ฝนตกปลายฤดู กะลาโปร่งแสงของรถเมล์สาย 105 เสียงผู้คนจอแจไล่ตามเข้ามาในบริษัทออกแบบไฟส่องสว่างแห่งใหม่ในพระรามสาม ทิว ก้าวขึ้นบันไดชั้นสองโดยไม่พูดอะไร ตาก็เหล่มองซากเม็ดฝนบนกระจก ฝ่าม่านฝน เขาหยุดเท้าสั้น ๆ เมื่อเห็นผู้หญิงนั่งคนเดียวอยู่หน้าคอม เธอวาดภาพแสงไฟเป็นเส้นพลิ้วราวจะเต้นรำ ทิวขยับแว่นแล้วเบือนสายตา ก่อนใครคนนั้นจะหันมาสบตาเขาแบบไม่ได้ตั้งใจ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เช้าวันจันทร์ กลิ่นกาแฟหอมลอยคลุ้งในออฟฟิศ กอบแก้ว หญิงสาวผมประบ่ารวบหลวม ๆ เสื้อโอเวอร์ไซส์เปื้อนสี หน้าตาสดใสแต่ตารี ๆ เธอเพิ่งย้ายเข้ามาทำงานใหม่ในตำแหน่งกราฟิกดีไซน์เนอร์สายศิลปะ ทุกคนล้อมวงแนะนำตัว ทิวผู้เงียบขรึม ขณะนั่งไขว้แขนฟังหัวหน้าแนะนำ เงียบเสียจนกอบแก้วคิดว่าคงไม่ใช่คนเข้าหาใคร เขาเห็นเธอยิ้มตอบทุกคนแต่อาจจะนานเกินไปสักหน่อยตอนสบตาเขา
“สวัสดีค่ะ ฉันกอบแก้วนะคะ ใครขับรถผ่านมาเจอแมวข้างถนนแนะนำให้มาทักด้วยค่ะ” เธอพูดติดขำ บางคนหัวเราะแต่บางคนแค่ยิ้ม ทิวไม่แม้แต่จะยิ้ม
สายวันนั้น ทิวเดินเข้าไปที่โต๊ะว่างข้าง ๆ กอบแก้วในห้องประชุม เขารีบหลบสายตาทุกคน จ้องแนบแฟ้มงานอย่างตั้งใจ ประชุมเริ่มต้นเรื่องโปรเจกต์ใหม่ เสียงกอบแก้วชวนให้ห้องดูขี้เล่น เธอยกมือตั้งคำถามเรื่องฟุตเทจไฟถนนว่าสื่ออารมณ์สิ้นหวังหรือความหวังมากกว่ากัน หัวหน้าหัวเราะเอือม ๆ “กอบแก้ว ช่วยหา mood board เพิ่มด้วยนะครับ” ทิวเหลือบตา “ไม่จำเป็น” เขาพึมพำ แต่เสียงมันดังพอจะได้ยิน กอบแก้วหันมามองขึงขัง ทิวเมินเสียจนบรรยากาศขุ่นมัวขึ้นเล็กน้อย เงียบขรึมของเขาไปตลอดการประชุม
พักเที่ยง โต๊ะกาแฟอบอุ่น กอบแก้วนั่งปิ้งขนมปังในเครื่องทีละแผ่น ขณะที่ทิวรินกาแฟเข้ม ๆ ใส่แก้วพลาสติก เธอมองเขาแล้วพูดขึ้น “คุณทิวน่าจะลองกาแฟลาเต้บ้างนะคะ” เขาไม่ตอบ แค่ยกกาแฟจิบพลางมองออกไปยังสายฝนด้านนอก กอบแก้วขยี้ผมตัวเองก่อนจะเงียบไป
ตอนบ่าย กอบแก้วเดินเข้าไปหาทิวที่ยืนดูสีของแสงไฟบน mockup ชิ้นใหญ่ เธอช่วยหยิบแปรงให้ “คุณทำงานละเอียดกว่าที่คิด” ทิวขมวดคิ้ว “ขอบคุณ” เขาพูดห้วน ๆ กอบแก้วยิ้มอย่างไม่ถือ
อีกหลายวันผ่านไป การทำงานสอดประสานกันมากขึ้น แม้ทิวจะพูดน้อยและดูเหมือนรักษาระยะห่าง แต่สายตาเขาสังเกตทุกอย่าง กอบแก้วเริ่มสังเกตว่าเขามักอยู่โอทีจนดึก เธอเอาขนมปังมาให้บ้างเวลาทิวลืมกินข้าวเย็น ทิวขอบคุณพอเป็นพิธี แววตาเขายังอ่อนลงไม่ได้
ค่ำคืนหนึ่ง หลังประชุมงานใหญ่ พนักงานออกไปกินเลี้ยงกันเกือบหมด ทิวทำทีเก็บแฟ้มต่อ แม้กอบแก้วจะเดินผ่านมาและเอ่ยลา “คุณ ทิวกลับบ้านหรือยัง?” เขาไม่ตอบ แววตาเขาสั่นระริก เธอสังเกตได้ว่าช่วงนี้ยิ่งใกล้วันครบรอบอะไรบางอย่างในอดีตของเขา
“บางทีคุณควรออกไปเจอแสงไฟจริง ๆ มากกว่าจ้องแต่ในคอม” เสียงเธอทิ้งระยะเงียบ แล้วเดินไปหยิบกระเป๋า ทิวมองตามแผ่นหลังที่ค่อย ๆ ห่าง แสงไฟกะพริบบนถนนข้างล่างสะท้อนเงาของเธอบนกระจก
วันเสาร์ กอบแก้วนั่งวาดภาพที่สวนสาธารณะที่รายล้อมด้วยเสียงนกและเด็ก ๆ หัวเราะ สีหน้าเธอเครียดกว่าทุกที ลายเส้นที่เคยเป็นอิสระกับติดขัด เธอเอามือทาบหน้าอก สูดลมหายใจ ก่อนโทรศัพท์จะดังขึ้น เป็นสายจากแม่ที่ไม่ค่อยอยากรับ เธอถอนหายใจสายยาว
ทิวเผอิญเดินผ่านมา หอบ sketchbook มาเขียนแบบ เขาหยุดมองเธอสักพัก ไม่กล้าเดินเข้าไปนัก “ขอโทษนะ…ขอที่นั่งข้าง ๆ ได้มั้ย?” เธอมองหน้าทิวแป๊บหนึ่งแล้วพยักหน้า “ได้นะ” พวกเขานั่งเงียบ เคียงกันกับความอึดอัดในอกทั้งสองคน
“เคยรู้สึกว่าเงาของเราเองมันน่ากลัวไหม?” กอบแก้วเอ่ยถามหลังความเงียบ ทิวเก็บสายตาวางบนต้นไม้เบื้องหน้า “ใช่…ผมไม่ค่อยชอบอยู่คนเดียว เพราะมันกลายเป็นภาพในอดีตที่เดินตามมา”
“แต่บางทีเงาก็มีค่าเพราะมันช่วยให้เห็นว่าเรายังอยู่” เธอยิ้มทั้งน้ำตาซ่อน ๆ ทิวหันมามอง กอบแก้วซ่อนรอยหม่นให้ด้วยรอยยิ้มอ่อน ๆ
เวลาผ่านไป การทำงานร่วมกันเริ่มกลายเป็นความคุ้นชิน ทั้งคู่ค่อย ๆ แชร์เรื่องราวของตัวเองมากขึ้น กอบแก้วบอกว่าเธอลาออกจากมหาวิทยาลัยกลางคันด้วยเหตุผลบางอย่างที่ไม่เคยลงรายละเอียด ทิวเริ่มเล่าถึงเหตุการณ์ครอบครัวแตกแยกในวัยเด็กที่ทำให้เขาเก็บตัว ถ้อยคำที่เขาใช้เบามาก “ผมกลัวความผิดพลาดซ้ำซาก”
กอบแก้วพูดติดขำแต่แฝงเศร้า “ถ้าคุณรอถูกหมด คุณจะรอจนวันหมดเลย” ทิวเงียบ
ระยะห่างเริ่มเปลี่ยนเป็นความเข้าใจ แม้ทั้งสองยังปกปิดบางส่วนในใจ ต่างคนต่างเผชิญหน้ากับแผลที่กัดกินความมั่นใจเป็นพัก ๆ
โครงการใหญ่ใกล้เสร็จ งานมากขึ้น เช้าวันหนึ่งมีการสัมภาษณ์ทีมงานสำหรับสื่อ กอบแก้วแนะนำให้ทุกคนเผยเรื่องส่วนตัวเล็ก ๆ เพื่อสร้างภาพลักษณ์ที่จริงใจ ทิวลังเล ปฎิเสธในแรกเริ่ม กอบแก้วพูดเสียงเบา “บางทีคุณควรให้โอกาสคนอื่นรู้จักคุณที่เป็นจริง” ทิวบอกว่า “มันไม่ง่ายสำหรับผม” เงียบพักใหญ่ กอบแก้วยิ้ม “ฉันไม่ได้ว่าอะไรคุณเลย”
ค่ำวันหนึ่ง กอบแก้วรับโทรศัพท์แล้วจมกับรอยน้ำตาขณะยืนริมระเบียงออฟฟิศ ทิวอยู่ในเงามืดมองอยู่ห่าง ๆ เธอคุยกับแม่เรื่องพ่อที่กำลังป่วยหนัก มีเงินไม่พอรักษา เธอบอกแม่เบา ๆ “แก้วขอโทษที่เลือกเดินออกมาเอง” รอยเท้าเดินเหยียบซับน้ำครึ่งหนึ่งด้วยความเจ็บ เธอนั่งลง ทิวลังเลในใจ แต่เดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ
“ผม…ไม่รู้จะพูดยังไง” เขาเอ่ยเสียงต่ำ
กอบแก้วมองเขาตรง “แค่มีใครสักคนอยู่เฉย ๆ ก็ช่วยแล้ว”
คืนนั้น ออฟฟิศว่างเปล่า ทิวกับกอบแก้วนั่งเงียบยาวจนไฟทางเดินดับไปทีละดวง แสงไฟจากข้างถนนตกกระทบโต๊ะจนทั้งห้องเหลือแค่เงาพวกเขา
เช้าถัดมาทิวพบว่า mockup งานถูกทำลายบางส่วนเพราะอุบัติเหตุแมวหลงเข้ามาในออฟฟิศ ทีมงานบางคนกล่าวหากอบแก้วโดยไร้ข้อพิสูจน์ เพราะเธอชอบให้อาหารแมว ทิวกำหมัดแน่น ไม่พูดอะไรจนสุดท้ายเห็นเธอถูกดุจากหัวหน้า
กลางวันนั้น ทิวไปหากอบแก้วที่มุมเงียบ “คุณไม่ได้ผิด…แต่ทำไมไม่ปกป้องตัวเอง?”
กอบแก้วส่ายหน้า “ฉันเหนื่อยจะอธิบายแล้ว ไม่มีใครเข้าใจจริง ๆ หรอก บางทีคนเราต้องให้เวลาตัวเอง”
ทิวฟังและนิ่ง ก่อนจะพูดตำตน “ผมก็ให้เวลานานเกินไป จนเกือบไม่เหลืออะไร” ระหว่างเสียงจอแจของสำนักงาน มีเพียงความเงียบที่ต่างฝ่ายต่างรู้
เวลาผ่าน ทีมงานเริ่มมองกอบแก้วต่างไป เธอไม่พูดถึงเหตุการณ์นั้นอีก ทิวยิ่งเข้มขรึม หัวใจเขาเริ่มหนัก ท่ามกลางเสียงชื่นชมในผลงานช่วงสุดท้ายของโครงการ
เย็นวันส่งงาน ทิวลืมหัวใจตัวเองยามเดินออกจากออฟฟิศแล้วพบกอบแก้วเดินลุยฝนกลับบ้านด้วยใบหน้าอ่อนแรง เธอไม่ได้ถือร่ม เขาคว้าแจ็กเก็ตลงบันได คว้าแขนเธอไว้
“ฝนมันตกหนัก” เสียงเขาแข็งขื่น แต่ดวงตามีบางอย่างเปลี่ยนไป กอบแก้วยิ้มจาง “เดี๋ยวก็หยุด”
เขาวางแจ็กเก็ตบนไหล่เธอ กอบแก้วไม่ตอบ แต่มือที่เย็นของเธอยึดปลายแขนไว้เบา ๆ
วันรุ่งขึ้น กอบแก้วหายไป ลางานแบบไร้กำหนด ทิวมาทำงานโดยไม่มีเสียงหัวเราะของเธอ ออฟฟิศกลับมาเงียบ แสงไฟไม่มีเสน่ห์ เขาสับสน เดินไปนั่งริมน้ำคิดถึงแต่เรื่องที่ยังไม่ได้พูด สายฝนตกอย่างไม่มีวี่แววจบ ทิวโทรหาเธอ เธอไม่รับสาย
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป ทิวเริ่มรู้สึกว่างเปล่าจนทนไม่ได้ เขาเดินไปบ้านกอบแก้วในซอยชานเมือง เธอเปิดประตูมาด้วยใบหน้าซูบซีด ด้านหลังคือแม่ แววตาเหมือนขวางเขาไว้ ทิวอ้ำ อึ้ง พูดออกมาตรง ๆ “ผมจะช่วยยังไงได้บ้าง?” แม่ของกอบแก้วนิ่งเหมือนไม่ไว้ใจ
กอบแก้วเอ่ยด้วยเสียงสั่น “ไม่มีใครช่วยอะไรได้หรอกทิว แก้วแค่ต้องกลับมาดูแลพ่อแค่นั้นเอง”
“แต่คุณก็ยังมีชีวิตของคุณ…งานของคุณ…”
“มันมีบางอย่างที่ต้องเลือก” กอบแก้วพูดเสียงหนัก ทิวเม้มปาก เงียบยาวขณะที่แม่ของเธอเดินกลับเข้าไป ทิวยืนอึดอัดอยู่หน้าประตู
หลายวันหลังจากนั้น แม้โครงการงานจะประสบความสำเร็จ บริษัทได้รับรางวัล ทิวไม่มีแรงฉลองหรือแม้แต่หาคำพูดกับใคร ทุกเพลง ทุกแสงไฟในงานเปิดตัวล้วนมีแต่เงาของใครหนึ่งคน
คืนหนึ่ง กอบแก้วส่งข้อความมาสั้น ๆ “ขอโทษที่หายไปนาน แก้วต้องใช้เวลาให้ตัวเองกับครอบครัวจริง ๆ” ทิวอ่านจบแต่ยังไม่ตอบ เขารู้สึกเหมือนทุกอย่างบีบหัวใจ
เสาร์สุดท้ายของเดือน ทิวตัดสินใจวางแปรง วาดรูป mockup เดิมใหม่ทั้งหมด คราวนี้เขาเพิ่มรอยรั่วเล็ก ๆ ที่เคยมองข้าม ทิ้งนามบัตรไว้ที่บ้านกอบแก้ว พร้อมข้อความสั้น ๆ “บางแสงต้องขับผ่านเงา แก้วจะวาดมันด้วยกันมั้ย?”
วันถัดมา กอบแก้วยิ้มเศร้า ๆ ขณะยืนดูเจ้านายใหม่พาพ่อไปหาหมอ มือเธอถือ mockup เล็ก ๆ ที่ทิวเคยให้ไว้ เธอโทรหาเขา “ขอบคุณนะ ฉันจะกลับไปเริ่มใหม่…แต่ไม่รีบ”
เสียงสายฝนซัดเบา ๆ ผ่านหูฟัง “ผมรอ…เท่าที่คุณอยากให้รอ”
ฤดูฝนถัดมา พวกเขากลับมาทำงานด้วยกัน แม้พ่อกอบแก้วจะจากไป แต่แสงของเธอดูอบอุ่นขึ้น ทิวเปลี่ยนไป เขากล้าพูด กล้ายิ้ม กล้าเผชิญหน้าความผิดพลาดในอดีต กอบแก้วเรียนรู้ที่จะให้อภัยและกอดสิ่งที่ตนเองกลัวไว้บ้าง โดยมีทิวยืนคู่กันใต้แสงไฟ…ในเงาสะท้อนของใจที่ต่างเติบโตขึ้น
