เสียงหวีดของเครื่องยนต์เมืองลอยฟ้าเมืองนี้ก้องอยู่ใต้เพดานกระจก เด็กหญิงคนหนึ่งในชุดโรงเรียนสีขาวหม่น นามว่า ริน ลากกระเป๋าเดินทางสีเหลืองที่ถลอกจนสีถลอก เธอหยุด หน้าต่างอาบแสงฟ้า เมฆลอยอยู่ข้างนอกเบื้องหลังราวกับผ้าคลุมโลก รินฝืนยิ้มก่อนจะผ่อนลมหายใจแรง ๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ที่ข้างประตู เห็นแม่ของเธอ กานดา แต่งชุดพนักงานซ่อมบำรุง ผมมัดรวบยุ่ง ๆ ซอกับรอยน้ำมันบนแขน กานดายื่นขนมแพคหนึ่งให้ลูก “รีบไปหรือเปล่า วันนี้อาจต้องรอนาน” รินเงียบไปแวบหนึ่ง เธอรับขนม แต่สายตาไม่ได้สบกับแม่
เสียงประกาศดังมาตามทางเดิน “ประกาศเรียกหมายเลข 241 – 260 เข้าสู่โถงทดสอบ” รินกับกานดามองหน้ากัน รอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าแม่ มีบางอย่างไม่พูดออกมา รินมองแม่ทั้งที่ในใจเต็มไปด้วยคำถามเรื่องอดีต และความกลัวที่จะถูกคัดออกจากเมืองลอยฟ้า
สองแม่ลูกเดินผ่านตรอกแคบ ๆ เข้าสู่โถงที่คนหนาแน่น เสียงพูดคุยเต็มไปด้วยความกังวล โต๊ะตรวจคนเข้าแถวยาว มีเจ้าหน้าที่ในชุดขาวตาแข็งกำลังอ่านรายชื่อ กานดากดมือรินไว้อย่างแน่น เหงื่อซึมฝ่ามือ
ขณะเดินผ่านหน้าต่างกระจกอีกบาน รินแอบชะโงกมองลานซ่อมเครื่องยนต์ เธอเห็นชายแก่คนหนึ่ง จ้องมาทางเธอ ดวงตาคมกริบ รินสะดุ้ง รีบรั้งมือแม่ไว้
“แม่… ถ้าเราต้องย้ายไปพื้นดินจริง ๆ เราจะอยู่ด้วยกันใช่ไหม” รินพูดเบา เสียงแตกลั่นความกลัว กานดาชะงัก น้ำเสียงปนลังเล “แม่จะไม่ทิ้งลูกอีก ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น”
เจ้าหน้าที่เก็บบัตรประจำตัวจากทั้งสองแม่ลูก ใบหน้าทื่อ ไม่สนใจต่อเสียงร้องขอเวลาเพิ่มของคนข้างหลัง กานดาพาลูกเข้าไปยังห้องทดสอบเบอร์ 14 ไฟฟลูออเรสเซนต์สว่างจ้า ภายในห้องมีกล้องวงจรปิดหมุนตามราวกับคอยจับตาทุกการกระทำ
หลังประตูปิด รินหันไปมองแม่ ดวงตากลมโตแฝงความกลัว เธอกอดตุ๊กตาเล็กๆไว้กับอก กานดาหยิบกล่องใส่เครื่องมือซ่อม หายใจเข้าลึก
เสียงเครื่องขยายแว่วมา “ทุกครอบครัวต้องซ่อมระบบจ่ายอากาศในเวลาจำกัด เมืองต้องการแค่คนที่อยู่รอดได้จริง!” รินมือไม้สั่น เธอไม่เคยซ่อมเครื่องมาก่อนแต่กานดาก้มลงอธิบาย ทีละชิ้น
ขณะที่สองแม่ลูกเริ่มลงมือ เสียงไขควงโลหะกระทบกันเบา ๆ กานดาพูดต่ำกับลูก “จำครั้งที่แม่พาไปซ่อมปั๊มน้ำนอกโดมไหม… หนาวเหลือเกินแต่เราทำได้ รินเก่งจะตาย”
สายตากานดาวูบไหว เธอมีบางอย่างอยากพูดแต่กลั้นไว้ รินพยายามยิ้มฝืน แต่มือดันวาน้ำมันหกใส่ชิ้นส่วนหลัก ปฏิกิริยาของเธอรวดเร็วแต่ไม่เป๊ะ กานดาเข้าช่วย รินน้ำตาเอ่อแต่ไม่ไหลออกมา
เมื่อซ่อมสำเร็จ เสียงกริ่งดังประตูเปิดออก เจ้าหน้าที่หญิงเดินเข้าตรวจผล ก่อนจะทำเครื่องหมายอะไรบางอย่างลงในเครื่องแล้วแล้วพูดเรียบ ๆ “สำเร็จตามเวลา แต่… จะประกาศผลคัดออกวันพรุ่งนี้” กานดาพยักหน้า นำลูกออกจากห้อง
ตอนเดินกลับที่พัก รินเบี่ยงไปชะโงกดูสวนบนยอดโดม เมฆบางเส้นปลิวผ่านเบื้องล่าง เธอถามแม่ “เราจะชนะไหมแม่ พวกเขา… เขาจะยอมให้พวกเราอยู่ต่อจริง ๆ หรือเปล่า” กานดาหัวเราะขื่นขม “ไม่รู้ลูก แต่เราต้องสู้เพื่อวันใหม่”
ที่มุมห้อง รินนั่งวาดรูปเมืองลอยฟ้าขณะกานดาโทรศัพท์กับใครบางคน เสียงเคร่งเครียดลอดออกมา รินเพ่งฟังได้ยินคำว่า “หนี้สินเก่า” กับชื่อชายคนที่จับจ้องเธอตอนเช้าในลานซ่อม เธอลังเลแต่ไม่กล้าเอ่ยถามแม่ เพราะกลัวความจริงที่อาจทำลายสิ่งเล็ก ๆ ที่เหลือ
คืนนั้นฟ้าครึ้ม เมืองลอยฟ้าเงียบสงัด เงาร่างของกานดาสะท้อนภาพในกระจก เธอถอนใจหนัก รินถาม “แม่… ตอนนั้น แม่หนีขึ้นเมืองนี้จริงไหม” กานดาชะงัก น้ำเสียงสั่น “แม่ผิดเอง แม่แค่…อยากให้ลูกปลอดภัยกว่านั้น”
รินฟังแล้วลุกมากอดแม่แน่น อารมณ์ขมขื่นและอบอุ่นตีกันวุ่นวาย กานดาลูบผมลูก “บางทีโชคชะตาของเราคือการหนี แต่สักวันเราต้องกล้าสู้กับอดีต”
เสียงเคาะประตูห้องกระแทกกลางดึก กานดาเปิดพบชายแก่จากลานซ่อมยืนเงียบ ๆ ดวงตาเขาแข็งกร้าวแต่แฝงความห่วงใย “ฉันมาขอเงินคืน เธอติดหนี้ฉันตั้งแต่ก่อนหนีขึ้นมา นายทุนดาดฟ้ายังตามมาได้ทุกที่” กานดาก้มหน้า รินวิ่งมาเกาะแม่ “แม่ไม่มีทางหนีไปไหนอีกแล้ว…” ชายชะเง้อดูรินแวบหนึ่ง ก่อนวางมือบนไหล่กานดาเบา ๆ
“ฉันจะให้เวลาถึงพรุ่งนี้ก่อนประกาศผล เธอรู้ว่าที่นี่คือโอกาสสุดท้ายของลูก ถ้าจะเลือกอดีต ก็ควรกล้ารับผลมัน”
กานดาซึม เธอผวากลับไปกอดลูก สายตาแข็งดั่งเหล็กกล้าแต่ใจพร่าเลือน รินไม่เข้าใจทั้งหมดแต่เริ่มตระหนักว่าชีวิตของแม่ซับซ้อนกว่าที่คิด
รุ่งสาง รินฝันว่าเมฆกลืนเมืองทั้งเมืองลงสู่ทะเลกลไก เธอสะดุ้งตื่นจากเหงื่อไหล มือแม่กุมมือเธอแน่น กานดาพาลูกออกจากห้องไปลานรับแสงอาทิตย์ บุรุษนายทุนยืนรออยู่ ท่ามกลางสายตาเยียบเย็นของเจ้าหน้าที่บนโดม
การประกาศผลเริ่มขึ้น คนถูกคัดชื่อค่อย ๆ เดินออกด้วยน้ำตา หลายคนศีรษะต่ำอย่างอับจนใจ รินกำมือแน่น กานดาหลุบตา นายทุนเดินเข้าใกล้ กานดายื่นเงินส่วนหนึ่งให้แต่ยังขาดอีก “ฉันมีแต่สิ่งเดียวที่เหลือ…ลูกฉัน” น้ำเสียงเจ็บปวด
บรรยากาศกดดัน รินหันไปสบตาชายชรา ขณะเสียงเจ้าหน้าที่ประกาศชื่อนามกานดา “เหลือสิทธิ์อยู่ต่อแค่ครึ่งหนึ่งเท่านั้น ยินดีต้อนรับครอบครัวหมายเลข 242” กานดาทรุดลงนั่งเงียบ ๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม รินสับสนเงียบงัน นายทุนมองทั้งสองแล้วเอ่ยเบา ๆ “คืนเงินฉันได้เสมอ แต่อย่าลืม คำพูดของแม่ที่เลือกอนาคตลูกก่อนเสมอ”
ออกจากโดมวันนั้น เมืองลอยฟ้าเงียบสงัดกว่าเคย กานดาจ้องฟ้าไกลลิบอย่างเป็นนิรันดร์ หันมากอดรินแน่น ทั้งสองเลือกทางข้างหน้า ทิ้งอดีตไว้เบื้องหลัง แม้อนาคตไม่แน่นอน ดอกไม้เหล็กในใจทั้งคู่เบ่งบานกลางอากาศบางเบาบนยอดฟ้า เมืองลอยฟ้ายังคงลอยต่อไป วันพรุ่งนี้ยังรออยู่ โดยมีสองแม่ลูกก้าวเดินเคียงกัน อดีตไม่ได้หายไป แต่อ้อมแขนใหม่ ๆ กำลังขีดเส้นวันใหม่ไม่มีที่สิ้นสุด
