เสียงฝีเท้าเบา ๆ กระทบพื้นไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดในห้องสมุดเก่าแก่ของมหาวิทยาลัย กานต์ นักศึกษาปีสี่ คณะอักษร เดินไล่ปลายนิ้วไปตามสันหนังสือสีซีด ค่ำนี้เขามีเป้าหมาย—ต้องหาหลักฐานวิทยานิพนธ์ให้เสร็จเอาคืนอาจารย์ แสงไฟนีออนสว่างวาบ ๆ เหมือนจะหมดอายุทั่วเพดาน มีนักอ่านอยู่แค่สองคนในตึกนี้ อีกคนคือหยาด เพื่อนสนิทที่คลั่งวรรณกรรมและเงียบขรึมจนแทบไม่พูดจา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!หยาดนั่งอยู่หลังชั้นหนังสือสูง ใบหน้าซีดอยู่ในเงามืด กานต์เดินไปนั่งข้าง ๆ หยาดไม่เงยหน้าขึ้น แต่ยื่นหนังสือเล่มหนึ่งให้ “เล่มนี้เหมือนเคยเห็นชื่อในบรรณานุกรมพี่” หยาดกระซิบ กานต์รับมาพลิกดู ก่อนจะชะงักเมื่อสลักชื่อเจ้าของเดิมว่า ‘พิมพ์’—ชื่อที่คุ้นหูแต่หาที่มาจำไม่ได้
เสียงปิดประตูห้องสมุดดังขึ้นโดยไม่มีใครเดินเข้าหรือออก กานต์หันไป แต่หยาดยังนิ่ง “เอาสิ กลัวเหรอ?” เสียงหัวเราะแห้งของหยาดดังในช่องฟัน “ที่นี่เคยมีคนหายตัวไป รู้ไหม?” กานต์ส่ายหน้าแต่ใจเต้นแรงกว่าเดิม เขาเคยได้ยินข่าวลือ แต่ไม่สนใจ จนเวลานี้ท่ามกลางแสงสีเทา เงาสีคล้ำบนฝาผนังพลันยืดยาวผิดปกติ
ทั้งสองนั่งนิ่ง กานต์เปิดหนังสืออ่าน ทันใดไฟฟ้าในอาคารกะพริบพร่าจนห้องสมุดมืดวูบ เงียบกริบ ได้ยินแต่เสียงลมหายใจรัวเร็ว หยาดลุกพรวด “หรือว่าไฟจะดับ—” คำพูดถูกกลืนหายขณะประตูกระจกไกลสุดส่งเสียง ‘แกร๊ง!’ ราวกับใครสักคนยืนข้างนอก กล่องใส่บัตรนักศึกษาเคลื่อนเลื่อนหล่นลงจากโต๊ะ โดยไม่มีใครแตะต้อง
หยาดมองกานต์ตาเบิก แววตาแกมล้อ “กลัวจริงเหรอ?” กานต์กลืนน้ำลาย เขาไม่กล้าขยับ เขาเคยตัดสินใจผิดเรื่องหนึ่งเมื่อสามปีก่อน ทิ้งผู้หญิงที่ชื่อว่าพิมพ์เพราะกลัวความซับซ้อนในชีวิต ทั้งสองยังไม่อาจพูดคำนั้นกันจนถึงที่สุด และคืนนี้เหมือนเงาอดีตกลับมาทักทาย
เสียงลูกบิดหมุนช้า ๆ ทุกคนแข็งค้าง แต่ประตูไม่เปิด หยาดหันไปมองหน้ากานต์ “ถ้าเราติดอยู่?” กานต์ไม่ได้ตอบทันที กำมือแน่นกับสันหนังสือ “ทุกคนต้องมีทางออก” เขาหลุดปากเองเบา ๆ เหมือนพูดปลอบใจตัวเอง หยาดเงียบ ก่อนจะขยับแขนมาลูบหลังเขา
แสงไฟกลับมาวูบหนึ่ง สะท้อนเงาร่างเลือนรางบนกระจก คนหนึ่งเหมือนใส่ชุดนักศึกษาหญิงผมยาวยืนจ้องจากอีกฝั่ง กานต์ผวา “ใครอยู่ตรงนั้น!” เสียงของเขาดังก้องมากกว่าที่ตั้งใจ หยาดไม่ตอบ มีเพียงรอยยิ้มบางตาปิดรับกับเงาในกระจก
หนังสือในมือกานต์ร่วง หล่นกระแทกพื้น จูงใจให้เขาก้มลงหยิบ ข้างในมีเศษกระดาษแผ่นหนึ่ง “ช่วยฉัน… คืนหนังสือเล่มนี้ที่ชั้น 13” ลายมือเขียนด้วยหมึกจางเหมือนเขียนไว้เมื่อนานมากแล้ว กานต์พึมพำ “ชั้น 13 ไม่มีในแผนผังตึกนี้…” หยาดถามเสียงเบา “จะไปดูไหม?” กานต์ลังเล สายตาไหววูบด้วยความหวาดกลัวครั้งเก่า
แต่เขากัดริมฝีปาก ลุกขึ้น “ไป” พูดสั้น ๆ เสียงหนักแน่นเกินกว่าความมั่นใจจริง ๆ หยาดลุกตาม ทั้งสองค่อย ๆ เดินสืบหาบันได พร้อมกับไฟในตึกสลัวลงอีกครั้ง ในความเงียบ เสียงฝีเท้าทั้งคู่สลับกับเสียงกระซิบแผ่วจากความมืด “หนังสือที่ยืม… ต้องคืนคืน…”
ตึกส่วนที่ไม่เคยใช้งานมืดสนิท ทั้งสองเดินผ่านโถงเก่าสงัด เงาเก้าอี้ไม้กวาดพร่าเหมือนร่างคนซ้อนซากอยู่ มีกระดาษประกาศเก่าเหลืองกรอบติดว่าการยืมคืนหนังสือเกินกำหนดยืมจะมีโทษปรับหนัก กานต์หัวเราะกลั้วคอ “ขู่ซะเหมือนจะมีผีจริง ๆ” หยาดยังไม่พูดอะไร เพียงเหลียวมองชายตาเย็นชา
เมื่อถึงสุดทางเดินเก่าหลังตึก มีบันไดแคบฝุ่นจับแน่นนำลงสู่ชั้นใต้ดิน ไม่มีใครกล้าพูด ถูกบังคับให้ก้าวต่อโดยแรงกระตุ้นในใจบางอย่าง เหงื่อออกตามไรผมกานต์ ไฟปลายทางสว่างจาง ๆ คล้ายมีแหล่งไฟใต้ดิน ทั้งสองเดินลงไปจนถึงชั้นสุดที่ไม่เคยมีในแผนผังตึก
ที่ชั้น 13 ห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ มีชั้นหนังสือวางเรียงแปลกตา หนึ่งในนั้นมีเด็กสาวผมดำในชุดนักศึกษาเหลียวหน้ามาทางทั้งสอง… เธอนั่งเงียบอยู่หน้าชั้นหนังสือ กานต์และหยาดแข็งค้างไปชั่วครู่
กานต์พึมพำ “พิมพ์…” หญิงสาวในเงาทั้งหลายยิ้มบาง กานต์เบียดฝ่ามือเข้าหากันแน่น “ขอโทษ… ที่วันนั้นผมไม่กล้าบอกลาคุณดี ๆ” น้ำเสียงชื้นน้ำตา
เด็กหญิงลุกขึ้นเดินช้า ๆ มาหยุดตรงหน้า เขยิบมือสัมผัสหนังสือ “เอาคืนที่นี่ แล้วทุกอย่างจะสว่างอีกครั้ง” เธอกระซิบเบายิ่งกว่าเสียงลม หยาดเหลือบตามองกานต์ วางมือบนบ่ากานต์เบา ๆ หนึ่งครั้ง
กานต์สูดหายใจเข้าลึก “ผมอยากบอกคุณว่า ผมยังเสียใจ… แต่ผมจะเริ่มเดินต่อจากตรงนี้” เขาวางหนังสือลงบนชั้นที่ 13 แสงไฟในห้องสว่างจ้า เงาร่างหญิงสาวค่อย ๆ เลือนหาย เหลือเพียงอากาศเบาบางชวนหวิววาบในหัวใจ
หยาดพูดเบา ๆ “ที่นี่มีใครรอการให้อภัยเยอะกว่าที่คิด” กานต์ยิ้มเศร้า ๆ “บางที… ผมเองก็รอเหมือนกัน” ความเงียบค่อย ๆ กลืนกินบรรยากาศ มีเพียงเสียงเปิดหน้าต่างเบา ๆ ที่ชั้นบนสุดสายลมคืบเข้ามาในคืนที่เงียบงัน…
ทั้งคู่เดินออกจากห้องสมุด ทิ้งเงาสีเทาเบื้องหลังไว้บนชั้น 13 คืนนี้ในใจของกานต์ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ชายหนุ่มเหลียวมองห้องสมุดเก่าอีกครั้ง ก่อนเดินเคียงข้างหยาดสู่ตึกเรียน แสงไฟข้างทางค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสว่างสดใสแห่งรุ่งสางใหม่
