เสียงขูดสะเก็ดบนผนังดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของบ่ายแก่ เมื่อไม่มีใครอยู่ในระเบียงแคบๆ ที่เชื่อมตัวหอศิลป์กลางฟ้าเข้ากับตึกเรียน ทศพลหอบกระเป๋าเก่าขึ้นบันไดเหล็กทรุดโทรม ลมกรรโชกแรงบนดาดฟ้าทำให้เขาต้องยกแขนป้องใบหน้า ดวงตาสีชาหวาดระแวงไปทั่ว พนักงานผู้ดูแลสตูดิโอยิ้มจางๆ ให้ ยื่นกุญแจดอกใหญ่มาเงียบงัน ทศพลรับมันอย่างประหม่า โค้งหน้ากึ่งขอบคุณกึ่งอึดอัด ก่อนขยับเข้าไปในสตูดิโอที่แขวนลอยอยู่เหนือเมือง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!แสงสายัณห์ลอดหน้าต่างบานสูง ลูบไล้ผนังที่เต็มไปด้วยภาพวาดแปลกประหลาด เด็กชายก้าวไปยังเตียงสองชั้นริมกำแพงด้านใน ถุงผ้าขาดๆ ที่แบกมาด้วยถูกเทออก เจอแต่เสื้อผ้ากับสมุดภาพรุงรัง มีเพียงพู่กันเก่าของพ่อที่ถูกพับห่อในผ้าสีซีดคือข้าวของมีค่า เขากอดมันแน่นอย่างที่ไม่อาจอธิบาย
เสียงฝีเท้าบนบันไดวนดังเข้ามาอย่างไร้การเคาะ ประตูเปิดปรือตามแรงลม “มึงเป็นเด็กใหม่?” เด็กชายผมทองยืนเท้ากรอบประตู สายตาซุกซนปนเยาะ “ชื่อทศพล ใช่ไหม” เขาทำความรู้จักทันที ทศพลพยักหน้าแทนคำตอบ “ชื่อภณ” อีกฝ่ายโยนกระเป๋าลงบนเตียงตรงข้ามแบบไม่แยแส แล้วขยับขึ้นนั่งมองเพดาน “อยู่ที่นี่ต้องอยู่เป็น เงียบไว้ อย่าไปยุ่งกับของใคร และ…” ภณเว้นจังหวะ ใบหน้าวูบไหว “อย่าเปิดหน้าต่างกลางดึก”
ทศพลขมวดคิ้ว ไม่กล้าซักถาม แต่เก็บคำเตือนไว้แน่นในใจ สายวันแรกผ่านวังเวง เพื่อนร่วมหอกลับมาทีละคน หญิงสาวผมสั้นชื่อภราดาเจ้าของเสียงหัวเราะสดใสแต่ดวงตาแข็งกร้าว ช่างภาพรุ่นพี่ชื่อสายฟ้าที่มักแอบดื่มโชจูในสวนดาดฟ้า และ “ป้าจันทร์” แม่บ้านจอมขี้บ่นที่มักถือไม้ม็อบไล่หลังเด็กทุกคน แต่ละคนทักทายกันแบบห่างเหิน สตูดิโอนี้เหมือนมีขอบเขตที่มองไม่เห็นกั้นแยก
ค่ำแรกที่หอศิลป์กลางฟ้า แสงจากโคมไฟกระทบสีที่ยังไม่แห้ง ทศพลนั่งจดรายละเอียดในสมุดภาพ รอยมือพ่อในความทรงจำผุดวาบขึ้นหนักแน่น แม้พยายามลืม ทุกเส้นสายจึงเหมือนคมหัวใจที่ไม่อาจพูด ชั่วขณะหนึ่งเงาอะไรบางอย่างพลันเคลื่อนผ่านบานกระจกด้านล่างรวดเร็ว เด็กชายชะงัก มือสั่น ก่อนบอกตัวเองว่าแสงสะท้อน เมื่อชายหนุ่มหลับตาลง เสียงขูดสะเก็ดที่พื้นห้องกลับดังขึ้นอีก
เช้าวันต่อมา อากาศเบาบางเหนือหอศิลป์ ทศพลเดินลากเท้าไปใช้ห้องน้ำรวมที่แยกกลางดาดฟ้า เจอภราดานั่งเท้าคางบนโต๊ะระเบียง เธอจ้องผลงานของตัวเองบนกระดาษสีน้ำเงินที่เต็มไปด้วยรอยขูดเมจิก “นายมองอะไรนักหนา” น้ำเสียงแผ่วไว้เชิงท้าทาย ทศพลเงียบ ก่อนตะกุกตะกัก “…เธอเก่ง” หญิงสาวเบนตาหลบ รอยเศร้าซ่อนลึก “ใครๆ ก็อยากหนีจากอดีตใช่ไหม?”
บรรยากาศในหอศิลป์เหมือนถูกปั้นขึ้นจากความเงียบ ไม่ช้า ภณก็ลากตัวทศพลเข้าไปในครัว พูดเสียงเบา “คืนนี้จะมีประชุม ทุกคนต้องเข้า ไม่งั้นยุ่ง” สายตาเจ้าชู้เปลี่ยนเป็นวูบวับของคนหวาดกลัว “อย่าไว้ใจใครในนี้โดยเฉพาะสายฟ้า”
และค่ำคืนนั้นเอง ประชุมเด็กหอศิลป์เล็กๆ เริ่มต้นขึ้นด้วยความอึดอัด สายฟ้าเปิดหัวด้วยน้ำเสียงหวานแต่แววตาเจ็บลึก “ของใครบางอย่างหายไป ใครรู้เห็นอะไรบ้าง” ทุกคนเงียบกริบ ทศพลรู้สึกได้ว่าตนเองเป็นภาระ เขาสอดส่ายตาเห็นมือภราดากำฝาชีแน่น ภณหลบสายตา สายฟ้าถอนหายใจ หมอกบางๆ ของความไม่ไว้ใจคละคลุ้งทั่วห้องนั้น
คืนนั้นเอง ทศพลฝันคลุ้มคลั่งถึงพ่อ หากเมื่อหายใจฟื้นจริง เขากลับเห็นรอยเท้าชุ่มสีแปลกประหลาดบนพื้นไม้ บานหน้าต่างเปิดแง้มทั้งที่เขาจำได้ว่าล็อกไว้ ภณนอนละเมอเบาๆ พึมพำถึงใครบางคน “…อย่าทิ้งกูอีก…” ทศพลใจเต้นรัว รีบปิดหน้าต่างลง เสียงฝีเท้าลึกลับสั้นๆ ดังขึ้นที่โถงทางเดินอีกหน
สัปดาห์ถัดมา ทุกคนในหอศิลป์ต่างทำผลงานสำหรับประกวด ทุกคืนบรรยากาศยิ่งกดดัน ภราดานั่งกลางแสงไฟดวงเดียวลูบนิ้วเปื้อนสี เธอมองทศพลแวบหนึ่ง “นายกลัวอะไรที่สุด” ทศพลอึกอัก “…กลัวถูกลืม กลัวความจริง” เสียงเด็กสาวสะท้อนกลับทันควัน “ฉันกลัวตัวเอง”
ในคืนฝรั่งสุกงอม กลางโต๊ะอาหาร ภณทะเลาะกับสายฟ้าอย่างรุนแรง “มึงไม่ใช่หัวหน้า ใครอยากฟังมึง!” ภณตะโกน สายฟ้ายิ้มเย็น “ถ้าคิดจะอยู่ ก็มีกฎ กฎนี้รักษาพวกเราไว้จาก…” เขาหยุดพูด ดวงตาเหลือบมองหน้าต่างอย่างระแวง ทศพลนั่งเก็บเศษเปลือกผลไม้ มือสั่นระริก ไม่กล้าพูดอะไร
รุ่งเช้าหลังจากนั้น ภณหายตัวไป ไม่มีใครเห็นเขาตลอดทั้งวัน ของใช้ส่วนตัวระเกะระกะริมเตียง ช่องหน้าต่างเปิดอ้า ภราดายืนนิ่งหน้าซีด เหลือแต่รอยขีดสีแดงสดแปลกประหลาดบนโปสเตอร์เก่า ทุกคนในหอศิลป์ตกใจสุดขีด สายฟ้าตะโกนให้ทุกคนไปรวมตัวในครัว “ใครเห็นอะไรเมื่อคืน!” ไม่มีคำตอบ เสียงหอบหายใจหนักของทุกคนรวมกันแน่นในห้องเล็กๆ นั้น
คืนนั้นสายฟ้าเดินตบไหล่ทศพลแล้วพูดว่า “นายระวังตัวนะ ที่นี่มัน…ซับซ้อนกว่าที่คิดเยอะ” ทศพลพยายามตั้งสติ เขาก้มหน้าเปิดสมุดวาด มือสั่น เขาเริ่มวาดภาพบางอย่างเหมือนถูกบังคับโดยมืออื่น เงามืดข้างหลังเตียงเคลื่อนไหวยุกยิก แสงไฟในห้องดับแว้บไปชั่วอึดใจเมื่อกำลังวาดมือเสร็จพอดี
วันถัดมาทั้งหอศิลป์เงียบสงัด ไม่มีรอยเท้าของภณ ทุกการเคลื่อนไหวดูหนักเหมือนมีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาแทน ภราดาเริ่มเสียขวัญ เธอถามทศพลเสียงสั่น “คิดว่า…ภณจะกลับมาไหม?” ทศพลพูดว่า “เขาน่าจะออกไปข้างนอก” ทว่าในใจเต็มไปด้วยคำถาม สายฟ้าเก็บความเครียดไว้ไม่อยู่เดินเอะอะโวยวายกับป้าจันทร์ ทุกคนในหอเต็มไปด้วยบาดแผล
คืนนั้น ทศพลนอนไม่หลับ เสียงรอยขูดยังคงดังขึ้นเบาๆ ใต้เตียง เมื่อเพ่งมองภาพวาดที่เขาวาดเมื่อคืน มันกลับไม่เหมือนมือของมนุษย์ แต่เป็นกรงเล็บยาวที่ดูเหมือนจะผุดทะลุออกมาจากผืนผ้าใบ
จู่ๆ ลมพายุโหมกระหน่ำหอศิลป์เหมือนอาคารจะขาดสะบั้น เสียงตะโกนดังระงม ทั้งสายฟ้าและภราดาออกมาช่วยกันปิดหน้าต่าง ประตูหน้าเปิดผาง มีร่างลางเลือนของภณยืนอยู่ท่ามกลางสายลม แต่เมื่อรีบวิ่งไปหา กลับไม่พบร่างจริง
ชั่วขณะนั้น ภาพวาดในหอศิลป์ทั้งหมดขยับไหว เงาในผ้าใบเหมือนมีชีวิต พวกเด็กๆ ตกใจกลัวรวมตัวกันในห้องเล็กๆ สายฟ้าเริ่มลนลาน “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!” สมุดวาดของทศพลพลิกเอง ทีละหน้าๆ จนหยุดที่ภาพซึ่งวาดกรงเล็บกำหัวใจ เด็กชายวางมือที่อก น้ำตาไหลเงียบ ยอมรับความกลัวของตัวเองเป็นครั้งแรก
เช้ารุ่งขึ้น ป้าจันทร์เตือนทุกคนให้เตรียมย้ายผลงานไปประกวด ท่ามกลางความแตกแยก ภราดายื่นมือมาตรงหน้าทศพล “เรา…ควรช่วยกันหาความจริง” สายฟ้าตบไหล่เด็กชาย ภาพความอบอุ่นเล็กๆ เคลื่อนเข้ามาแทนความเย็นเฉียบของค่ำคืนก่อนหน้า
ทศพล ยอมเผชิญหน้ากับกลัวในใจ เขาเสนอให้เปิดหน้าต่างที่ห้ามยุ่งกลางดึก ทุกคนลังเล สุดท้ายภราดาเอ่ยช้าๆ “…ฉันจะไปกับนาย” สายฟ้าพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม ทุกคนรวมตัวหน้าหน้าต่างบานเก่า เมื่อเปิดออก กลิ่นสีเก่าและลมแรงปะทะเหล่าศิลปินวัยรุ่น ภาพวาดบนผนังเริ่มส่องแสง เงาในนั้นเผยรอยยิ้มคมเหมือนรู้ทันความกลัวของเด็กทุกคน
ในวินาทีนั้น ภณที่เคยหายตัวไปปรากฏกายขึ้นในภาพวาด ร่างของเขาพยายามเอื้อมมือมาขอความช่วยเหลือ ทุกคนผวาแต่สายตากล้า ทศพลตัดสินใจหยิบพู่กันเก่าของพ่อ วาดเส้นทะลุกระจกผ้าใบกลางห้อง เงาเงียบสงัดก่อนภาพแตกกระจาย เงาของภณถูกปลดปล่อย เขาล้มลงกับพื้นจริง ทุกคนกรูเข้ามาช่วยดึงเขาตื่นจากภวังค์มึนงง
เสียงแรกจากปากภณคือ “…ขอโทษ ฉันทำผิด” ภราดาร้องไห้โผเข้ากอดเพื่อน สายฟ้าทำหน้าจริงจัง “คราวนี้ทุกคนต้องพูดความจริงกันเสียที” ทศพลสั่นสะท้านพูดช้าๆ ว่า “ฉัน…เคยทำผิดในอดีต ฉันหนีความจริง แต่คืนนี้ ฉันอยากเผชิญหน้ากับมัน” บรรยากาศในหอศิลป์เต็มไปด้วยความเศร้าและอบอุ่น เฉกเช่นผืนฟ้าที่ปลายหน้าต่าง
อีกเช้าวันใหม่ หอศิลป์กลางฟ้าสว่างไสว ทศพล ภณ ภราดา สายฟ้า และป้าจันทร์นั่งทานอาหารพร้อมหน้า สีหน้าทุกคนผ่อนคลายขึ้น เมื่อถึงเวลาต้องยกผลงานไปประกวด ทศพลตัดสินใจมอบภาพที่เขาวาดด้วยความกล้าและน้ำตา ขณะเดินออกจากแดนเงา สู่แสงแดดแห่งการให้อภัย หอศิลป์กลางฟ้าหลอมรวมเหล่าศิลปินวัยเยาว์ด้วยความรัก ความกลัว และความกล้าที่จะแบกรับความจริง
