“เอ็งแน่ใจใช่ไหมว่ามีผี?”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แน่นอนดิ หนังสือบันทึกวิญญาณชั้นปีเก่าเขียนไว้เลย คืนพระจันทร์เต็มดวงจะมีเงาดำปรากฏหน้าห้องสมุด!”
“ปีไหนวะ?”
“ปี 2549 โน่น!”
ชาวชมรม ‘นักสืบวิญญาณ’ ที่เพิ่งเกิดขึ้นในรั้ว รร.มัธยมศึกษาครูมะลิ คือ ซัน ภูวินทร์ เด็กชายผู้มั่นใจเกินเหตุ เจ้าของความฝัน “จะเป็นฮีโร่คนแรกที่พิสูจน์ผีมีจริง” กับ น้ำหวาน เด็กหญิงที่อยากมีชีวิตปกติแต่ดันโดนลากเข้าวง รวมทั้ง “เติ้ล” เพื่อนขวัญใจที่พูดช้ากว่าความคิดหนึ่งจังหวะกับ “ยุ้ย” เพื่อนสาวอารมณ์ดีตัวตั้งตัวตีแต่ปากไวเกินไป
เสียงโต้เถียงยังคุกรุ่นในห้องชมรมซอมซ่อสุดริมตึก
“ฤดูนี้ต้นไม้ร่วง ใครเห็นเงาดำก็น่าจะเป็นกิ่งไม้หรือเปล่า?” น้ำหวานเสนอ
“ว้าว! ความคิดแบบนี้แหละ สร้างอคติ วิทยาศาสตร์เกินผีจะรู้ตัว!” ซันสวนทันควัน
เติ้ลจ้องหน้าเพื่อนงง ๆ “เอ่อ… แล้วเอ็งเชื่อผีจริงใช่มั้ย?”
“เออ! เชื่อ! แต่ยังไม่เคยเจอสักที”
ยุ้ยยกมือ “ชั้นว่าถ้ามีผี มันคงเบื่อเอ็งจนหนีไปหมดแล้ว” ทุกคนขำ แต่ซันทำนิ่ง ยกหนังสือบันทึกวิญญาณขึ้นโชว์ กระดาษเหลืองอ๋อยไร้หน้าอ้างอิง
แต่คืนนี้ดันมีวิวาทะใหญ่ขึ้น เพื่อนร่วมห้องหลายคนกระซิบว่าแถวห้องสมุดมีเสียงกลิ่นแปลก คำร่ำลือเหมือนโรคติดเชิงชมรมระบาด น้ำหวานตัดใจประกาศ “คืนนี้ ถ้าเจอ ไม่มี ชั้นจะออกจากชมรม!”
แผนล่าผีคืนแรก สี่สหายแอบซุ่มข้างห้องสมุด พร้อมอุปกรณ์เสริมที่ล้วนแล้วแต่เสียบปลั๊กผิด (ไฟฉายไม่มีถ่าน วิทยุมือสอง เสียงดังปิ๊บปิ๊บ แป้งทาหน้าจากการบ้านนาฏศิลป์ของยุ้ย เมื่อผีไม่มาก็กลายเป็นมุกแต่งหน้าสไตล์แฟนตาซีแทน)
“เอ็ง บันทึกนี่จริงแน่นะ?” น้ำหวานถามอีกรอบ
“จริงดิ! ก็คนเขียนเคยเรียนที่นี่…แค่ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่โลกไหน”
เติ้ลพลิกกระดาษด้วยความลังเล “บางทีอาจอยู่ดาวอังคาร”
ทุกคนขันขำกันก่อนจะตกใจเมื่อประตูห้องสมุดเปิดเปรี้ยง
“พวกเธอทำอะไร?” ครูส้มจังจับตามอง
“เอ่อ…ซ่อมระบบผีครับ! เอ๊ย ระบบไฟ!” ซันรีบตอบ ยุ้ยกลั้นหัวเราะน้ำตาเล็ด
แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คลี่คลาย เพราะข่าวลือผีห้องสมุด ดันแพร่กระจายไปทั่วโรงเรียนโดยฝีมือยุ้ยที่ตั้งใจถ่ายคลิปลงโซเชียล ปรากฏ “ภาพเงาดำ” (แท้จริงแค่เงาไม้กับกระเป๋านักเรียนลืมไว้) และเสียงซันตกใจ “ผีหลอก!” กลายเป็นคลิปไวรัลภายในวันเดียว
ผลทันที—ครูใหญ่สั่งตรวจสอบ อาจารย์ทุกคนระดมยิงคำถาม ทั้งสี่โดนลากไปตั้งโต๊ะชี้แจงในห้องปกครอง
“หนูตั้งใจจะทำให้เพื่อนกลัวผีใช่มั้ย?”
“เปล่าค่ะ! หนูตั้งใจจะพิสูจน์ว่าผีมี!”
“…” ครูใหญ่เงียบไปครู่ ก่อนสั่งให้เด็ก ๆ เขียนรายงาน “ประวัติผีโรงเรียน” และพรีเซนต์หน้าห้องวันจันทร์
บรรยากาศชมรมชวนถอดใจ น้ำหวานเริ่มหวั่น “เอาไงดี ถ้าพรีเซนต์ไม่ผ่านเราต้องลาออกจากชมรม?”
“ไม่ต้องห่วง! เดี๋ยวชั้นจัดให้ เอ็งแค่ตามน้ำ” ซันลูบคางมาดมั่น ยุ้ยสวน “มั่นใจทุกเรื่อง ยกเว้นความจริง”
แผนใหม่บังเกิด เสาะหาร่องรอยผีทั่วโรงเรียน เดินตามหลังครู ทำเนียนสืบข่าว จนโดน คุณป้าภารโรงจับได้ แถมบอกเล่าเรื่อง “ผีแมวดำในห้องน้ำหญิงชั้นสอง” ซันเชื่อสุดใจ รีบลากทุกคนพิสูจน์ตอนพักกลางวัน
เสียงเดินบนพื้นเปียก เสียงแมวร้องจากท่อระบายน้ำ กลายเป็นคดีที่ยุ้ยพูดดัง “พี่แมว! ขอเสียงผีที!” แมวจริงโผล่หัวขึ้นจนเติ้ลสะดุ้ง วิ่งหนีไปฟ้องครูใหญ่ว่า “ผีแมวมีจริง!”
ข่าวลือบานปลาย ก่อให้เกิด “ป่าแมวหลอน” นักเรียนต่างแห่มาถ่ายรูปกับแมวตัวเดิม ซันเริ่มโดนแซวว่า “หัวหน้าชมรมทาสแมว” น้ำหวานอยากลาออกหนักขึ้น เติ้ลกับยุ้ยเสนอ “ทำรายงานเรื่องแมวแทนผีดีมั้ย?”
แต่ซันยืนยัน “เรามาตามล่าผี ไม่ใช่รีวิวสัตว์เลี้ยง!”
คืนวันศุกร์ สี่สหายบุกเข้าโรงเรียนตอนมืดเพื่อพิสูจน์คดีผีใหม่ คราวนี้ยุ้ยนึกสนุกแกล้งซ่อน วิ่งวนจนซันพุ่งตามไปชนกระถางล้ม น้ำหวานลื่นขาตั้งกล้องล้ม น้ำหกใส่สมุดรายงานจนเลอะ เป็นเหตุให้ต้องเขียนใหม่หมด
เติ้ลเริ่มท้อ “เอ็งแน่ใจว่าผีมันอยากให้เจอ?”
“เอาน่า! ใกล้เจอแล้ว เชื่อดิ!”
วันพรีเซนต์มาถึง ทั้งชมรมรวมพลังแสดง “ผีสามยุคในโรงเรียน” ด้วยลูกเล่นเครื่องฉายเงารูปฟักทอง เสียงแมวดังแทรกทุกจังหวะ ยุ้ยพลิกบทกลางเวที คิดว่าได้ยินเสียงผีแต่เป็นเสียงครูใหญ่ไอกระแอม ซันรีบอธิบายเชื่อมโยงเรื่องผี หลุดไปถึงสมาคมผู้ปกครอง น้ำหวานต้องแก้ไขสถานการณ์กลางเวที
“แท้จริงแล้ว สิ่งที่เราตามหา อาจไม่ได้อยู่ที่ผี แต่คือความกล้าเผชิญหน้ากับความกลัวตัวเอง”
เสียงเงียบงันก่อนกลุ่มเพื่อนหันมามองหน้ากันครู่ใหญ่ แล้วครูใหญ่สรุปว่า “ชมรมนี้ถึงจะพิสูจน์ผีไม่ได้ แต่ก็สร้างความสนุกให้โรงเรียนจริง ๆ” นักเรียนทั้งห้องปรบมือขำกลิ้ง พร้อมเสียงแมวร้องเป็นฉากจบ
ซันยิ้มกว้างถอดใจบางส่วน “อย่างน้อยแมวก็ไม่มีผี…หรือใครรู้มั่ง?”
ยุ้ยกอดคอเพื่อน “รอบหน้าเปิดชมรมวิ่งไล่จับแมวแทนมั้ย?”
น้ำหวานหัวเราะเบา ๆ “ข้อลาออกจากชมรมจับผี อีกปีนึง!”
เติ้ลพึมพำ “ขึ้นอยู่กับแมว…”
เสียงหัวเราะและบรรยากาศอบอุ่นใจส่งท้าย เมื่อความวุ่นวายทั้งหมดจบด้วยมิตรภาพ ผีไม่เคยปรากฏ แต่อย่างน้อยแมวได้บ้านใหม่ และชมรมก็มีเรื่องเล่าขำ ๆ ไร้วันจบ
