“แก ๆ ชั้นตัดสินใจแล้วนะ จะบอกรักวันนี้!” เสียงทัตดังลั่นกลางห้องกิจกรรมคณะสังคม วิชาเลือกปรัชญายังไม่เริ่มสอน แต่แผล่บแปล๊บบนโต๊ะก็แทบสั่นเพราะโมเมนต์มั่นหน้าเจ้าตัวเปิดเผยแผนชีวิตสุขเลิศกับเพื่อนสนิทสองคน: แพรว ขี้คิดมาก และบีมที่ระเบิดอารมณ์เก่งกว่าเครื่องป๊อปคอร์นโรงหนัง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!แพรวหันขวับ ทัตเพิ่งประกาศอะไรออกไปต่อหน้าพวกเพื่อนทั้งคณะ “เอาจริงเหรอ ชั้นเห็นแกพูดแบบนี้มากี่รอบแล้ว…”
ทัตยืดอก “ครั้งนี้จะไม่เหมือนคราวก่อน บรรยากาศมันใช่ รู้สึกว่าถึงเวลาแล้ว”
บีมส่งเสียง “แล้วแกมีแผนยัง โรงอาหารวันนี้คนแน่นกว่ารถเมล์ตอนฝนตกนะ”
“ดี! มันท้าทาย เหมาะกับชัยชนะ!”
แพรวมองบน “ความโรแมนติกกับเสียงโหวกเหวกของคนกินข้าวมันไปด้วยกันได้เนอะ”
“มันจะยิ่งสร้างความประทับใจ….” ทัตพูดไม่จบก็มีเสียงแหวกดังออกมาจากฝูงเพื่อน “ทัต! แกพูดนำชื่อผิดนะ!”
ทุกคนหยุดชะงัก ทัตหน้าเหวอ “ห๊ะ เมื่อกี้ชั้นพูดชื่อใคร”
“แกพูดว่า ‘อร’ ไม่ใช่เหรอ”
สีหน้าทัตซีด “ไม่—เดี๋ยว! ชั้นหมายถึง ‘ฝน’ รุ่นพี่ปีสอง! โอย… เดี๋ยวพวกนี้จะลือกันไหมเนี่ย”
บีมหัวเราะ “แกจะจีบใครควรเช็กชื่อก่อนมั้ย”
ด้วยความมั่นใจผิด ๆ ทัตยืนกราน “ชั้นไม่กลัวลือ! ชั้นจะทำให้ทุกคนเห็นว่าความรักเรายิ่งใหญ่!”
แพรวพึมพำ “ยิ่งใหญ่จนลือทั้งคณะ…”
เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ห้องกิจกรรมวุ่นวายขึ้น เมื่อมีข่าวลือในกลุ่มไลน์ “ทัตสารภาพรักกับอร!!” ทั้งที่ทัตไม่รู้แม้แต่กรุ๊ปนี้มีอยู่จริง
แพรวเข้าไปหาทัตอย่างเครียด ๆ “แก…ชั้นว่าคราวนี้มันเลยเถิดนะ ลือไปถึงเด็กปีสามละ”
ทัตยังคงหน้าเริง “เรื่องเล็ก ๆ เดี๋ยวฝนมา ก็จบ ทุกคนจะเห็นว่าชั้นรักฝน!”
บีมเสนอ “โอเค งั้นแกต้องให้ชัด จัดเซอร์ไพรส์แบบสุด ๆ ไปเลย!”
ทัตตาวาว “ใช่! ไอเดียดี แต่แกต้องช่วยชั้นนะ”
บีมกับแพรวมองหน้ากันอย่างกังวลใจ แต่สุดท้ายก็ยอมช่วยเพราะกลัวทัตสร้างเรื่องใหญ่กว่านี้
หลังประชุมวางแผน (“ชั้นจะโพสต์สเตตัสเปิดเผย เอาลำโพงมาเปิดเพลง โปสเตอร์แปะไว้ทุกโต๊ะ!”) ทุกอย่างดูวุ่นวาย ซับซ้อนอย่างกับจัดงานเทศกาล แต่ไม่มีใครแก้ไขเรื่องชื่อผิดตั้งแต่ต้น ทุกคนต่างคิดว่าคนอื่นน่าจะแก้ตอนลงมือจริง
วันจริง—โรงอาหารเวลาบ่าย เสียงผู้คนอื้ออึง ทัตยืนกลางฝูงชนพร้อมโพสเตอร์ in love กับภาพหัวใจเบี้ยว ๆ ฝีมือบีม
แพรวจ้องโทรศัพท์ “ทุกคนกำลังรอดูอยู่นะ ชั้นว่าแกต้องพูดให้ถูกชื่อ”
ทัตสูดหายใจลึก เสียงลำโพงเริ่มดังขึ้นแบบแตก ๆ “เอ่อ…วันนี้…ผมมีเรื่องจะพูด…”
ทันใดนั้น “อร” ตัวจริงเดินมาหน้างง ๆ “หือ ทัต มีอะไรกับเราเหรอ?”
ทัตอึกอัก “ปะ เปล่า ๆ พอดี…ฝน…ฝนอยู่ไหนอะ เห็นฝนป่ะ?”
ฝนเพิ่งเดินมาได้ยินชื่อ “มีอะไรกับเราหรือเปล่า?”
ตอนนั้นเอง กลุ่มเพื่อนแอบเชียร์ข้างหลัง “เลือกใครดีวะ!” บรรยากาศตึงเปลี่ยนเป็นความวุ่นวายรอบตัว
บีมรีบกระซิบ “แกพูดออกไปสิ เดี๋ยวตลาดแตก!”
ทัตรวมพลัง “ฝน! เราชอบฝนมาตั้งแต่… เอ่อ… ตั้งแต่วันที่ฝนตกหนักวันนั้นที่เรา…”
ฝนยิ้มเจื่อน ๆ “วันที่โรงอาหารน้ำรั่วใส่หัวเธอเหรอ?”
ทุกคนหัวเราะทันที ทัตอายจนหน้าแดง “ใช่…แต่เราไม่ลืมเลย เอ่อ…เราอยากกินราเมงกับฝน”
เสียงหัวเราะยังต่อเนื่อง ทำเอาเขินกันทั้งคู่
แพรวเบาเสียง “แกตกลงจะชวนแฟนกินราเมงหรือจะเปิดศึกโรงอาหาร”
ทัตหน้าเจื่อน “คือ…อาจารย์กำลังดูอยู่ด้วยนะ…”
ขณะนั้นเอง อาจารย์แทรกตัวเข้ามา “เห็นแผนการจีบแบบนี้ ขอเสนอโควต้าทำกิจกรรมมหาวิทยาลัยเลยดีมั้ย”
บีมหัวเราะ “แต่นี่คือจีบจริง ๆ ครับอาจารย์!”
อาจารย์หัวเราะ “ป่วนกันทั้งโรง…แต่ก็ถือว่ากล้าแสดงออกดี”
เรื่องวุ่น ๆ ยังไม่จบ เพราะข่าวลือยังคงวนเวียน “ตกลงทัตเลือกฝนหรืออร?” แต่เพื่อน ๆ รู้กันว่าความรักมันซับซ้อนกว่าชื่อ และความมั่นใจแบบทัตก็หาได้ไม่ง่ายในรั้วมหาวิทยาลัยนี้
ทัตนั่งกินราเมงกับฝน ขณะบีมกับแพรวจ้องแก้มปริ “ถ้าแกจะจีบอีกครั้งนึง บอกพวกเราก่อนนะ…”
ทัตพูดเสียงเบา “คราวหน้าชั้นจะเช็กชื่อก่อน…”
เสียงหัวเราะของแก๊งดังขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงก๋วยเตี๋ยวซู้ดโรงอาหาร เป้าหมายในวันนี้ของทัตสำเร็จครึ่งเดียว—แต่หัวใจบอกเต็มร้อย
