เสียงฝนพรำกระทบหลังคาห้องเช่าเก่า ๆ ในตัวเมือง ส้มโอสาวเพรียวหน้าตาตี๋ มีรอยขีดกลางคิ้วจากความเครียด เปิดลิ้นชักเสียงดังปึง! ก่อนจะคว้าโทรศัพท์กดไลน์หายใจเฮือกห้วน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เปรม นายว่างปะ เย็นนี้มาได้มั้ย เราต้องคุยด่วน เรื่องนัดวันเกิดแจม!”
อีกฝั่ง เปรม หนุ่มมโนเจ้าอารมณ์หัวฟู กำลังนั่งพับเครื่องบินกระดาษในห้องของตัวเอง ตอบกลับทันที “แจมใครอะ? แจ่ มะยม?”
ส้มโอถอนหายใจ ปากบ่น “แจมเพื่อนกลุ่มเราน่ะ….จะเล่นมุกก็คิดก่อนนะ”
เปรมเป็นคนประเภทที่คิดไว พูดเร็ว มักเอาเรื่องจริงกับจินตนาการมาปนกันจนเพื่อนงงทุกที
ตกเย็น ทั้งสองเจอกันในร้านสะดวกซื้อหน้าโลตัส ส้มโอมีโพยวางแผนเป๊ะ ๆ มือสั่นแผ่ว ๆ เปรมถือขนมขบเคี้ยวมือหนึ่ง โทรศัพท์อีกมือ
“เราคิดไว้ว่า จะเซอร์ไพรส์แจมด้วยกล่องของขวัญที่พอเปิดออกแล้ว จะมีสายรุ้งลอยขึ้นมาและเพลงไพเราะพอจะร้องเพลงได้เอง” ส้มโอพยายามอธิบายอย่างจริงจัง
เปรมคิ้วขมวด “สายรุ้งจริง ๆ หรือสายรุ้งปลอมอ่ะ? หรือจะให้นกพิราบบินออกมาก็เท่ดีนะ…ได้มั้ยอะ?”
“นายว่าไงนะ! นายคิดว่าเราเป็นนักมายากลเหรอ! เราหมายถึงสายรุ้งกระดาษเข้าใจป่าว! ไม่เอานกพิราบนะ เคยอ่านว่ามันขี้ง่าย งานเละหมด”
พนักงานร้านเหล่มองสองเพื่อนด้วยสายตาอ่อนอกอ่อนใจ
“โอเค ๆ สายรุ้งกระดาษ… แล้วของข้างในล่ะ จะให้แจมอะไรดี?” เปรมเปรยแบบคนไม่ค่อยสนใจความเป็นจริง
“ประเด็นคือ…เราจะแอบไปบ้านแจมคืนนี้ เพื่อแอบซ่อนกล่องของขวัญ” ส้มโอวางแผนละเอียด เปรมผงะเล็กน้อยเพราะไม่แน่ใจว่าเข้าข่ายบุกรุกบ้านเพื่อนไหม
“เราว่า คืนนี้บ้านแจม แม่เขาคงอยู่…ถ้าเห็นเราสองคนปีนรั้วไป เขาจะคิดว่าเราปล้นปะวะ?”
“ไม่หรอก แค่เราคลุมโปงดี ๆ ไม่ให้เขาเห็นหน้านะ … เอ๊ะ เดี๋ยว! นี่ฟังเรามะเนี่ย?”
“อืม คลุมโปงไม่เห็นหน้าก็จะกลายเป็นขโมยปริศนาแทนละปะเนี่ย?” เปรมแย้งติดตลก
แค่เริ่มต้นแผน ภาพในหัวเปรมกับในหัวส้มโอก็ไปคนละทางทันที
ฉากต่อมาสองเพื่อนซี้งมหัวกันอยู่กับกล่องของขวัญที่ส้มโอเตรียมมา ข้างในคือวัตถุประหลาดหน้าตาประกอบด้วยกลไกปริศนาคล้ายนาฬิกาตอบรับอัตโนมัติ (นาฬิกาปลุกค้างในใจใส่กล่อง)
เปรมเมียงมอง “กล่องนี้มันอะไรเนี่ย คล้ายระเบิดมากกว่ากล่องของขวัญนะเพื่อน”
“ตลกแล้ว มันเครื่องเล่นเพลงอัตโนมัติ! เปิดปุ๊บเดี๋ยวก็เล่นเอง! ได้ทดสอบแล้วนะ…เงียบ ๆ น่ากลัวนิดหน่อยเพราะเสียงมันแปลก ๆ … แต่ไม่ใช่ระเบิดซะหน่อย!”
คราวนี้เป็นเปรมที่ยื่นหน้าเข้าไปฟังใกล้ ๆ แล้วเงียบไปนาน สุดท้ายบิดปุ่มผิดทำให้กล่องส่งเสียงประหลาด “จี๊ดดด รู้งี้ไม่จับบิดหรอก!”
เสียงกล่องดังลั่น พนักงานข้างบ้านโผล่หน้ามาดู “น้อง ๆ กำลังเล่นอะไรอยู่น่ะ”
“เราลองเครื่องดนตรีใหม่ครับ ปกติครับ ไม่มีอะไรฮะ” เปรมตอบพลางยิ้มแห้ง ส้มโอรีบปิดกล่อง แต่แอบสั่นด้วย
“นี่แหละ ถ้าแจมเปิดกล่องวันพรุ่งนี้คงฮาแน่…รึจะตกใจจนร้องไห้?” ส้มโอกังวล
เปรมพยายามปลุกขวัญ “เอาน่า ใคร ๆ ก็อยากเซอร์ไพรส์วันเกิดทั้งนั้น เดี๋ยวถึงหน้างานค่อยว่ากันไง!”
รุ่งเช้าแผนเริ่มเดินหน้า ทั้งคู่แอบย่องเข้าหมู่บ้านแจม เปรมยืนเฝ้าหน้ารั้ว ส้มโอปีนข้ามรั้วพร้อมกล่อง ทั้งคู่สื่อสารกันผ่านวอคกี้ทอล์กกี้ที่เปรมมีซึ่งจริง ๆ แล้วซื้อมาไว้เล่นล่าสมบัติในอดีต
“เปรม เปรม รับทราบไหม กล่องรพ.ยังวางในกองถัง?”
“กล่องรพ.?นายเอาอะไรไปวางในถังขยะวะ!? จะซ้อมฉากลักพาตัวเพื่อนเหรอ?”
เสียงอีกฝั่งเงียบกริบ ส้มโอถอนหายใจ “รับทราบ กล่องของขวัญ! วางในกองของขวัญ! โอ๊ย จะบ้าตาย”
จังหวะนั้น แยมสุนัขพันธุ์ทางของบ้านแจมเห็นส้มโอเข้า ส้มโอพยายามลูบหัวแยมแต่มันสะบัดหน้าหนีด้วยความไม่ไว้ใจ กล่องเกือบหล่นเพราะแยมขู่ลั่น
เปรมกระซิบ “เกิดอะไรขึ้น เปิดวอคกี้ดูก่อน กล่องหล่นไหม ๆ ของระเบิดป่าว”
“มันไม่ระเบิด! นี่ของขวัญนะ”
ศกต่อมาขณะที่ส้มโอพยายามปีนกลับออกไป แม่แจมออกมาพอดี!
เปรมพูดใส่วอคกี้เบา ๆ “ทำเนียน เดินช้า ๆ เข้าไว้ซิ! ยิ้มเข้าไว้!”
ส้มโอแสร้งเดินข้ามสนามหญ้าด้วยลีลานักแสดงหนังเงียบ แม่แจมมองอย่างงง ๆ
“มาหาแจมหรือลูก จะกินขนมด้วยกันไหม? มาทำอะไรแต่เช้าคะเด็ก ๆ”
ส้มโอหลุดพูดผิดตอบ “มาซ้อม…ซ้อม…ซ้อมเดินพาเหรดจ้า!”
แม่แจมขำพรืด “นี่บ้านใครจะจัดงานอีกวะ พาเหรดมาตั้งแต่เช้าเลยเหรอลูก?”
เปรมโผล่มาเนียน “พอดีอยากดูสวนคุณป้าตอนอากาศสดชื่นครับ”
แม่แจมหัวเราะ “เด็กสมัยนี้ กล้าแปลกดีนะ แต่งตัวเหมือนจะไปปล้นธนาคารกันเลย”
ส้มโอหน้าแตกเฉียบ
หลังจากบ่ายเบี่ยงจนรอดพ้น ทั้งคู่พอกลับถึงห้องของส้มโอก็อภิปรายถึงผลของภารกิจ
“เราว่า แจมรู้แน่ ๆ ว่ามีคนเอาของไปซ่อน”
เปรมเถียง “เราเนียน! แยมก็แค่หวงบ้านเองแหละ ไม่มีใครรู้เรื่องของขวัญแน่ ฟังนะ ความลับอยู่ที่ความกล้า”
ส้มโอมองบน “นายคิดบวกเกินไป…แต่ก็ขอบใจนะ ถ้าเราโดนจับได้ฝากบอกแม่ด้วยว่าเราทำเพราะรักเพื่อน”
กลางคืน เปรมดันหลับฝันว่าแจมเปิดกล่องแล้วพบว่าในกล่องมีสิ่งของปริศนาอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นจี้นำโชคเปล่งประกาย เขานึกขึ้นได้ว่าเครื่องเล่นเพลงที่ใส่ไว้ในกล่องคือกล่องลึกลับที่ครั้งหนึ่งเคยเก็บได้จากตลาดนัด…เปรมสะดุ้งตื่นเหงื่อโทรมกาย
รุ่งขึ้น เช้าวันเกิดแจม ทั้งกลุ่มเพื่อนมารวมตัวกัน แจมนั่งหัวโต๊ะ ส้มโอกับเปรมสลับสายตากันด้วยความกังวล เพราะไม่แน่ใจว่ากล่องเซอร์ไพรส์ได้ถูกสลับกับกล่องลึกลับที่เปรมฝันถึงจริง ๆ หรือเปล่า
แจมหยิบกล่อง ชำเลืองสองเพื่อนซึ้ง ๆ “โห นี่ใช่ของขวัญที่ซุ่มซ่ามแอบเอามาวางกลางบ้านเราหรือเปล่า”
เปรมกลืนน้ำลาย ส้มโอร้อง “เอ่อ…ถ้าเปิดแล้วเสียงมันแปลก ๆ ก็ปิดแล้วโยนทิ้งเลยนะเรา”
แจมขำจนตาเยิ้ม เอียงกล่องฟัง เบา ๆ แล้วค่อย ๆ เปิด… ทันใดนั้น เสียงเครื่องเล่นก็ดังออกมาเป็นเสียงเพี้ยน ๆ คล้ายเสียงแมวร้องผสมเสียงนกร้อง ที่ฟังแล้วขนลุกแต่ก็น่าขำ ทุกคนระเบิดเสียงหัวเราะ
เปรมถอนใจเฮือก “กล่องเราเอง! ไม่ใช่กล่องปริศนานั่น! สบายใจละ…”
แจมตบไหล่เพื่อนทั้งสอง “น่ารักที่สุด ของขวัญบ้านี่ ไม่มีใครคิดได้แบบพวกแกแล้ว”
หลังหัวเราะกลิ้ง เปรมเกิดไอเดียใหม่แนบชิดหูแจม “รอบหน้าเราเล่นล่าสมบัติบ้างดีไหม ขอแค่ไม่มีนกพิราบก็พอ!”
แจมหันมายิ้ม ส้มโอส่งยิ้มอาย ๆ พร้อมยื่นโน้ตขอโทษเรื่องที่บุกบ้านจนแยมเกือบตามกัด เปรมลูบหัวแยมที่ตามมาดมกล่องแล้วทำจมูกฟุดฟิดยุ่งเหยิงเหมือนจะอยากลองเปิดฟังเสียงประหลาดอีก
เสียงฝนปลายฤดูยังคงหล่นเบา ๆ เหมือนบทส่งท้ายแสบ ๆ แบบเพื่อนรักที่กล้าเปลี่ยนเรื่องเล็ก ๆ ธรรมดาให้เป็นมหากาพย์ความวุ่นวาย ทั้งหมดมองหน้ากันแล้วยิ้ม รู้ดีว่า มิตรภาพประหลาด ๆ แบบนี้แหละ…คือของขวัญล้ำค่าที่แท้จริง
