“แก วันนี้สอบซ่อมจริงเหรอวะ หรือเขาหลอกเอาไว้เงียบ ๆ ให้เราโดนอะไรอีก” เสียงเบา ๆ แต่แฝงความกังวลของบาสดังขึ้นหน้าประตูห้อง E5 ในตอนเช้า ท่ามกลางบรรยากาศเนือย ๆ ของอาคารเรียนเก่าในวันเสาร์
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“บาส ถ้าไม่เชื่อก็รอชม พวกเขาไม่มีวันจับเราซ้ำรอยได้หรอก ทีมเราเนียนสุดในหมู่ซ่อมทั้งหลาย” พีค เด็กหนุ่มผู้เปี่ยมความมั่นใจเกินเหตุ ประกาศกร้าวพลางตบไหล่บาสแรงไปหน่อยจนอีกฝ่ายสะดุ้ง
จูน สาวฉลาดผู้พูดน้อย แต่นั่งทบทวนโน้ตสอบอย่างจริงจัง เงยหน้าขึ้นมาฟังคำสนทนา แต่ไม่ได้ออกความเห็นอะไร ด้านออม ลูกคุณหนูเจ้าระเบียบ ดูเครียดมากกว่าทุกคน พูดรวดเดียว “วันนี้ต้องไม่พลาด! ถ้าใครตกอีกบ้านจะไม่ให้ออกนอกบ้านเดือนหนึ่งเลยนะ!”
“บ่นเหมือนแม่เลยว่ะออม เอาน่า เดี๋ยววันนี้เนียน ๆ แบบพีคก็ผ่านแล้ว” บาสตบบ่าออมเรียกเสียงหัวเราะแห้ง ๆ
ทันใด ครูพรรณนิภา (ครูภาษาอังกฤษเบอร์หนึ่งของโรงเรียน) เดินมาตรวจห้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ทุกคน เตรียมตัวให้พร้อม สำหรับใครที่ชอบลอกก็…ฉันขอดูหน้าหน่อยว่าจะยังกล้าอยู่มั้ย” ครูปรายต seaw ทุกคนด้วยสายตาแหลมคม
พีคหรี่ตา ทำหน้าซีเรียส มองไปรอบ ๆ เจอป้ายติดตามฝาผนัง “เพราะฟุตบาท–” เอ๊ะ นั่นใช่ข่าววงในรึเปล่า? เขาพึมพำ “น่าสงสัยเกินไป รอบนี้ต้องมีอะไรมากกว่าซ่อมธรรมดาแน่…”
เสียงระฆังเรียนดัง ทุกคนเดินเข้าสู่ห้องสอบซ่อม พีคมองครูแล้วกระแซะบาสเบา ๆ “บาส แกคิดแบบเราป่ะ ครูดูเครียดผิดปกติ หรือเขากำลังโดนกดดันจากฝ่ายวิชาการ?”
“ไม่รู้อะ อยากสอบให้เสร็จแล้วกลับบ้าน” บาสถอนหายใจ จูนยักไหล่ “จะกดดันหรือเปล่าไม่รู้ แต่ถ้าไม่ผ่านรอบนี้คือเรื่องใหญ่แน่” ออมจับปากกาซะแน่นคล้ายมันคือเครื่องราง
ข้อสอบแจกมาและทุกคนนั่งเงียบงัน ห้องตกอยู่ในบรรยากาศตรึงเครียด ครูเดินวนเช็คชื่อ จังหวะนั้นพีคสังเกตว่าโต๊ะครูมีโน้ตลับ ๆ วางอยู่ (จริง ๆ เป็นบันทึกข้อความขอยืม projector แต่อ่านไกล ๆ มันดูมีเลศนัย)
จู่ ๆ พีคลุกขึ้น (โดยไม่ทันคุมเสียงตัวเอง) “ขออนุญาตครับ ผมหิวข้าว ขอออกไปกินแป๊บหนึ่ง”
ครูมองขวับตอบ “สอบยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมง…หรือคุณจะออกไปคิดสูตรลอกอะไรใหม่?”
ทั้งห้องกลั้นหัวเราะ บาสตีหน้าตาย “มุกนี้ก็ยังกล้าพูดอีกนะเพื่อน” พีคทำตัวเนียน ๆ เดินไปเข้าห้องน้ำ พร้อมสบตากับจูนที่กระซิบ “นายโคตรประหลาด เข้าใจมั้ย”
“แต่เราว่ามันต้องมีอะไรแน่ ๆ เราจะช่วยครูเอง!” พีคกระซิบกับตัวเองจนคนข้างห้องน้ำมองอย่างระแวง
ขณะที่เพื่อน ๆ ง่วนกับข้อสอบ พีคเดินวนรอบห้อง เห็นลุงโหน่ง (ภารโรง) กำลังถือ projector สงสัย ๆ เหมือนหาคนช่วย “ลุงครับ projector หนักมั้ย ให้ผมช่วยมั้ย”
“เอ่อ…” ลุงโหน่งยังไม่ทันตอบ พีคคว้าขึ้นแบกแล้วรีบตรงไปห้องสอบ ทำทีเป็นฮีโร่ “ครูครับ อันนี้ของครูใช่มั้ยครับ!”
ครูพรรณนิภาตกใจ “จะเอามาทำอะไรตอนนี้!?” พีคเน้นเสียงลับ “ผมรู้ครับ ครูกำลังจะถูกฝ่ายวิชาการปลด ผมยินดีช่วย!”
ทั้งห้องเงียบ ชั่วขณะหนึ่งจูนกระซิบ “พระเจ้า…นายเอามาจากไหนน่ะ” บาสตามไปเก็บ projector พลางขำ “แกเข้าใจผิดอะไรอีกล่ะ”
“เรื่องมันยาว ไว้เล่าทีหลัง สอบก่อน!” พีคเฉไฉ ทิ้งความงงไว้ครึ่งห้อง
การสอบดำเนินต่อ ทุกคนนั่งตอบไป พีคกลับหายเข้าห้องเก็บอุปกรณ์ครู ยุ่งกับการค้นหา “หลักฐาน” เพิ่มเติมด้วยความเชื่ออย่างแรงกล้าว่าตัวเองเป็นสายลับช่วยครู
ในห้องสอบ ออมเริ่มตื่นตระหนก เพราะตารางเวลาตกรันไปเรื่อย ๆ “จูน เหลือเวลาอีกชั่วโมง พีคยังไม่กลับมา จะรอดมั้ยเนี่ย”
จูนหรี่ตามองบาส “เดาว่าเขาคงวุ่นกับ ‘ภารกิจลับ’ อะไรใหม่อีกแล้ว…”
ขณะที่พีคกำลังค้นโน่นค้นนี่ในห้องเก็บของ ก็บังเอิญไปดึงสายไฟ projector ขาดเสียงดัง ทั้งห้องได้ยินเสียงโป๊ะข้างนอก
บาสหน้าเจื่อน “ซวยล่ะ พีคอีกแล้ว” ออมรีบบอกครู “ขออนุญาตไปดูเพื่อนค่ะ เหมือนเขาจะ…เอ่อ…ไปช่วยซ่อม projector รึเปล่า”
ครูขมวดคิ้ว “นี่มันสอบภาษาอังกฤษนะจ๊ะ ไม่ใช่วิทยาศาสตร์ที่เผลอทำของระเบิด!”
บรรยากาศกลับมาคุกรุ่น ครูถาม “ใครเป็นหัวหน้าเครือข่ายช่วยเหลือเยาวชนห้องนี้ล่ะ!?” ทุกคนมองหน้ากันเงียบ บาสยกมือแบบหยอก ๆ “ครูหมายถึงจูนใช่มั้ยครับ?”
จูนกลอกตา “ไม่ใช่ฉันนะ คนเดียวที่มี network แปลก ๆ คือพีค”
ขณะที่ความโกลาหลเกิดขึ้น พีคเดินคอตกกลับเข้ามา ปากพึมพำ “ต้องหนีแล้วเรา…” พอเปิดประตูเจอทุกสายตารวมกัน ก็รีบเปลี่ยนสีหน้า “อ้าว สอบจบแล้วเหรอครับ!”
ห้องทั้งห้องกลั้นขำ ออมกอดอก “แกเล่นอะไรของแกอีกเนี่ย?”
ครูพรรณนิภาเสียงแข็ง “การสอบต้องดำเนินต่อไป และใครที่เอา projector ไปวางผิดที่ ต้องช่วยลุงโหน่งซ่อมให้เสร็จ ถ้าไม่งั้นฉันจะให้สอบใหม่หมดทั้งห้อง!”
เสียงร้องโอ๊ยของทุกคนดังประสานจนได้กลิ่นความป่วนอวลเต็มห้อง
พีคทำหน้าจ๋อย “ผมแค่…อยากช่วยครูน่ะครับ กลัวชื่อเสียงครูเสีย”
ครูส่ายหัว “ครูไม่ได้จะโดนปลด…ครูแค่อยากได้ projector ไปเปิดเพลงภาษาอังกฤษไว้สอนห้องข้าง ๆ!”
จูนส่ายหัว บาสกลั้นขำ “สุดท้ายก็ต้องสอบใหม่อีกใช่มั้ยเนี่ย…”
“ไม่! รอบนี้จะไม่ยอมตกอีกแล้ว!” ออมประกาศเสียงแข็ง
จูนลุกขึ้น “งั้นเราช่วยกันติวก่อนสอบต่อก็แล้วกัน ใครมีอะไรไม่เข้าใจถามมาตรงนี้เลย”
บาสเปิดโน้ตบุ๊ค “แกนี่มันอัจฉริยะมากกว่าพีคเยอะ!”
พีคยิ้มเจื่อน ๆ “โอเค ๆ คราวนี้จะตั้งใจกว่าเดิม…ถ้าไม่ลืมนะ!”
ทุกคนหัวเราะ ครูพรรณนิภายิ้มมุมปาก “แต่ถ้าใครพูดถึง projector แล้วไม่ได้ศัพท์ใหม่ รับรองมีสอบซ่อมครั้งหน้าแน่”
ห้องสอบซ่อมที่วุ่นวาย กลับกลายเป็นวงติวเล็ก ๆ อบอุ่น ท่ามกลางเสียงหัวเราะ จบเรื่องด้วยบรรยากาศฟีลกู๊ด และเสียงบ่นเบา ๆ ของพีค “เอาจริง แผนนี้ใครคิดวะ?”
