สายลมที่หอบกลิ่นดินเปียกป่าหลังฝนปลิวผ่านประตูไม้เก่าของเรือนแรมร้างกลางหุบเขา ต้นไม้รอบข้างสูงใหญ่จนแสงแดดแทบล่วงถึงพื้น แต่ละก้าวที่นลินเหยียบลงบนบันไดไม้ผุ เสียงดังเอี๊ยดอ๊าดชวนให้ขนลุก เธอกำลังเบิกตาไล่ดูห้องโถงที่ถูกทิ้งร้างมาหลายสิบปี ฝุ่นและใยแมงมุมกรอบกรังบนเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้น ราวกับเวลาหยุดนิ่งกับเงาเงียบ ๆ ที่แฝงตัวอยู่ตรงข้ามทุกย่างก้าวของเธอ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!นลินหยุดอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ตรงผนังด้านในสุด เธอมองตัวเองในความมัวของกระจก ก่อนจะเห็นรอยร้าวเล็ก ๆ ตรงขอบ เธอเอื้อมแตะเบา ๆ ความเย็นเฉียบกระจายไปทั่วฝ่ามือ “ขอโทษค่ะพี่นลิน…หนูไม่กล้าเข้าไปคนเดียว” เสียงของอิงอรเพื่อนสนิทดังจากประตู อิงอรยืนลังเล ข้างหลัง รติมา ผู้จัดการโครงการฟื้นฟูเรือนแรมยืนเงียบ ๆ อย่างอดทน
แผนการของรติมาคือรีโนเวทที่นี่เป็นโฮมสเตย์รับนักท่องเที่ยว เธอว่าจ้างนลินและอิงอรมาเก็บภาพบันทึกโครงสร้างเดิม ก่อนเริ่มปรับปรุง เพราะเรือนแรมเก่านี้มีประวัติ “แปลก ๆ ” ที่เล่าต่อ ๆ กันมา แต่ไม่มีใครรู้ว่าความจริงมีอะไรเกิดขึ้น
นลินเดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่ ทุกอย่างในห้องนี้ยังอยู่ในตำแหน่งเดิมที่ถูกทิ้งไว้ เตียงไม้สักถูกคลุมด้วยผ้าขาว ฝุ่นจับจนกลายเป็นสีเทา เมื่อนลินเดินเข้าไปใกล้กระจกโบราณข้างเตียง เธอขนลุกวาบ ไฟฉายในมือถือส่องสะท้อนใบหน้าเธอในเงามืด ราวกับมีเงาอีกคนยืนอยู่ข้างหลัง
เสียงรองเท้าของรติมาดังขึ้นจากโถง เธอกระแอมเบา ๆ “เราควรรีบถ่ายรูปให้เสร็จจะได้ออก ไม่อยากอยู่ที่นี่ตอนค่ำ…” อิงอรพยักหน้าหงึก ๆ สายตามองข้ามไหล่นลินไปยังเงากระจกอย่างไม่ตั้งใจ
ขณะที่สามสาวเริ่มเก็บภาพ เงียบงันค่อย ๆ กัดกินบรรยากาศ พวกเธอแยกย้ายเดินสำรวจห้องอื่น เสียงประตูไม้เก่า ๆ กระทบลมดังแอ๊ด ๆ ทุกคนสะดุ้ง หันมามองตากันเอง แม้ไม่มีใครพูดออกมา แต่ความระแวงเริ่มก่อตัวขึ้นในใจแต่ละคน
ห้องใต้บันไดเล็ก ๆ ถูกล็อกไว้ด้วยกุญแจสนิม รติมาล้วงหาพวงกุญแจเก่า ๆ ในกระเป๋า อิงอรเอียงคอ “พี่รู้ไหมว่าข้างในมีอะไร” รติมาหลบสายตา “ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ…ตอนเด็ก ๆ เคยมาที่นี่ครั้งเดียว จำได้แค่กลิ่นอับกับเสียงเหมือนคนร้องไห้” เธอหัวเราะแห้ง ๆ แต่นลินเห็นมือของรติมาสั่นเล็กน้อย
เมื่อประตูถูกไขออก กลิ่นอับชื้นปะทะหน้า ภายในเป็นห้องว่างเปล่า มีเพียงตู้เสื้อผ้าไม้เก่า ๆ ตั้งอยู่ รอยขีดข่วนลึกที่บานประตูสร้างความรู้สึกไม่สบายใจ อิงอรเดินเข้าไปหยุดนิ่งตรงหน้าตู้ เธอแตะมันเบา ๆ แล้วชะงัก “เหมือนมีเสียง…ข้างใน”
ทุกคนเงียบ เสียงหัวใจเต้นแรงของตนเองดังก้องในอก นลินกลืนน้ำลาย ก่อนเปิดประตู้ช้า ๆ ข้างในไม่มีอะไร นอกจากกระจกเงาบานเล็กกรอบไม้เก่า ๆ วางอยู่บนพื้น
นลินหยิบกระจกขึ้นมา พลันรู้สึกหนักอึ้งเหมือนมีบางสิ่งกดทับ เงาของเธอในกระจกบิดเบี้ยว รูปหน้าสะท้อนดูเศร้าและหวาดกลัวเกินกว่าความรู้สึกจริง “เอาไปเก็บเถอะค่ะ” อิงอรรีบบอก “ไม่ชอบเลย”
คืนนั้น ทั้งสามคนพักในเรือนแรม รติมากดมือถือดูเวลา “ไฟฟ้าใช้ไม่ได้อีกแล้ว ข้างนอกก็ไม่มีสัญญาณ…” นลินนั่งริมหน้าต่าง มองออกไปในความมืด เธออดคิดถึงอดีตของตัวเองไม่ได้—ความทรงจำบางอย่างถูกปิดตายไว้ ราวกับกระจกเก่าที่ไร้คนดูแล
เสียงกระซิบแผ่ว ๆ ดังมาจากทางเดิน “…คืนความลับ…” นลินชะงักเหมือนถูกดึงเข้าสู่ความเงียบ ทุกคนหยุดหายใจ เสียงนั้นซ้อนทับกับเสียงลมหายใจของตัวเอง รติมาหันไปมองประตู “ใครพูด?” สายตาทุกคู่จ้องมองไปทางต้นเสียงแต่ไม่มีใครขยับตัว
อิงอรสั่นน้อย ๆ “หนูว่าเราออกไปนอนในรถกันเถอะ…” แต่รติมาส่ายหน้า “ออกไปตอนนี้ลำบาก ทางมันมืด เดี๋ยวเช้าค่อยออกนะ” นลินค่อย ๆ พยักหน้า แต่แววตาเธอกระวนกระวาย
กลางดึก นลินสะดุ้งตื่นจากเสียงบางอย่างที่คล้ายขีดข่วนไม้ เธอเดินตามเสียงลงไปชั้นล่าง พบว่ากระจกเงาบานใหญ่ในโถงส่องสะท้อนเงาเธอที่ยืนเดียวดาย แต่ในเงานั้น มีเงาเลือนรางอีกเงาอยู่ใกล้ ๆ ดวงตาคู่นั้นเศร้าและโกรธเกรี้ยว
เธอยืนจ้องอยู่นานจนรู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าไปในความเงียบ มือนลินเย็นเฉียบ เงาในกระจกกระซิบเสียงแผ่ว “…อยากให้จำได้…”
รุ่งเช้า อิงอรดูซีดเซียว “นอนแทบไม่หลับเลย เหมือนมีคนเดินวนอยู่นอกห้องตลอดคืน” รติมาบังคับรอยยิ้ม “ใจเย็นนะ คงแค่สัตว์ป่า” แต่สายตาเธอเหลือบไปทางกระจกบานเล็กที่วางอยู่กับพื้น มันมีรอยร้าวใหม่ปรากฏขึ้น
นลินถอนหายใจลึก “เมื่อคืน…ฉันคิดว่าฉันฝันเห็นเงาตัวเองในกระจก พูดกับฉันด้วย” อิงอรกลืนน้ำลาย “เมื่อวาน…หนูได้ยินเสียงเหมือนผู้หญิงร้องไห้ในห้องน้ำ…” ทั้งสามคนมองหน้ากัน ตึงเครียด ไม่มีใครกล้าเอ่ยต่อ
ระหว่างเก็บของในครัว นลินพบกล่องไม้ใบหนึ่งซ่อนอยู่ในตู้เก่า ข้างในมีจดหมายเก่า ๆ กับกุญแจดอกเล็ก “นี่อาจไขห้องไหนได้” เธอยื่นให้รติมา สีหน้ารติมาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“ฉัน…เคยมาที่นี่กับแม่ตอนเด็ก ๆ แม่บอกว่ามีห้องหนึ่งที่ห้ามเข้าเด็ดขาด” รติมาเสียงแผ่ว “แต่ไม่เคยรู้ว่าทำไม” ทุกคนเงียบ อิงอรจับแขนรติมาแน่น
เสียงแปลก ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เหมือนเสียงสะท้อนของข้าวของเคลื่อนที่ตามแรงที่ไม่มีตัวตน นลินเดินนำหน้าขึ้นไปชั้นบนสุด ตามเสียงนั้นไปจนถึงห้องหนึ่งที่ประตูถูกปิดสนิท เธอไขกุญแจที่เพิ่งเจอเข้าไป กลิ่นอับเหมือนน้ำตาเก่า ๆ ปะทะหน้า
ข้างในห้องมีเพียงกระจกเงาบานยักษ์ ที่ดูใหม่กว่าของอื่นในบ้าน รอยนิ้วมือเต็มขอบกระจก ราวกับมีใครพยายามจะออกมาจากข้างใน
นลินมองเงาของตนเองในกระจก ภาพสะท้อนนั้นดูไม่ตรงกับตัวจริง—เงาในกระจกยิ้มเย็น รอยยิ้มที่นลินไม่อาจจดจำในชีวิตจริงได้ เธอเอื้อมมือแตะกระจก เงาในนั้นขยับช้ากว่าตัวเธอเล็กน้อย “ช่วยปลดปล่อยฉัน…” เสียงกระซิบของหญิงสาวดังออกมาจากในกระจก ทั้งอิงอรและรติมาถอยหนีอย่างตกใจ
รติมาสูดลมหายใจ “เราควรออกไปจากที่นี่” แต่ประตูห้องปิดสนิททันทีโดยไร้มือใดแตะต้อง เสียงลมหายใจดังแผ่ว ๆ ในห้อง เงาในกระจกเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ “นลิน…จำฉันได้ไหม…”
นลินสั่น “เธอเป็นใคร” เงาในกระจกยิ่งเศร้า “คืนความลับ…ฉันคือเงาของความทรงจำที่เธอไม่กล้าเผชิญ”
ในหัวนลินพร่าเลือน ภาพอดีตผุดขึ้นมา—เธอเคยหลบซ่อนบางสิ่งไว้ที่นี่ในวัยเด็ก วันนั้นเกิดไฟไหม้ แม่ของรติมาติดอยู่ในห้อง กระจกเงานี้คือประตูดวงวิญญาณของผู้สูญเสีย รอยร้าวในกระจกคือรอยแผลในใจที่เธอเก็บงำมาตลอดชีวิต
อิงอรเอื้อมจับมือนลิน “พี่ต้องเผชิญกับมัน…” นลินร้องไห้ น้ำตาหยดลงบนรอยร้าว เสียงสะท้อนในกระจกค่อย ๆ เงียบลง เงาในกระจกยิ้มเศร้าแล้วค่อย ๆ เลือนหายไป
ประตูห้องเปิดออก ความเย็นค่อย ๆ จางลง เสียงกระซิบสุดท้ายแผ่วเบา “ขอบคุณ…ที่คืนความจริงให้กับฉัน…”
เช้าวันใหม่ แดดลอดผ่านหน้าต่าง นลินนั่งนิ่ง ๆ มองกระจกบานนั้นซึ่งกลับมาเงียบสงบ ไร้รอยร้าว ทุกคนต่างนิ่งเงียบ ไม่มีใครพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แต่ความรู้สึกบางอย่างเบาสบายขึ้นในอก
ขณะเตรียมออกจากเรือนแรม อิงอรพูดเบา ๆ “เราจะกลับมาที่นี่อีกไหมคะ?” นลินยิ้มจาง ๆ “ถ้ากลับมา…คงไม่กลัวอะไรอีกแล้ว”
เสียงลมหายใจในเรือนแรมกลับเข้ามาสู่ความเงียบงันอีกครั้ง เงาในกระจกยังคงรอใครสักคนมาเผชิญหน้ากับความจริงที่ไม่มีวันหายไป
