา เรามีแต่อนาคต”
เสียงหวีดลมและน้ำในสระเริ่มแปรปรวน สายฝนตกโปรย เงาบนผิวน้ำเริ่มล่องลอยตกกระทบกันจนกลายเป็นผืนเดียว
ไอซ์สูดหายใจลึก “เราจะทำไงต่อ?”
โบ๊ทเช็ดน้ำตา “ถ้าทุกคนยังอยู่ตรงนี้ เราก้าวต่อได้”
แน็ตตี้ยิ้มเศร้า “สระนี้ไม่ได้น่ากลัว มีแต่ใจเรานี่แหละ…”
พลอยลุกขึ้น “กลับบ้านกันเถอะ…เราปล่อยเงาอดีตไว้ในนี้”
ทั้งสี่คนเดินจากขอบสระ จุดเงาสะท้อนสุดท้ายละลายไปกับฝน เสียงฝีเท้าประสานกับเสียงหัวใจที่ยังเต้นเจ็บแปลบแต่เบากว่าเดิม
ค่ำนั้นพวกเขากลับบ้าน ไม่มีใครพูดถึงเหตุการณ์ประหลาด แต่แววตาทุกคนสบกัน มิตรภาพเหนียวแน่นและบาดแผลเก่า ๆ คล้ายจาง
ค่ำคืนต่อมา แน็ตตี้นอนมองเพดาน เสียงฝนกลบเสียงหัวใจ เธอลุกขึ้นนั่ง ส่งข้อความถึงอีกสามคน ‘ถึงเวลาให้อภัยตัวเองกันจริง ๆ’
ไอซ์ทาบมือที่หน้าต่าง เห็นเงาตัวเองจาง ๆ บนกระจก ไม่ใช่เงาที่น่ากลัวอีกต่อไป
โบ๊ทร้องไห้อีกครั้งแต่คราวนี้เบาและโล่งใจ พลอยจดบันทึกในไดอารี่ เช้านี้ฟ้ายังหม่นแต่ใจเธอกลับสว่างขึ้น
เมื่อรุ่งสาง ทุกคนเดินเข้าโรงเรียนพร้อมกัน เงาสะท้อนบนพื้นน้ำค้างแผ่วจาง เผยให้เห็นว่าอดีตอาจตามหลอกหลอน แต่ก็ไม่ได้ยึดเหนี่ยวหัวใจพวกเขาไว้อีกต่อไป
