เสียงเครื่องกรองอากาศหึ่งเบา ๆ ในอากาศที่คล้ายหยุดนิ่ง ทุกคนบนสถานีอวกาศสกายฮาโลรวมตัวกันในลานประชุม อวิกานั่งตรงปลายโต๊ะ หัวใจเต้นแรงแต่ไม่กล้าแสดงท่าที มือชื้นเหงื่อกำแน่นอยู่ใต้โต๊ะ ขณะที่ผศ.ดร.เอริวาริน ผู้ประสานงานชรา กำลังจ้องเงียบ ๆ ไปยังจอมอนิเตอร์ที่ฉายข้อความแจ้งเตือนสีแดง “การหายตัวของดร.ศิวกร ยังไม่มีคำตอบ” ใครบางคนหายใจหนักผ่านหน้ากากออกซิเจน ทุกคนมองหน้ากันอย่างหวาดระแวง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ใครเห็นดร.ศิวกรล่าสุด?” เอริวารินเอ่ยเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนแรงจนฟังแทบไม่ออก อวิกานิ่งใส่ เธอไล่ความคิดในหัว—เมื่อคืนเธอเห็นแค่เงาของร่างสูงในทางเดินร้าง ไม่มีอะไรชัดเจน ไม่กล้าพูด ความจริงคืบคลานเข้าเกาะกุมเส้นประสาท เธอโทรมองพี่แนน—หัวหน้าภารกิจที่ดูตึงเครียดราวกับหัวใจจะระเบิด
“พวกเราเช็กจุดทุกห้องแล้ว เหลือแค่โดมห้องทดลองเท่านั้น” เสียงซ่า ๆ จากลำโพงขุดความอึดอัดให้หนาขึ้น อวิกากระซิบแผ่วกับวิเวียน เพื่อนรุ่นพี่ชาวสิงคโปร์ “คืนนี้คงไม่มีใครกล้านอนคนเดียวแล้วใช่ไหม…” วิเวียนไม่ตอบ กลับหลบสายตาพลางขบปากเหมือนเก็บบางอย่างในอก
ผู้คนในห้องประชุมพูดจาขัดแย้งกัน บางคนอยากส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือล่วงหน้าดาวเทียม บางคนไม่ไว้ใจ ที่จริง สถานีลอยอยู่นอกเส้นทางหลัก ไร้เครือข่ายสื่อสารที่แน่นอน การหายตัวไประหว่างปฏิบัติการทดลองสารชีวภาพสร้างแรงระแวงมากกว่าความกลัวว่างเปล่าของจักรวาลเสียอีก
อวิกาเดินลากเสียงรองเท้าไปยังห้องทดลองทางชีววิทยา กลับมาเจอเมฆหมอกไอน้ำปกคลุมพื้นผิวกระจก ความมืดและแสงจันทร์จากช่องหน้าต่างบนหลังคาฉายลงบนกล่องเก็บตัวอย่างเซลล์ เธอวางมือบนกล่อง เหมือนฝันร้ายจากละคร แต่ทุกอย่างจริงเกินบรรยาย จังหวะนี้เอง หยาดน้ำตาแห่งความกดดันหยดเงียบกลางความมืด
เสียงฝีเท้าของใครบางคนใกล้เข้ามา อวิกาพยายามสงบใจ “มีอะไรเหรอ?” เสียงผู้ชายแปร่งดังมาจากด้านหลัง เป็นพลวัชร์ นักเทคนิคไฟฟ้าที่พูดจากระด้างแต่แววตาเศร้าแฝง เธอแสร้งยิ้ม กลบเกลื่อน “เปล่า ฉันแค่…มาดูผลทดลอง คืนนี้เงียบดีนะ” พลวัชร์ถูจมูก หรี่ตามองกล่องใบนั้น “เขาว่ากันว่าวันที่สงบที่สุด คือวันที่มีพายุซ่อนอยู่” เธอหัวเราะแห้งแล้ง ไม่รู้จะตอบอย่างไร
ในโดมรับสัญญาณ วิเวียนนั่งเฝ้าหน้าจอมอนิเตอร์ คลื่นสีบนกราฟนิ่งเงียบ เธอกดบันทึกข้อความเสียงส่งถึงใครสักคน “ดูแลตัวเองด้วยนะ มีบางอย่างที่ฉันไม่เข้าใจเลย…เขาหายไปจริงหรือ?” น้ำเสียงเธอเหมือนหยาดน้ำแข็งเกาะกิ่งไม้ สั่นไหวแต่ยังกลั้นน้ำตาไว้ได้
กลางคืนดุจยืดยาว อวิกานอนไม่หลับ ในห้องพักแคบ ๆ แสงสว่างจากไฟสลัวฉายเงาลาง ๆ บนผนัง เธอหยิบสมุดบันทึกของตัวเองขึ้นมา พลิกหน้าที่มีแต่ลายมือยุ่งเหยิง—“สิ่งที่เราไม่พูดถึง ไม่ได้หายไป—มันซ่อนอยู่ รอวันที่จะกัดกิน” เธอเขียนไว้เมื่อคืน
เสียงสัญญาณถูกกระตุ้นดังขึ้นในยามดึกทุกคนถูกเรียกรวมที่ศูนย์สั่งการ ผศ.ดร.เอริวารินถือกระดาษรายงานแน่น “มีรอยเลือดจาง ๆ ที่ทางเดินตะวันออก บริเวณล็อกดอร์สาม” ความตึงเครียดบดขยี้ใจทุกคน โยนแต่ละสายตาเข้าใส่กันด้วยความระแวดระวัง “หมอแนน เราจะแยกกลุ่มเดินค้นไหม?” วิเวียนถามเสียงแผ่ว แนนส่ายหน้า “ถ้าเรายังคุมสติไม่ได้ ทุกคนมีโอกาสกลายเป็นเหยื่อ” เงียบชั่วครู่ ก่อนอวิกาจะตัดสินใจ “หรือเราจะรอจนหมดแรงกลัวเอง?” เธอยืนขึ้น กลืนก้อนสะอื้นลงคอ
การค้นหาเต็มไปด้วยความสงสัย อวิกาและพลวัชร์เป็นคู่เดินคู่กัน ทั้งสองจับไฟฉายกันแน่น ต่างพยายามระงับความกลัว หน้าห้องทดลองชีววิทยา พลวัชร์หยุดเดิน มองหาเศษร่องรอย ความเงียบบีบตัว อวิกาทำใจกล้าถาม “นาย…กลัวไหม?” พลวัชร์ขบฟันแน่น เสียงสั่น “แน่นอนสิ ใครจะไม่…”
เสียงก๊อกแกร๊กที่ด้านในประตูดึงใจทุกคนให้หยุดหายใจ อวิกาออกแรงเปิดประตูอย่างระมัดระวัง พลวัชร์ส่องไฟเข้าไป พบแค่หัวเทียนที่หลุดกลิ้งบนพื้น เธอถอนใจ แต่สีหน้าพลวัชร์ไม่แน่ใจ เขากระซิบ “เมื่อคืน ฉันเห็นเงาอะไรผ่านหน้าประตูเหมือนกัน” อวิกาชะงักไป—เธอกำลังปกปิดความรู้สึกผิดที่เมื่อคืนไม่ได้แจ้งอะไรกับใคร
ในห้องพักนักบิน พี่หมอแนนนั่งจ้องภาพย้อนอดีตในแท็บเล็ต—ภาพถ่ายทีมงานทุกคนที่แววตาเป็นสุข ในมุมหนึ่งของภาพ มีดร.ศิวกรยืนข้างอวิกา แนนแตะนิ้วมือบนภาพเงียบ ๆ น้ำตาริน เอ่ยเสียงแผ่ว “ฉัน…ขอโทษนะ ถ้าวันนั้นฉันไม่บังคับเขาทดลองของใหม่…” เธอหยุดพูด กลืนสะอื้น น้ำเสียงอ่อนแรงสร้างความเคลือบแคลงในใจ
ขณะที่อวิกาเดินทอดอารมณ์สับสน เธอเดินสวนกับวิเวียนที่ทำหน้าดุ “จะไปไหน?” “ฉัน…ขออยู่คนเดียวแป๊ป…” วิเวียนถอนหายใจ “ไม่รู้เธอปิดบังอะไร แต่ชั้นไม่อยากให้สถานีนี้มีคนหายไปอีก ใครที่เห็นอะไรต้องพูด” อวิกานิ่ง กลืนน้ำลาย “บางครั้งก็กลัวเกินกว่าจะพูด”
คืนวันที่สามแห่งความเงียบงัน พลวัชร์เดินหลงไปที่ห้องเก็บขยะอวกาศ เจอฝาปิดช่องส่งออกเปิดแง้ม มีคราบเลือดสีคล้ำและเศษเส้นผมบางเบาติดมุม อวิกาตามไปเจอเข้า หัวใจแทบหล่น เธอสั่นกลัว น้ำตาปริ่มแต่ก้มหน้าฝืนเข้มแข็ง พลวัชร์ถามเสียงแผ่ว “เธอ…คิดว่าเป็นเขาไหม?” อวิกาสั่นศีรษะ “ฉันไม่รู้…แต่ถ้าใช่ เราต้องรู้ความจริงให้ได้”
ไม่กี่ก้าวจากจุดนั้น เสียงในอินเตอร์คอมสั่งประชุมด่วน เหตุการณ์เร่งเร้าให้ทุกคนกลับมารวมตัว หน้าจอหลักปรากฏภาพจากกล้องวงจรปิดช่วงสั้น ๆ เห็นร่างเงาคล้ายดร.ศิวกรเดินวนรอบห้องทดลองชีววิทยาเวลา01.28น. ก่อนจุดตัดจอเป็นความมืดสนิท “นี่คือภาพสุดท้ายก่อนเขาหายตัวไป” เอริวารินเอ่ยเสียงเบา ทุกคนกระอักกระอ่วนไปพร้อมกัน
อวิกาเงียบ เหลือบตามองแนนที่ซ่อนแววสั่นไหว เธอดึงแขนแนนไปมุมห้อง “พี่แนน—เรื่องการทดลองสารเร่งเจริญเติบโตเมื่อคืน…พี่ให้ดร.ศิวกรลองคนเดียวใช่ไหม?” แนนนิ่ง อึ้ง ชำเลืองตา “อวิกา…มันเป็นวิจัยลับของสถานี พี่แค่…อยากให้ทีมก้าวหน้า…” อวิกาเม้มปาก สายตาเสียดแทงด้วยความผิดหวัง
ในห้องพักวิเวียน เปิดโน้ตบุ๊กเก่าบันทึกวีดีโอไดอารี่ “ฉันรู้สึกกลัวตัวเอง…กลัวว่าจะไม่ได้กลับบ้าน ครั้งแรกที่รู้สึกว่า อวกาศไม่ใช่ที่สำหรับมนุษย์ แต่มันเป็นที่ซ่อนของทุกอย่างที่มนุษย์ไม่กล้ายอมรับ” เธอปิดโน้ตบุ๊ก น้ำตาซึม
เสียงเคาะประตูห้องอวิกาดังขึ้น “เข้าไปได้ไหม?” วิเวียนยืนลังเลที่หน้าประตู อวิกาพยักหน้า “เมื่อกี้ฉันคิดว่า—หรือเราเองก็ปิดบังอะไรกันหมด?” วิเวียนนั่งข้าง ๆ มือเย็นเฉียบ “ทุกคนมีความกลัว ไม่มีใครกล้ายอมรับกันจริง ๆ” อวิกานิ่งไป มือขดกำ สมองไหลวนด้วยความสับสน
พลวัชร์เผชิญหน้ากับเอริวารินในห้องเครื่องยนต์ “นี่สถานีของเราหรือของใครกันแน่? คุณซ่อนอะไรไว้บ้าง?” เอริวารินถอนหายใจ “ฉัน…ปิดบังอยู่จริง แต่เพราะถ้าเปิดเผย องค์กรจะปิดสถานี ส่งพวกเธอกลับโลก ทุกอย่างที่สร้างมาจะกลายเป็นศูนย์” สีหน้าสิ้นหวังของเขากลืนกินความหวังสุดท้ายของทีม
อวิกาเปิดสมุดบันทึก ทบทวนข้อผิดพลาดทั้งหมด คำสารภาพไร้เสียงวกวนในใจ เธอเดินไปยังห้องทดลองอย่างมุ่งมั่น แล้วเจอสมุดบันทึกของดร.ศิวกรบนโต๊ะ ภายในมีรหัสสัญญาณที่ไม่เคยเปิดใช้มาก่อน พร้อมข้อความสั้น ๆ “ถ้าเกิดอะไรขึ้น โปรดอย่าปล่อยให้ความกลัวชนะ”
สายตานักบินช่วยฉุกคิด “แล้วนี่รหัสอะไร?” อวิกาครุ่นคิดรีบวิ่งไปที่ห้องควบคุม เมื่อใส่รหัส ภาพกล้องทดลองลับเผยวิดีโอที่ดร.ศิวกรทดลองกับสารเร่ง แต่เกิดปฏิกิริยาบางอย่างทำให้เขาชักและล้มลง เลือดไหลซึม เงาดำจากหน้าต่างกระจกสะท้อนเป็นร่างเลือนลาง ก่อนภาพตัดขาด
เสียงกรีดร้องเล็ก ๆ จากวิเวียน ทุกคนรีบมารวมตัว “เราต้องปิดระบบรีแอคเตอร์ทันที เดี๋ยวนี้!” แนนออกคำสั่ง อวิกา แนน พลวัชร์ และวิเวียนวิ่งกรูกันไปยังห้องเครื่องยนต์ เสียงในห้องคับแคบและอึดอัด อวิกาตัวสั่นแต่บังคับมือให้ทำงานกับบอร์ดวงจรไฟฟ้า เคลื่อนมือผ่านสวิตซ์อย่างลังเล
ข้างนอก หน้าต่างเผยให้เห็นแสงจางของโลกไกลโพ้น ดวงตะวันไม่เคยส่องถึง อวิกาพูดเสียงสั่น “ฉันกลัวว่าการเลือกของฉันวันนี้จะทำทุกอย่างพังหมด” พลวัชร์สบตาเธอ “แต่ถ้าไม่เลือกเลย ก็ไม่มีวันรู้ ผลคืออะไร”
ขณะที่ระบบกำลังจะเข้าสู่ shutdown สัญญาณเตือนดังขึ้นแรงกว่าเดิม วิเวียนกรีดร้อง อวิกายอมเสี่ยงเปิดระบบตอบสนองบังคับ—กล้าเผชิญกับความกลัวนั้นเต็มหัวใจ เงาดำในระบบกล้องเลือนหาย แสงไฟฟ้าสีฟ้ากระจายตัวทั่วสถานี
แนนยืนกอดอก น้ำตาเอ่อล้น “ฉันผิดเอง…ที่เอาความสำเร็จทีมมาแลกความเสี่ยง” อวิกาหันไปสบตา น้ำเสียงเงียบขรึมแต่มั่นใจ “เราไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อสมบูรณ์แบบ แต่เพื่อเรียนรู้…” มือเธอแตะไหล่แนน พลวัชร์กอดอกนิ่ง วิเวียนน้ำตาซึมกอดเธอไว้แน่น
ช่วงนาทีอึ้งงัน อวิกาหันกลับไปหากล้องทดลองอีกครั้ง เสียงจอแสดงข้อความ “ภารกิจลับ—เผชิญหน้าตัวเอง” เธอยิ้มเศร้า โลกภายนอกยังคงมืด แต่ในหัวใจอวิกา เปลวแสงอ่อน ๆ กำลังคุกรุ่น จุดรวมของความกลัว การให้อภัย และความหวังในมนุษยชาติ
เมื่อไฟทั่วสถานีค่อย ๆ สว่างขึ้น กลุ่มนักสำรวจยืนเคียงกัน ต่างเผชิญความผิดพลาดและความกลัวในใจ อวิกาหันมองโลกเบื้องล่างผ่านหน้าต่างกลม “เราจะไม่ปล่อยให้ใครหายไปอีก แม้ที่สุดปลายทางจะเป็นแค่แสงจางในจักรวาล…” ท่ามกลางความเงียบสงัด ความสัมพันธ์ที่แตกร้าวค่อย ๆ กลับมาประสานอีกครั้ง รอยยิ้มอ่อนโยนและแสงจางบนฟากฟ้า—คือบทสรุปแห่งการเติบโตอันข่มขื่นบนจักรวาลร้างนี้
