คืนต้องห้ามแห่งกุหลาบน้ำแข็ง

แสงสีส้มจากโคมไฟหัวเตียงหลอมละลายในม่านหิมะที่พราวอยู่ด้านนอก บ้านพักหญิงหลังเล็กในมหาวิทยาลัยศิลปะกลางเมืองหิมะแห่งนี้ซ่อนอะไรบางอย่างไว้นับสิบปีและคืนนี้กลิ่นของกุหลาบน้ำแข็งถูกพัดเข้ามาในสำนักงานประจำหอพักพร้อมตัวละครที่ไม่มีใครอยากเจอ—มุกดาว ผู้อยู่เวรคืนนี้ เธอจ้องไปยังหน้าต่าง คนเดียวกลางความเงียบ ถึงแม้จะเพิ่งฝ่าพายุหิมะมาก็ตาม ที่นี่เงียบเกินไป จนได้ยินเสียงลมหายใจตัวเอง

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

เสียงประตูไม้เก่าครวญครางเมื่อถูกผลักเปิด ทราย ลูกสาวทหารผ่านศึก ผู้แข็งกระด้างจัดรองเท้าบู๊ตเปียกน้ำหิมะไว้หน้าเตาผิง กวาดสายตาไปรอบห้องด้วยท่าทีหวาดระแวง “มีใครเห็นก้อยบ้างไหม?” เธอโพล่งขึ้น หัวใจเต้นแรงผิดปกติ ขณะที่ฟ้า หญิงร่างเล็กแต่งผมสั้นลุกขึ้นจากมุมโซฟา “ก้อยยังไม่กลับมาตั้งแต่เย็น… หิมะตกหนักขนาดนี้ เธอจะไปไหนได้?”

เสียงหัวเราะเยาะของพลอย ศิลปินผู้ชอบท้าทายโชคชะตาดังแทรกสายลม เสียงค่อยจนแทบไม่ได้ยิน “หอวิจิตรฯ สวยขนาดนี้ ใครบ้างไม่อยากค้น…” แต่กลับมีความกลัวบางอย่างซ่อนอยู่ในแววตา เธอแอบชำเลืองนาฬิกาแขวนช้าๆ

มุกดาวยืนขึ้น เดินไปยังบานหน้าต่างกระจก กระทบกับแสงนวลจางของหิมะ เธอเห็นเงาเคลื่อนไหวไวๆ ที่สวนด้านหลัง แต่ในความมืด ทุกอย่างดูพร่าเลือนจนสั่นสะท้าน “เราควรออกไปหาก้อยไหม?” เธอออกตัวด้วยเสียงเบาๆ แฝงความสงสัย

ฝน เพื่อนสนิทของก้อย ซึ่งนั่งเงียบมาตลอดแทรกขึ้น “ก้อยไม่ได้ชอบความหนาวแบบนี้ เธอไม่เดินออกไปเองแน่…” สายตาฝนฉายแววหวั่นไหวซ่อนอยู่ เธอกอดเสื้อคลุมแน่น สีหน้าหลบตาทุกคน

ทั้งห้องอึมครึมด้วยอารมณ์อึดอัด มุกดาวตัดสินใจ “เราต้องไปตามหาก้อย” พลอยสบตาทรายด้วยแววตาคาดโทษก่อนเป็นฝ่ายเดินนำ ฝนลังเลแต่ในที่สุดก็ลุกขึ้นมาจากโซฟา คนทั้งสี่ออกจากหอพัก เข้าไปในคืนหิมะหนา ภายใต้ฟ้าอันมืดมิด

พวกเธอเดินเรียงแถวข้ามลานหิมะ ขนานไปกับเงาต้นสนสูงและไฟถนนที่ริบหรี่ ทรายเดินนำด้วยท่าทีเอาเรื่อง “เธออาจจะอยู่ที่สตูดิโอเก่า พวกเราเคยนัดวาดรูปกันช่วงดึก” เสียงพลอยพึมพำ “ใช่ แต่คืนนี้ไม่ควรออกไปกันเอง” ฝนเหลือบมองแผ่นหลังทุกคน ก่อนจะย้อนถาม “เราแน่ใจเหรอว่าก้อยไปคนเดียว?”

สายลมเยือกเย็นพัดกลีบกุหลาบน้ำแข็งปลิวถูกเท้าของฟ้า เธอหยุดและก้มลงเก็บ เสียงกรอบแกรบของน้ำแข็งราวกับแตกดังในความเงียบ “นี่…ดูสิ” ฟ้าหยิบกลีบกุหลาบโปร่งแสงขึ้น พวกเธอล้อมวงดู พลอยกระซิบ “เรื่องเล่าคำสาปกุหลาบน้ำแข็ง…แค่เรื่องแต่งเด็กๆ” แต่เสียงเธอแผ่วลงเอง

เมฆดำบดบังแสงจันทร์ ขณะที่ประตูสตูดิโอปิดตายราวกับไม่ได้เปิดใช้งานมานาน ทรายขยับมือกำค้อนขนาดเล็กในกระเป๋าเสื้อ “ไม่ว่าจะเจออะไรคืนนี้ ต้องหาก้อยให้ได้” มุกดาวหลุบตา เดินเข้าใกล้ประตู“ฟ้า มีไฟฉายหรือเปล่า?” ฟ้าส่งไฟฉายเล็กๆ ให้ เธอกดสวิตช์ ไฟกระพริบบางๆ พลอยพูดเบาแต่ทุ้ม “ถ้าเกิดเรื่องจริง ล้อกันก็เลิกทีนะ…”

พวกเธอผลักประตูเข้าไป กลิ่นสีเก่าและผ้าใบชื้นโชยมา เต็มไปด้วยเงาตะคุ่ม ภายในมีภาพวาดรูปผู้หญิงไร้หน้าติดอยู่บนผนัง วัตถุโบราณระเนระนาดกับกลีบกุหลาบน้ำแข็งวางกระจายอยู่ตรงกลาง มุกดาวมองเห็นรองเท้าผ้าใบของก้อยวางพิงริมพรมเก่า

ฝนรีบเข้าไปใกล้รองเท้านั้น ก่อนหันมาเสียงสั่น “พะ…พวกเรา เราควรโทรหาตำรวจไหม?” ทรายกัดฟัน “ยังไม่เจอ…รอก่อน” ความตึงเครียดกระจายทั่วห้อง มุกดาวเดินดูผนัง เจอกล่องเหล็กเล็กๆ ซ่อนอยู่ข้างกองผ้าใบ เธอหยิบมันขึ้นออกแรงเปิดออก ในกล่องมีจดหมายเก่า…

พลอยพูดด้วยความลังเล “จดหมายอะไรน่ะ?” ฟ้าเบนสายตา “อย่าเพิ่งยุ่งเลย อาจจะเป็นของอาจารย์” มุกดาวอ่านคำแรกอย่างระวัง “…ถึงคนที่เหลืออยู่เท่านั้น…” เธอชะงัก หันไปมองทุกคน ฝนเสียงเครือ “แล้วก้อยหายไปไหน?”

เสียงเคลื่อนไหวจากด้านหลังทำให้ทุกคนสะดุ้ง หญิงสาวในชุดขาวเปื้อนเลือดเดินผ่านกระจก พลอยกลืนน้ำลาย “ภูตสาวกุหลาบน้ำแข็งเหรอ?” ทรายรีบหันไปเผชิญหน้า แสงไฟฉายสะท้อนเงา รูปร่างนั้นกลับหายวับเหมือนไม่เคยมีตัวตน

ความกลัวปะทะความสงสัยในใจทุกคน มุกดาวกุมจดหมายแน่น ตัดสินใจ “เราต้องอ่านให้จบ” เสียงเธอสะท้อนความห่วงก้อยแต่สั่นไหว เพราะกลัวเรื่องเหนือธรรมชาติที่ซ่อนอยู่ จดหมายพูดถึงหญิงสาวศิลปินเมื่อ 40 ปีก่อนที่หายตัวไป และทุกครั้งจะเกิด ‘คืนกุหลาบน้ำแข็ง’ เมื่อมีใครทำผิดคำสัญญาสำคัญกับเพื่อนรัก

ฝนกระซิบ “แล้วใครผิดสัญญา?” ทุกคนนิ่งไป แม้ใจไม่อยากยอมรับ มุกดาวหลบดวงตาทุกคน “…เรารู้ว่าวันนั้นเราโกหกก้อยเรื่องภาพวาด” สีหน้าของทุกคนตึงเครียดขึ้น พลอยหลบสายตา บรรยากาศหนักอึ้ง

เสียงกระจกแตกร้าวในความเงียบ ทุกคนสะดุ้งหันไปด้านหลัง เห็นรอยนิ้วมือเย็นเฉียบไล้บนหน้าต่าง สายตาฝนพร่า น้ำตาเริ่มไหล ฟ้าสะอื้นเบาๆ “ก็เพราะเรา…อิจฉาก้อย ก้อยเก่งทุกอย่าง…” เธอร้องไห้กลืนเสียง

พลอยพูดช้าๆ เหมือนสารภาพ “ฉันปากดีไปเอง…กลัวว่าเขาจะเอางานเราไปส่งแทน…” มุกดาวโอบไหล่พลอย เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาต่อว่า แต่ความสัมพันธ์กลุ่มนี้เริ่มแตกร้าวมานานแล้ว

ประตูสตูดิโอค่อยๆ ง้างออกเอง ลมหนาวกรูเข้ามาพร้อมกลีบกุหลาบเย็นเฉียบร่วงทั่วห้อง ฝนสั่นเทา “ขอร้อง อย่าพาก้อยไป…” ทุกคนเดินฝ่าหิมะและกลีบกุหลาบตรงไปอีกห้อง พลอยพุ่งไปข้างหน้า เจอภาพวาดใหม่ติดผนัง รูปก้อยยืนอยู่กลางกลีบกุหลาบน้ำแข็ง ดวงตาเศร้าผิดมนุษย์

เสียงลมหายใจในห้องทวีความดัง ฝนร้องเรียกชื่อก้อย “ก้อย! กลับมาเถอะนะ…” สะอื้นดังเข้าไปในความเงียบ ทรายกำค้อนแน่น มุกดาวทาบมือบนภาพก้อย “เราขอโทษ…” น้ำตาเธอร่วง ราวกับเวลาหยุดชะงัก

ภาพวาดสั่น ประตูเปิดออกอย่างช้าๆ เงาของก้อยเดินเข้ามาช้าๆ ด้วยใบหน้าขาวซีดและแววตาหม่น เธอยืนนิ่ง ขยับปากเสียงเบา “ถ้าเพื่อนแท้ จะยอมรับความผิด?” ทุกคนรวมตัวกอดก้อย น้ำตาไหล ฟ้าเปิดใจยอมรับการหลอกลวง พลอยกลั้นน้ำตาเอ่ย “ขอโทษ… ฉันผิดเอง” เพลงน้ำแข็งแตกเบาๆ ดังขึ้นทีละน้อย

แสงจันทร์ทะลุผ่านกลีบเมฆหลังหิมะจางราง ภาพของก้อยเริ่มจางหาย ก่อนรอยยิ้มสุดท้ายและคำพูด “ขอบคุณ ที่ยอมรับ” กลีบกุหลาบละลายไปกับอากาศอบอุ่น ความเย็นและความกลัวกลายเป็นความอบอุ่นระหว่างกันในวงเพื่อน

เมื่อแสงแดดแรกของวันส่องเข้ามาผ่านหน้าต่าง ทุกคนยังอยู่ในอ้อมกอดในห้องสตูดิโอ รู้ว่าคืนต้องห้ามแห่งกุหลาบน้ำแข็งจบลงด้วยความกล้าเผชิญหน้าความผิดพลาด ก้อยไม่ได้หายไปแต่ถูกปลดปล่อยจากพันธนาการของความกลัวและความลับ มิตรภาพระหว่างพวกเธอเติบโต พวกเธอหัวเราะด้วยกันเป็นครั้งแรกหลังความเงียบอันยาวนาน ภาพสุดท้ายคือประกายแสงสะท้อนบนกลีบกุหลาบโปร่งแสงอันเปราะบางที่ยังวางอยู่กลางวง ละลายรวมกับหยดน้ำตาบนมือหญิงสาวทั้งสี่คน