เสียงไซเรนสั้น ๆ ดังลอดเข้ามาในห้องนอนชั้นบนสุดของอาคารแก้วสูงเสียดฟ้า แสงสีฟ้าที่ฉาบบนเมฆหมุนวนอยู่เหนือหน้าต่าง มิรา เคย์ วัยสิบเจ็ดปีสะดุ้งขึ้นมานั่ง หัวใจยังจมอยู่กับฝันร้าย เงาของมือผู้หญิงคนหนึ่งเอื้อมมาหาเธอผ่านม่านหมอกสีเงิน มิราหายใจถี่ ล้วงมือใต้หมอน รีบคว้าสมุดบันทึกปกแข็งที่กลายเป็นเหมือนทุกสิ่ง—ที่เหลือจากแม่ของเธอ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!คำศัพท์ภาษาโบราณที่ถูกขีดวงไว้ในสมุด ทำเอาเธอจ้องมันครู่หนึ่ง “อาคอนัส ทูรัส” มันหมายถึงอะไรกันแน่—แม่ทิ้งร่องรอยนี้ไว้เพื่อเธอหรือเพื่อคนอื่น? มิราปิดสมุด ดวงตาวับวาวด้วยแสงจากภายนอก เธอคว้าหมวกขนสัตว์ครุมศีรษะ กะพริบตาเหน็บหนาว ขณะที่เสียงฝนตกกระทบหลังคาแก้วไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
เสียงเคาะประตูแผ่วเบา “มียังไม่ลงเลยเหรอ?” เสียงทุ้มของพ่อ—รอน เคย์—ลอดเข้ามา มิรายืนนิ่ง สะดุดกับเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก เธอหยิบแจ็กเก็ต แล้วเดินออกจากห้อง พ่อเหมือนจะรู้ดีว่าเธอเก็บอะไรไว้ในใจ แต่เขาก็ไม่เคยถามอะไรลึกกว่าทุกเช้า
วันนี้คล้ายจะหนาวเหน็บกว่าทุกวัน รอนเสิร์ฟขนมปังปิ้งเงียบ ๆ บนโต๊ะอาหาร คราบวิตกบนใบหน้าเขาเด่นชัดเมื่อเห็นสมุดของแม่วางอยู่เหนือกระเป๋าเป้ รอนเอื้อมมาจะหยิบ แต่มิราหยิบกลับ “ของแม่ ต้องอยู่กับหนู” เขายิ้มเศร้า ไม่กล้าสบตาลูกสาว
บรรยากาศโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอึดอัด เรื่องแม่ไม่ใช่สิ่งที่พูดได้ง่าย “คืนนี้กลับดึกไหม?” พ่อถามพลางจิบกาแฟ มิราเม้มปาก “ต้องเข้าแลบงานวิจัยกับอาจารย์ยูฮาน… หนูอยากรู้ว่า อะไรทำให้เมืองเรามีเสียงประหลาดตอนเที่ยงคืน” รอนนิ่ง “อย่าเอาตัวเข้าไปเสี่ยงเลย” เสียงเขาติดแววกังวลจริงจัง “แม่ก็… เคยพูดแบบนี้กับหนูนี่แหละ” มิราโต้กลับเบา ๆ ราวกระซิบ พ่อแค่พยักหน้า ก่อนหันไปมองเมฆสีเงินนอกหน้าต่าง
สายฝนยังไม่หยุดตก ทั่วมหานครลอยฟ้า รถยนต์ไร้คนขับลอยผ่านถนนแก้วที่ดูเหมือนพรมยาวต่อเนื่องไม่มีสิ้นสุด มิรารออยู่หน้าศูนย์วิจัยแห่งมหาวิทยาลัย สายตาจับจ้องแสงวาบ ๆ พร้อมเสียงกระซิบพึมพำในลมเย็น เรื่องเล่าของคนที่เคยเห็น “เงาสีเงิน” ตอนดึก…
อาจารย์ยูฮาน ปรากฏตัวพร้อมกล่องเครื่องมือ “ที่ใช้ตรวจคลื่น… ลองใช้ในช่วงระยะเวลาที่เสียงนั้นมักจะดังสิ มิรา” เขาชี้ไปยังเครื่องวัดแสงและคลื่นประหลาดขนาดเท่าโน้ตบุ๊ก “ถ้าเห็นอะไรแปลก…อัดเสียงไว้ จำไว้ว่า ต้องอยู่ในระยะปลอดภัย” มิรายิ้มเฝื่อน ๆ “ปลอดภัย สำหรับอะไรเหรอคะ?” ยูฮานหลบตา “ไม่มีอะไร แค่… เรื่องบางเรื่องอย่าไปค้นลึกเกินไป”
เมื่อพระอาทิตย์ลับฟ้า มิราเดินข้ามสะพานแก้วที่ลอยอยู่กลางอากาศ อากาศชื้น และเสียงหวีดแผ่วเบาดังย้อนมาจากก้นเหว เธอก้มดูเครื่องมือที่หน้าจอเริ่มกะพริบคลื่นสั้น ๆ “เสียงนั้น” เธอนึกถึงคืนวันแม่หายตัวไป แม่เคยพูดซ้ำ ๆ
