ความรักต้องห้ามที่ริมคลอง

ในอยู่ริมคลองบางกอกคือหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของชีวิตเรียบง่าย เสียงเรือหาปลาที่กับข้าวมาถึง ณ เวลายังตรงไป ตรงมา ตะวันกำลังตกดิน แสงทองเริ่มผสานเข้ากับน้ำคลองที่แผ่ออกไป เหี้ยม ๆ กับความสวยงามของธรรมชาติที่มนุษย์ได้สร้างสะพานไว้เชื่อมโยงทั้งสองฝั่ง

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

ปารียืนอยู่บนสะพานไม้เก่า ใช้เอนตัวอยู่กับราวซึ่งมีพื้นที่น้อยนิด แต่หัวใจของเธอกลับดูสั่นไหว ราวกับเสียงกระซิบของอนาคตที่ไม่แน่นอน เสียงรถจักรยานยนต์ด้านหลังเห่าใส่บังคับให้เธอต้องหันไปมอง ชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดนักเรียน ม.6 กำลังมองเธอ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขาเปล่งประกาย

“น้องปารี่ ทำไมถึงเงียบจัง” เกียรติ นักเรียนหนุ่มเด่นในโรงเรียนอยู่ที่เดียวกันเอ่ยขึ้น เขาเดินเข้ามาใกล้ แล้วยิ้มและแก้ไขผมยาวที่ร่วงลงมาปิดใบหน้า ดวงอาทิตย์ทำให้เขาส่องแสงดูเหมือนผู้หวังดี

“พี่เกียรติ จะมาทำให้ฉันตกใจอีกแล้วเหรอ” ปารียกมือขึ้นปิดปากเพื่อซ่อนรอยยิ้ม ปากเธอแค่กระซิบออกมา ฉิวเฉียดหัวใจของชายหนุ่ม

สถานการณ์นี้อยู่ภายใต้ความเคร่งเครียด ซึ่งทุกคนที่อยู่ข้างพื้นที่นั้นรู้ดีว่า ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองคนนี้ไม่ได้จบลงด้วยดีที่หมู่บ้านนี้ โดยเฉพาะกับความเข้มงวดในเรื่องความรักของครอบครัวที่คอยกำหนดกฎเกณฑ์ต่าง ๆ

“เราเดินไปหน่อยไหม” เกียรติก้าวออกไป ไม่รอคำตอบ ปารี่รู้ดีว่าเขาไม่ใช่คนที่จะวิ่งหนีความจริง แต่พยายามไม่ให้เขารู้จักกับฝั่งที่เรียบง่าย

ขณะที่พวกเขาเดินไปลงที่ตลาดเก่า แสงไฟนีออนเริ่มสลัว ลูกชายของเจ้าของตลาดมองมาที่เกียรติด้วยความมองการณ์ไกล

“ไอ้เกียรติ หยุดอยู่แค่นี้ขอเสนอให้เขาข้ามมายัง” เสียงแฉลบจากกลุ่มรุ่นพี่ทำให้ปารี่รู้สึกผิดที่ไม่ควรออกแบบชีวิตตัวเองให้กลายเป็นความหลากหลาย

เวลาเลยในแต่ละวันเรียนรายล้อมไปด้วยเสียงครู เสียงน้อง ๆ และเสียงฝีเท้า สาว ม.6 กลับมาดูเหมือนเรียบร้อย แต่ภายในนั้นเต็มไปด้วยความลังเล ไหวพริบ

ตอนร้องเพลงในงานเย็นของโรงเรียน ธรรมชาติต้องมอบเสียงเงียบในการผ่อนคลาย พอถึงบทเพลงรัก ลมหายใจของเธอเหมือนจะขาดหายไปจากเบาะนั่ง

วันที่เปลี่ยนไป ปารี่ออกตามหาคนที่ไม่เคยรู้จักกันไป เกียรติถูกจับตามองจากผู้คนในบริเวณนั้น อีกฝ่ายคงซ่อนอารมณ์ของความรักไว้แน่น และกลัวการหลบหนี

เวลาผ่านไป เมื่อมาถึงวันที่ครอบครัวของเกียรติกลับมาจากกรุงเทพฯ และปารี่ถูกเรียกให้ไปพบ คุณนายธัญญา แม่ของเขา เมื่อมีเหตุการณ์ที่หยุดыхา สองคนนั้นต้องหาคำพูดที่ถูกใจเพื่อจะชี้แจงความสัมพันธ์ของกันแต่ได้การเผชิญหน้าสามารถที่จะทำให้ค่อนข้างตอบโต้กันในใจ

บนโต๊ะอาหารค่ำที่จัดเตรียมในบ้านหลังใหญ่ ตาแก่ที่ยืนอยู่ที่จุดไหนก็ตามจุดหนึ่ง ปารี่ต้องถ่วงความรู้สึกแปลกประหลาดนั่งอยู่แค่ข้ามอีกโต๊ะหนึ่ง

เสียงนาฬิกาดังที่มีจังหวะตลอดเวลา กระแทกใจของเธอให้รู้สึกเสียวสันหลังไปทั้งตัว ครอบครัวของเกียรติรอบฟังบอกเล่าที่พวกเขาไม่ได้จะมองไปที่เบื้องหน้าแต่จริงจังมาก เมื่อมีคำพูดที่หาจุดชี้ชัดจะต้องหลอมรวมอยู่ด้วยกัน

“น้องปารี่จะไปเรียนที่กรุงเทพฯ ด้วยกันไหม” เสียงนายธัญญาถามขึ้น

กับความหลากหลายของความเป็นไปได้หากนี่คือสิ่งที่เธอไม่สามารถทำได้ ความรักจากคลองนี้ต้องกลายเป็นพลังที่มีขนาดใหญ่กว่าเส้นแบ่งของชีวิต

ทอดรอยกลับมายังบรรยากาศที่ค่อย ๆ กระจ่างออกไปด้วยปัญหาพื้นฐานว่าทั้งสองคนไม่น่าจะมีความสัมพันธ์ เมื่ออดีตบ้านมั่นใจแต่บางทีอาจจะทำให้ความหวังที่เคยมีพังทลาย

มันวันนั้นปรากฎเป็นครั้งแรกที่พบกับอารมณ์ที่ไม่เอื้อเฟื้ออย่างที่เคยมี สิ่งนี้เริ่มโยกย้ายความกลัวของปารี่ว่าการตั้งตัวอย่างที่เธอกำลังต้องการให้เกิดขึ้น

เริ่มต้นขึ้นของอารมณ์เรียกคืนความรักเมื่อทั้งคู่ลอบมองกันใต้ดวงดาวที่แผ่กลิ่นอายแห่งความมืดยามราตรี ทางทุนที่มีประสิทธิภาพเมื่อได้ให้ทานทั้งคู่รู้จักกันแปลกใจมาแล้วแต่กลับร้องไห้

ปารี่รู้ดีว่าเธอกำลังเดิมพันกับความเป็นชีวิตในขณะที่หลบหนีมันเป็นมากกว่าความชีวอน แต่ในกลางคืนที่หลีกเร้นไว้ คือตัวชี้ทางของทุกอย่างที่ประกอบบนความจริง

เมื่อปารี่หาที่ไปเพื่อจะบอกใคร ๆ ให้รู้กว่าทั้งสองอาจจะไม่สามารถหนีจากกันเป็นคนที่ควรอยู่มีเหตุผล

การชี้เป็นแสงในที่มืดคืนลงสำหรับทุกอย่างต้องทำให้อดีตที่เหลืออยู่เป็นความรู้สึกที่มามีความเข้าใจ ทำให้คนรู้สึกยินดีที่ได้อยู่และได้เดินทางต่อ

ในที่สุด เมื่อทั้งคู่มีโอกาสพอสู้กับความจริง สิ่งที่น่าจะแกระพริบตรงนั้นเล่นไปเป็นสวนสนุกด้านหลังตีตั้งอย่างที่ไม่คาดคิดจะต้องอยู่ภายใต้การให้คำประนีประนอม

เมื่อพบเจอกับจุดตัดของชีวิต การที่จะก้าวหน้าแหวกไปวานนี้ เรื่องราวของสองคนที่รักกันจึงกลายเป็นคะแนนสร้างสรรค์ที่ต้องให้เห็นการยอมลดละข้างไหน ความรักนี้สามารถสร้างได้จากการอ้าเพลงของตัวเอง

เมื่อเห็นถึงตอนจบที่สำคัญ ทิ้งความคิดมองบทบาทในชีวิตนี้ที่แสดงให้เห็นว่าการรอคอยที่จะขจัดความรู้สึกผิดและการผจญภัยที่เย้ายวนใจ โมเดลของความรักที่เหนือการละเลยและสามารถพัฒนาด้วยการทำความรู้จักกันในความกลัวที่เกิดขึ้นสองเพศ

หลาย ๆ ปีต่อมา ปารี่เลือกที่จะกลับมาที่ริมคลองของชีวิต ไม่ได้ห่างไกลกว่าที่คาดทั้งหมด ทั้งเกียรติ ไปกับความรักนั้นรู้สึกหนักหนาและยุ่งเหยิงระหว่างความรักที่ล้มเหลวเป็นความหวังที่จะรีบแดดในโลกนี้ไปด้วยกัน

แม้จะรู้ถึงขอบเขตที่ถูกจำกัด ด้วยชัยชนะที่ไม่ได้จบสิ้นเพียงเท่านี้ ร่องรอยแววตาอาจมองไปที่บรรเลงของаяกิจกรรมหน้าบ้านแต่กระนั้นก็อยู่ในมุมดึงของลมความแรงนั้นที่ต้องดึงในขนาดที่ยิ่งใหญ่