เสียงนาฬิกาปลุกสีแดงกระพริบไฟรัวในห้องหอพักศิลป์ฯ หน้าตาเชยแต่เร้าใจด้วยเสียงดังที่ไม่น่าจะมาจากอุปกรณ์ยุคปัจจุบัน “ตื่น! โชติ ตื่นได้แล้ว!” โชติ นายศิลป์ปีสามผู้มีแววศิลปินในทุกท่วงท่า ยิ่งวันนี้เขายิ่งมั่นใจเพราะได้รับมอบหมายเป็นหัวหน้าทีมนิทรรศการศิลป์สัปดาห์หน้า ชายหนุ่มขยี้ตาลุกขึ้นอย่างองอาจ แต่ก็สะดุดถุงเท้าตัวเองแทบจะกลิ้งตกเตียง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เฮ้ย! ของใครเอาถุงเท้ามาวางหลังหัวเตียงวะ?” โชติบ่น แต่ประโยคนี้ไม่มีใครตอบ กลุ่มเพื่อนร่วมหอพักยังกรนคร่อกค่อก เก้า—เพื่อนสนิทขี้ระแวงกับกวาง—สาวที่เชื่อว่าในหอมีผี แม้ว่าทุกคนจะรู้อยู่ว่าแมลงสาบนี่แหละตัวเดียวที่ทุกคนกลัวจริง
“เฮ้ เก้า กวาง ลุกขึ้น! วันนี้เราต้องประชุมทีมเตรียมนิทรรศการ!” ทันทีที่โชติเปิดประตูห้อง ประโยคนี้ปลุกคนทั้งหอพักทันที โดยเฉพาะอิงฟ้า—รุ่นน้องปีสองที่เชี่ยวข่าวลือทุกประเด็น กับโอม—สายประกวดที่ขยันหาช่องไม่ต้องทำงานตลอดปี
“โชติ นายจริงจังไรแต่เช้าเนี่ย” อิงฟ้าพูดพลางกึ่งหลบตา “วันนี้วันเสาร์นะ พวกเรายังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย” กวางเพิ่มเสียงแทรก พยายามหาข้ออ้างเพื่อถ่วงเวลา
“ภารกิจแรกคือ ประชุมวางแผน ใครมาสายต้องล้างห้องน้ำ!” โชติชูกระดาษประกาศมหาศักดิ์สิทธิ์ ทุกคนมองหน้ากันเองแล้วฟุบหน้าลงหมอนทันที
“นี่นายจะเอาจริงเหรอโชติ ใครวางแผนให้?” เก้าถามด้วยน้ำเสียงระแวง โชติยิ้มกว้าง “ฉันวางเองทั้งแผน แผนคุมงบประมาณด้วย” ทุกคนหน้าตึงทันที ย้อนไปเมื่อโชติบริหารงานวันเปิดเทอมแล้วเหลือเงินติดลบ—ไม่ใช่ครั้งแรกในประวัติศาสตร์หอพัก
เช้าวันนั้น การประชุมเริ่มต้นใต้ร่มไม้หน้าหอพัก แผนของโชติคือแจงรายชื่อภารกิจ บางคนต้องไปจัดเต็นท์ บางคนหาวัตถุดิบสี บางคนเตรียมของหายากอย่าง ‘น้ำพุสีเขียว’ ที่ไม่มีใครรู้ว่าคืออะไร
“น้ำพุสีเขียวเนี่ย มันต้องของแท้มั้ย?” โอมกระซิบ “หรือใช้โค้กผสมสีเขียวแทนได้?” อิงฟ้าหลุดขำ โชติทำหน้าดุแต่ใจลึกๆเริ่มสับสนเป้าหมาย “ขอของจริง เผื่อมีแขกผู้ใหญ่!” โชติประกาศเสียงดังจนหมาเฝ้าหอเห่า
หลังประชุม เก้ากับโอมรับหน้าที่ออกไปหาสีน้ำพุ แต่เข้าใจคำสั่งผิดว่าต้องไปซื้อ ‘สระน้ำเขียว’ ไปแทน ในขณะที่อิงฟ้ากับกวางรับงานจัดเวที โดยยังไม่ตกลงกันว่าจะจัดริมสระหรือบนต้นไม้เพราะกลัวผี
สายๆ ทั้งกลุ่มเริ่มกระจายภารกิจ พยายามแก้ไขข้อมูลผิดๆที่แต่ละคนรับมาคนละคำ พวกเขากลับมาพร้อมของแปลกๆ—เก้าได้ถุงสีเขียวลายกระต่าย โอมขนยาสระผมกลิ่นป่า อิงฟ้าซื้อพวงมาลัยมาเตรียมไหว้เจ้าที่ กวางคลุมโปงหลบแดด เอาแผ่นฟอยล์ติดตัวไว้กันวิญญาณเดินตาม
“ทำไมทุกอย่างมันไม่เหมือนที่คิดเลยโชติ?” กวางโพล่งขึ้น “ไอ้น้ำพุสีเขียวมันเหลวแหลกไปถึงไหนแล้ว?” โชตินิ่ง ชั่ววินาทีนั้นเพิ่งเข้าใจว่าตัวเองไม่เคยเห็นของจริงเหมือนกัน
แผนบานปลาย เพราะตอนบ่ายโชติมั่นใจว่าทีมพร้อม จึงประกาศนัดซ้อมกลางสนามหญ้า ดันไปเบียดกับเวลาทำความสะอาดระเบียงของแม่บ้าน เมื่อน้ำจากถังแม่บ้านสาดเข้าบนเวทีแดงสดที่พวกเขาเพิ่งประกอบเสร็จ กลายเป็นปัญหาใหม่สาดใส่กลิ่นสบู่คลุ้งไปทั่ว
เสียงหัวเราะดังขึ้นเมื่อชาวหอพักเดินผ่านเห็นการแสดงสดลื่นไถลกับเวทีสบู่ แต่โชติรีบอบรมว่า “นี่คือศิลปะการเคลื่อนไหวกับธรรมชาติ!” ทุกคนมองหน้าแบบไม่แน่ใจว่าจริงหรือแก้ตัว
ตกเย็น ทุกคนทยอยเข้าห้องประชุมโชติ เล่าแต่ละภารกิจว่าพังยังไง อิงฟ้าโดนคนขายพวงมาลัยหลอกว่ามาลัยดอกส้มเป็นมาลัยเทวดา เก้าซื้อถุงสีเขียวแต่ลืมเช็คข้างใน พบว่าเป็นถุงมือขวาหมดทุกใบ กวางติดฟอยล์แน่นเกินจนใจเต้นแรง โอมยังไม่ออกแรงแม้แต่นิดเดียว
การรายงานมักลงเอยที่การตอบโต้ “ฉันบอกแล้ว รอบหน้าต้องคุยกันให้รู้เรื่อง” “นายพูดเองนะโชติ ใครฟังนายรู้เรื่องมั่ง” สิ่งที่ต้องทำกลับกลายเป็นโจทย์ว่าตกลงพรุ่งนี้จะมีนิทรรศการมั้ย เพราะจนแล้วจนรอด ไม่มีวัตถุหรือเวทีใดตรงแผนสักอย่าง
รุ่งขึ้น โชติตื่นแต่เช้า เจอป้ายติดหน้าประตูหอว่า ‘ห้ามใช้น้ำพุ เนื่องจากตรวจพบตะไคร่’ คำสั่งมหาลัยที่มาแบบไม่ทันตั้งตัว โชติรีบปลุกทุกคนหารือ หาควาามหมายใหม่ให้กับนิทรรศการ กลับพูดกันล้มเหลวอีกรอบ เรื่องราวเลยเตลิดเป็นการประกวด
