“เฮ้ย บอล น้ำมันรั่วอ่ะ!” เสียงของอาทิตย์ ดังลอดออกมาจากห้องน้ำเล็กในหอพักเก่าแก่อายุยี่สิบปี บอลซึ่งกำลังแคะกีตาร์หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ หันขวับ หลับตาแบบคนขี้เกียจ “เออ น้ำรั่วก็เอาผ้าเช็ดละกัน เดี๋ยวก็ซึมหาย”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!อาทิตย์ไม่เคยเชื่อในความคิดเช่นนั้น “น้ำที่รั่วนี่มันพุ่งเป็นสาย ฟังดูแล้วเหมือนใครติดสปริงเกอร์ในห้องน้ำอ่ะ โว้ย!”
ไม่นาน ชัย เพื่อนที่สาม ผู้อ่านหนังสือเตรียมสอบมุมห้องโผล่หน้าเข้ามาร่วมวง “น้ำรั่วแบบนี้ จะกลายเป็นสระว่ายน้ำอพาร์ทเมนต์สิ เดี๋ยวบุ๋มบึ้ม! เพลินเลย เมืองไทยน้ำขึ้นก็ยังไม่เท่านี้!”
เสียงพึมพำของตี๋ เพื่อนร่วมห้องสุดท้ายดังขึ้น “เห็นมั้ยบอล แกน่ะ… พูดแล้วไม่ทำ สุดท้ายก็ต้องลากกันช่วยแก้”
“นี่แค่เริ่มเองนะเว้ย อย่าท้อน่า ตี๋ เอามือถือมาส่องไฟหน่อย” อาทิตย์ย้ำ
ชัยยักไหล่ “บอล นายจะทำยังไงกับท่อน้ำนั่น?”
บอลถอนหายใจ “ง่ายจะตาย เอาผ้าขนหนูยัดไว้ เดี๋ยวก็หยุดเอง”
ตี๋ส่ายหน้า “เดี๋ยว…โห ง่ายขนาดนั้นคือปิดความวุ่นวาย ไม่ใช่ปิดน้ำ”
ทุกคนกรูไปในห้องน้ำ เต็มไปด้วยกลิ่นอับแดดและแสงไฟกะพริบ ๆ บอลหยิบผ้าขนหนูเก่าโพกหัวเหมือนตัวเองเป็นวิศวกรระดับโลก ตี๋เปิดแฟลชมือถือจี้ตรงหัวท่อ
“นี่แหละ เห็นมั้ย ฉันปิดได้!” บอลพูดด้วยความมั่นใจเกินเหตุ ยัดผ้าขนหนูแน่นลงไป ทันใดนั้นเสียง ‘ปึ่ก!’ แล้วน้ำก็เปลี่ยนเป็นพุ่งแรงทะลุกำแพง!
ชัยหน้าเสีย “โอ้โห ปล่อยฉันไว้กับวิศวกรแบบนี้ ขอไปหาชุดว่ายน้ำแป๊บ”
ตี๋พยายามห้ามบอล “แกยิ่งซ่อม มันยิ่งพังอะ”
อาทิตย์ชะโงกหน้าออกจากหน้าต่างมองไปทางห้องผู้ดูแล “เฮ้ย ผู้ดูแลเดินมาแล้วนะเว้ย รีบแก้ เดี๋ยวอาจารย์รู้ ปรับ 4,000 แน่!”
บอลยัน “ไม่เป็นไร ทุกอย่างควบคุมได้!”
ตัดฉับกลับมามุมห้องพักฝั่งตรงข้าม เสียงโทรศัพท์กระซิบในมือของอาม่าแม่บ้านประจำหอที่นั่งส่องกล้องดูบ้านเพื่อนบ้านอีกตึก “สงสัยเด็กห้อง 402 ซุ่มเงียบผิดปกติ”
กลับมาห้อง 402 “เมื่อน้ำรั่วทะลุกำแพง ฉันเรียกน้ำรั่วว่าอุบัติภัยไปเลยไหม?” ชัยเหงื่อแตก
ตี๋เสริมด้วยน้ำเสียงเบื่อโลก “แล้วบอล ทฤษฎีวิศวกรรมแกนี่มัน… น่ากลัวกว่าการสอบฟิสิกส์จริง ๆ”
อาทิตย์เริ่มใช้ไม้ถูพื้นทุบไปที่ท่อน้ำอีกฝั่งโดยไม่มีหลักการ “คลาสสิค! ถ้าตีตรงไหนน้ำหยุดตรงนั้นอ่ะ เชื่อสิ!”
ชัยยกมือ “ดูดิ! น้ำมันแบ่งไปสองทางละ ตรงประตูด้วย!”
ตี๋ถอนหายใจนับครั้งไม่ถ้วน “แบบนี้ไม่ไหว สายโทรศัพท์หล่นน้ำด้วย!”
ทุกคนพยายามแก้ด้วยอุปกรณ์สารพัด ผ้าม่าน กะละมัง กล่องโฟม แต่เกิดผลแค่ทำให้น้ำพุ่งออกมาหลายจุดกว่าเดิม
ชัยเสนอ “มีพลาสติกแร๊ป มั้ย เอามาพัน ข้าจะทำซูชิปิดท่อ!”
บอลสวน “กินซูชิหรือซ่อมท่อวะเนี่ย”
อาทิตย์สั่ง “รีบเอาเทปสีดำพัน”
ตี๋ครบจังหวะ “อยู่ไหนเทปน่ะ! ตู้ศิลปะแกแน่นอน”
บอลหวังดีวิ่งไปค้นตู้ศิลปะ กองล้มของตุ้งแช่เต็มห้อง ท้ายสุดหาเทปเจอแต่พันออกมาเทปจับฝุ่นหมดแล้ว ขณะเดียวกันเสียงโอ๊ยจากตี๋ทำให้ทุกคนหยุด “น้ำมันลอดซึมฝาฝนั่งแล้ว!”
ทุกคนหยุด มองหน้ากัน และในเสี้ยวนาทีต่างก็คิดแบบเดียวกัน… “ผู้อยู่ดูแลกำลังมา!”
อาทิตย์ตัดสินใจฟาดเคราะห์ “แผนสุดท้าย เปิดประตูแล้วทำเนียนว่า… ไม่มีน้ำรั่ว ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น!”
ชัยถอนหายใจ “อันนี้เรียกว่าแก้ด้วยใจ อะไรจะออกมาได้ดี”
ตี๋ติดนิ่ง “…ถ้าออกมาได้ดี จะเป็นครั้งแรกของชีวิตแก”
ขณะเสียงเคาะประตูดังขึ้น ทุกคนหยุดตามอง ต่างคนต่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก น้ำราดพื้นเป็นแอ่งเล็ก ๆ เหมือนแม่น้ำเจ้าพระยาในฤดูน้ำหลาก
อาม่าผู้ดูแลหายใจฟืดฟาดเปิดประตูเข้ามา “เอ๊ะ หนุ่ม ๆ มีอะไรไหมนี่? ได้กลิ่นไม่ดี”
บอลรีบแก้มือ “ไม่มีอะไรเลยครับอาม่า พวกผมนั่งคุยธรรมะเฉย ๆ”
ตี๋ซ้ำเติม “น้ำรั่วเหรอครับ? อาม่าเข้าใจผิดแล้ว ห้องข้าง ๆ มากกว่ามั้ง”
ชัยแถ “น้ำกลิ่นแปลก พวกผมแค่ซักผ้ามั้งครับ”
อาม่าไม่พูดต่อ เดินย่ำน้ำดังแฉะ ๆ เข้ามาตรวจ “เฮ้อ ห้องนี้น้ำรั่วมาอีกละ ติดนิสัยปิดผ้าไว้จนยิ่งพังเองชัด ๆ”
ตี๋ยักไหล่ “งั้น… แปลว่าไม่หักเงินมั้ง?”
อาม่าถอนหายใจหนักแล้วหัวเราะ “เดี๋ยวจะให้ช่างใช้กาวปิดให้เอง เด็กหนอเด็ก”
อาทิตย์เงียบไปหลายวินาทีแล้วสบตาบอล “คราวหน้าแกเป็นวิศวกรแค่ในเกมก็พอ”
ชัยสรุป “ไม่ต้องสอบซ่อมท่อกันอีกแล้วใช่ไหม?”
ทุกคนขำ ยิ้มโล่งอก ล้างมือแล้วเก็บอุปกรณ์ป้องกันอุทกภัยแบบชุ่ย ๆ ทิ้งไว้เป็นบทเรียน
อาม่าเดินออกไปพูดลังเล “เด็กพวกนี้…บ้าดีจริง ๆ รู้มั้ย แล้วก็… คราวหน้าขออย่าให้ซ่อมอะไรเองนะเอ้า!”
เสียงหัวเราะท้ายเรื่อง ทั้งห้องยังชุ่มน้ำ แต่อบอุ่นใจกว่าทุกวันที่ผ่านมา
อาทิตย์กระซิบกับเพื่อน “ใครจะคิด ว่ามิตรภาพมันจะเปียกขนาดนี้” บอลตอบกลับ “แต่ก็เปียกอย่างอบอุ่นนะ” แล้วเพื่อน ๆ ก็หัวเราะพร้อมกันอีกรอบในห้องน้ำ เพื่อนเก่าเลอะเทอะ…ที่ไม่มีวันลืม
