เสียงนกประหลาดพร้อมกับลมเย็นที่พัดลอดผ่านชายผ้าห่มปลุกปรางค์ให้ตื่นขึ้นบนเตียงไม้อันแปลกตา เจ้าตัวรีบหันไปมองรอบห้อง พบว่ากำแพงมีหน้าต่างกว้าง เป็นกระจกใสเผยวิวเหนือจริง – เมฆขาวลอยต่ำอยู่ด้านล่างไกลสุดตา ดวงอาทิตย์รุ่งสางสาดแสงร่ำไรให้ห้องดูอบอุ่นแต่ผิดปกติ เธอเพ่งมองม่านบาง ๆ ที่ปลิวล้อสายลมพลางลุกขึ้นนั่ง ข้างเตียงมีโต๊ะไม้และโน้ตแผ่นหนึ่งวางทิ้งไว้ “ถ้าอยากกลับบ้าน จงเปิดใจ” ข้อความนั้นสั้นกระชับแต่ทำให้ใจสั่น
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ประตูห้องเปิดออกเสียงเบา คนร่างผอม ผมยุ่งเดินเข้ามาพร้อมกับกล่องออมสินใส่นมหอมกรุ่น เขาชื่อเวหา – เพื่อนเก่าสมัยมัธยม แต่ครั้งนี้ดูเขาหงิมไปมากกว่าเดิม เวหายื่นนมให้ปรางค์ “กินเถอะ เดี๋ยวหิว” น้ำเสียงเจือความเกรงใจ ก่อนหลบสายตา เมื่อเห็นแววตาตื่นของปรางค์ เวหากลับผ่อนลมหายใจและนั่งลงข้างเตียง “เมื่อคืนทุกคนตื่นมาที่นี่เหมือนกัน ไม่มีใครรู้ว่ามาได้ยังไง…มีแต่โน้ตเหมือนเธอ”
เสียงพูดคุยเบา ๆ ดังมาจากโถงกลางบ้านไม้ทรงกลมกลางเกาะ ปรางค์และเวหาออกมาก็พบกลุ่มคนอีกเจ็ดคน บางคนคุ้นหน้า บางคนไม่รู้จัก เช่น ฟ้ามุ่ย สาวเฉิ่มเจ้าของรอยยิ้มเศร้า วิทยา รุ่นพี่หน้าตาซีดที่ถือสมุดวาดรูปอยู่ตลอดเวลา และภูผา เด็กหนุ่มผมหยิกที่เอาแต่เดินวนรอบห้อง ทุกคนต่างเคร่งเครียด มีเพียงกิ่งแก้ว – สาวผมหยักศกช่างพูดเท่านั้นที่กล้าทัก “ทุกคนพร้อมมั้ยเราจะลองออกไปดูรอบเกาะกัน”
กลุ่มเดินลัดเลาะไปตามทางเดินไม้ซึ่งพาดข้ามรากไม้ใหญ่ เกาะนี้ไม่เหมือนที่ใด บางขณะต้นไม้แว่วเสียงกระซิบบางเบา ทางเดินจบลงที่ขอบเกาะ หน้าผาหินสูงสุดลูกหูลูกตา ไม่มีทางลง ไม่มีเรือ ไม่มีอะไรนอกจากท้องฟ้า ผู้คนตะลึงมองเงาสะท้อนเมฆในหุบผา กิ่งแก้วกลืนน้ำลาย “เหมือน…ฝันร้ายรวมหมู่”
กลางวันจวนเข้ามา ทุกคนจึงกลับเข้าไปในบ้าน เวหาเลือกนั่งตรงขอบระเบียงข้างประตูเขียนอะไรบางอย่างลงสมุด ปรางค์สังเกตเห็นมือเขาสั่นเล็กน้อย เธอลังเลอยู่ครู่จึงเอ่ยถาม “เครียดเหรอ” เวหายิ้มจืด “กลัวน่ะสิ…กลัวต้องติดอยู่แบบนี้…แล้วเธอล่ะ?” ปรางค์หลบตา ไม่ตอบ
เวหาอยู่เงียบ ๆ กับตัวเอง ก้มมองแหวนเก่าในมือเหมือนกำลังคิดถึงบางสิ่ง ระหว่างกลุ่มคนในบ้านเริ่มขัดแย้งกันเล็ก ๆ เรื่องน้ำดื่มกับอาหาร ภูผาวางขวดน้ำอย่างหัวเสีย “ใครมันกินหมดไม่แบ่งวะ!” ฟ้ามุ่ยรีบเข้ามาเก็บเศษแก้วและปลอบใจ ทุกคนเริ่มเผยนิสัยจริง ๆ มากขึ้นเมื่อถูกกดดัน กิ่งแก้วหัวเราะฝืด “งั้นเลือกหัวหน้ากลุ่มไหม เผื่อช่วยกันคิดหาทางออกไป”
ค่ำวันนั้น หลังแบ่งกลุ่มหาของกินและสำรวจมุมต่าง ๆ วิทยานั่งวาดต้นไม้บนเกาะตลอดทั้งวัน พอตกดึกเขาเอาภาพสองภาพมาโชว์เป็นต้นไม้ที่ใบเหมือนกำลังเปล่งประกายสีฟ้า ปรางค์เข้าไปดูใกล้ ๆ
“สวยจัง…เหมือนมีลมหายใจ” เธอชม วิทยายิ้มน้อย ๆ “ฉันฝันถึงมันนานแล้ว อยู่ ๆ มันก็โผล่มาในหัวเมื่อคืน เหมือนได้ปล่อยวางอะไรไปสักอย่าง”
รุ่งเช้า ทุกคนตื่นมาเจอห้องตัวเองเปลี่ยนโทนสี เสื้อผ้าก็เปลี่ยนไป ปรางค์ในชุดกระโปรงสีฟ้าสดใสกว่าเดิม เธอเดินไปเจอเวหาตรงมุมสวน เวหายิ้มให้เหมือนรออยู่ “เธอเคยพูดว่าอยากบิน ใช่ไหม” เสียงเขาสั่นไหว “แต่เรากลัว…กลัวถ้าบินแล้วตก เราจะไม่มีวันได้ปีนขึ้นมาใหม่”
ปรางค์เงียบไป สีหน้าเศร้าเจือกลัว ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองดูแน่นแฟ้นขึ้นแต่กดดัน เวหาพูดต่อ “บางที…การกลับบ้านมันอาจต้องเจ็บปวดก่อน”
การอยู่ร่วมกันในบ้านเกาะลอยฟ้าทำให้ความขัดแย้งบานปลาย ฟ้ามุ่ยพูดประชดว่าตัวเองไม่มีอะไรต้องสารภาพ ขณะที่ภูผาสะบัดมือแล้วตะโกน “อย่าเอาความลับคนอื่นมาโยนทิ้งแถวนี้!” กิ่งแก้วเป่าปาก “แต่ถ้าไม่พูดอะไรเลย พวกนายว่าภูติบนเกาะจะปล่อยเรากลับเหรอ” ทุกคนหันมามองหน้ากันอย่างลังเล
คืนวันนั้น ปรางค์ได้ยินเสียงกลุ่มคนคุยกันเบา ๆ ข้างระเบียง เวหาหลบออกไปนั่งดูดาว “ถ้าฉันสารภาพ บางทีเธอจะเกลียดฉัน” เขาปริปากช้า ๆ ปรางค์นั่งลงข้าง ๆ ไม่สบตา เวหาเล่าเรื่องที่เขาเคยแอบเปลี่ยนผลคะแนนประกวดวิทยาศาสตร์เพราะกลัวแพ้ปรางค์ “ฉันกลัวเจ็บ กลัวเสียหน้า”
สายลมเย็นผ่าน ร่องรอยน้ำตาปรางค์เอ่อสองข้างตา “ฉันก็เคยโกหกเธอ…ว่าฉันลืมสิ่งที่เกิดวันนั้นไปแล้ว ทั้งที่ยังเจ็บ”
เสียงนาฬิกาเกาะดังขึ้น ทุกคนในบ้านถูกเรียกมารวมที่ห้องโถง กล่องไม้ปริศนาอยู่กลางโต๊ะ มีป้ายเขียนว่า “ความกล้าแลกอิสรภาพ” วิทยาเปิดฝากล่อง พบกระดาษแผ่นหนึ่ง “เราต้องบอกความจริงต่อกันหมด ทุกคน คนละหนึ่งเรื่อง ที่ขังใจเราไว้”
คนแรกที่ลุกขึ้นคือ ฟ้ามุ่ย เธอยิ้มเจื่อน “ฉันอยากให้แม่กลับมารักฉันเหมือนเดิม แต่กลัวบอกความจริงว่าฉันเกลียดพ่อเลี้ยงสุดหัวใจ” เธอพูดแล้วน้ำเสียงสั่นจนเงียบไปพักหนึ่ง ภูผาขยับตัวลุกอย่างหงุดหงิด ฝืนพูด “ผมขโมยของแม่แท้ ๆ เพราะอยากเอาชนะพี่ชาย ผมกลัว…กลัวโดดเดี่ยว”
เสียงสะอึกสะอื้นดังแผ่วปรางค์กุมมือเวหา มีเพียงเสียงลมหายใจและร้องไห้เบา ๆ ปรางค์พูดเบา ๆ “ฉันเคยคิดฆ่าตัวตาย เพราะกลัวมากว่าจะไม่มีใครเห็นค่าตัวเอง” ทุกคนเงียบเศร้า เวหากระซิบ “เคยคิดเหมือนกัน เหมือนเก็บโลกทั้งใบไว้ไม่ไหว”
การเปิดใจนำพาความสัมพันธ์ใหม่ แต่ใช่ว่าความหวังจะมาโดยไม่มีความกลัว สายตาทั้งกลุ่มทอประกายกลัวปะปนภูมิใจ การเผชิญหน้ากับความเปราะบางตรงหน้าเป็นจุดเปลี่ยน รุ่งเช้าเกาะทั้งเกาะสว่างเรืองรอง แตกต่างจากคืนอึมครึมคืนก่อน กิ่งแก้ววิ่งออกมา “ดู! ท้องฟ้าเปลี่ยนสีแล้ว!”
เวหาและปรางค์เดินไปที่หน้าผา จับมือกันเงียบ ๆ เวหาสูดหายใจลึก สารภาพเสียงแผ่วว่า “ฉันรักเธอมากกว่าใคร แต่ฉันก็กลัวเสียเธอมากที่สุด” ปรางค์กุมมือแน่น “บางที…อยู่กับความกลัวนี่แหละคืออิสระแท้จริง”
กล่องไม้กลางบ้านเปลี่ยนเป็นแสงสีฟ้าส่องทั่ว โซ่ตรวนที่พันประตูหน้าต่างหลุดพรวด ทุกคนได้ยินเสียงกระซิบปลอบโยน ก่อนจะเห็นทางเดินใหม่ ทอดยาวลงผ่านเมฆหนา…
ก่อนเดินจากปรางค์หันกลับไปมองบ้านไม้กลางเกาะลอยน้ำตาเป็นประกาย “ขอบคุณที่ให้เรากล้าร้องไห้…กล้ารัก” กลุ่มวัยรุ่นโอบกอดกันแน่น แล้วจึงก้าวสู่ทางข้างหน้า ภาพจำสุดท้ายคือเกาะสว่างท่ามกลางอรุณรุ่ง เหมือนหัวใจทุกคนได้รับโอกาสเริ่มต้นใหม่อย่างกล้าหาญ
