เสียงคลื่นกระแทกโขดหินดังกึกก้อง กลุ่มวัยรุ่นชายหญิงเจ็ดคนถูกซัดไปเกยฝั่งบนชายหาดทรายหยาบ ร่างเปียกปอน สะลืมสะลือจากเหตุเรือล่มกลางคืนก่อน ไม่มีใครคุ้นหน้าอีกฝ่าย นักเรียนหญิงตัดผมสั้นชื่อมิน ผงะขึ้นมาก่อน หอบหายใจขณะมองไปรอบเกาะที่ไม่มีสิ่งปลูกสร้าง นอกจากต้นไม้ทึบสูง และเส้นขอบฟ้าอันว่างเปล่า หูยังอื้อจากแรงคลื่น เธอสาวเท้าก้าวออกห่างจากคลื่นซัด “ทุกคน…ใครได้ยินบ้าง?” เสียงตะโกนแตกพร่าก้องในสายลม ร่างชายร่างเล็กชื่อเปรมลุกขึ้น เอามือปิดบาดแผลที่ศีรษะ “เรา…ไม่รู้จักกันใช่ไหม?” น้ำเสียงหวาดหวั่น ชายอีกคนวัยตกขอบมหาวิทยาลัยชื่อปั้นเดินเซเข้าไป “ใครบาดเจ็บไหม?”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!หญิงผมดำหน้าคมชื่อซินเงียบไม่ปริปาก เอาแต่มองไปทางทะเลราวกับตามหาใครสักคน เด็กหนุ่มรูปร่างสูงโย่งชื่อกร ค่อยๆ ดันตัวเองขึ้นนั่ง ตาแดงก่ำ แปลกแยกอย่างเห็นได้ชัด “ของเราหายหมดเลย กระเป๋า…มือถือ…” หญิงสาวหน้าคร้ามใส่เสื้อยืดขาดชื่อป่านเข้ามานั่งใกล้ พยายามจะปลอบ “ตอนนี้ต้องหาแหล่งน้ำก่อนนะ ไม่งั้นไม่รอด” เด็กชายหน้ากลมใส่แว่นชื่อบูม ถามด้วยเสียงสะอื้น “แล้ว…เราจะกลับไปยังไง? ไม่มีสัญญาณ ไม่มีเรือ…” มินกลืนน้ำลายฝืด พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น “ก่อนอื่น เรายังมีชีวิตอยู่ เดี๋ยวค่อยหาทางกลับกัน”
ซินเดินห่างออกไป พูดจาไม่เข้าหาใคร แม้มีแผลถลอกแดงที่แขน มินเขยิบเข้าใกล้ หยั่งเชิง “เธอชื่ออะไร?” ซินเหลียวช้า ๆ ตาแข็งกลับ “ซิน” แล้วเงียบ ปั้นพยายามยิ้ม “ทุกคน เราควรอยู่ด้วยกัน มันปลอดภัยกว่า” กรส่ายหน้า “ถ้ามีใครซ่อนอะไรไว้ เราอาจตกอยู่ในอันตราย” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ป่านสวน “วันนี้ไม่มีใครปลอดภัยหรอก จนกว่าจะออกจากที่นี่ได้” เปรมยกมือ “เอ่อ…หิวน้ำจริง ๆ ครับ ใครพอหาทางหาได้ไหม?”
ทั้งกลุ่มเริ่มสำรวจริมชายฝั่ง พบเพียงเศษขยะทะเล ท่อนไม้ และเชือกเน่าเปื่อย บูมพยายามก่อไฟแต่ไม่สำเร็จ ปั้นลากร่างเดินเข้าไปในป่า เตือน “อย่าแยกกลุ่ม!” แต่ซินกลับเดินสวนลึกไปในซอกหิน กรสบถ “ถ้าเธอเกิดอะไรขึ้น ใครจะรับผิดชอบ?” ซินหยุดนิ่ง หันไปมองกรแวบหนึ่งก่อนเดินต่ออย่างเงียบ ๆ
ป่านชี้พบรอยเท้าปริศนา ครึ่งจมในโคลน “เหมือนเคยมีใครอยู่มาก่อน” สีหน้ามินเปลี่ยน อาการหวาดกังวลกระจายทั่วกลุ่ม บูมกลืนน้ำลาย “ถ้ามีคนบนเกาะจริง ๆ ล่ะ? เขาจะใจดีไหม หรือ…” เปรมว่า “อย่าคิดมากสิ อาจเป็นพวกชาวประมงมาก่อน” แต่เสียงของเขาสั่น
ซินเดินตามรอยเท้าไปตามแนวหิน พบเปลือกหอยและเศษขวดเก่า ซินหยิบขวดขึ้น พิจารณาสิ่งที่ดูเหมือนเศษกระดาษขาดในนั้น เธอส่ายหัว ถอนใจ ก่อนสอดมันเข้าเป้เสื้อโดยไม่ให้ใครเห็น ป่านเห็นท่าที “ซ่อนอะไร?” ซินเบนสายตาว่างเปล่า “ของไม่มีค่า”
ตกค่ำ ไฟเล็กๆ ริมหาดก่อขึ้นด้วยความเหน็ดเหนื่อย มินนั่งเงียบ หมุนแหวนเงินในมือตัวเอง ปั้นหันไปถามเบาๆ “กลัวอะไร?” มินถอนใจ “ฉันกลัวว่าทุกคนจะเกลียดกัน…ถ้าเราต้องเลือกใครสักคนทิ้ง” ประโยคนี้จมหายกับเสียงคลื่น กรชวน “งั้นต้องมีผู้นำไหม?” ส่วนใหญ่เงียบ มีเพียงบูมที่รับไม่ได้ “ไม่…ผมไม่อยากเลือกใคร ผมแค่อยากกลับบ้าน” ป่านปลอบ “พรุ่งนี้หาน้ำ หาอาหารก่อน เดี๋ยวค่อยคิด”
คืนนั้นเสียงอะไรบางอย่างดังแว่วในป่า เสียงกิ่งไม้แหลกเป็นช่วง มินลืมตาโพลง มองไปรอบกลุ่ม นอกจากไฟที่ริบหรี่ เห็นเพียงเงาดำบางอย่างไหวอยู่ไกลๆ บูมสะดุ้ง “มีอะไรในป่า…” กรลุกขึ้นช้า ๆ ตาจ้องป่าไม่วาง “อย่าไปยุ่ง ใครก็ไม่รู้…”
เช้าตรู่ แดดจ้าที่กัดผิวนำพาสู่การเดินทางในเกาะ มิน ปั้น บูมและป่านแยกเป็นกลุ่มสำรวจทางเหนือ ซินเดินเงียบอยู่ด้านหลัง กรกับเปรมลัดเลาะทางข้าง ขณะเดิน บูมชี้กิ่งไม้ “นั่น…เหมือนมีผ้าแขวนอยู่” มินเดินไปใกล้ พบเศษผ้าเก่าเป็นธงปักพร้อมสัญลักษณ์ผีเสื้อดำปักจาง ๆ มินนิ่งชะงัก ซินจ้องเขม็ง“เรากำลังถูกรอดูอยู่”
ปั้นบ่นเบา ๆ “แบบนี้ไม่ใช่แค่เกาะร้างแล้ว” กรกับเปรมกลับออกทางป่าด้วยเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เปรมถาม “นายแน่ใจใช่ไหม ไม่มีอะไรซ่อนอยู่?” กรถอนใจ “ไม่มี…แต่ฉันว่ามีบางอย่างแปลก ๆ ในป่า รู้สึกเหมือนมีคนเฝ้ามอง”
ช่วงบ่าย ป่านปีนโขดหินสูง ชี้โพรงถ้ำเล็ก “ข้างในมีน้ำ…แต่เหม็น” กลุ่มตัดสินใจเข้าไป บูมหน้าซีด “ฉันจะอยู่ข้างนอก” ซินเข้าถ้ำ หยิบขวดเปล่าในเป้ เอาน้ำใส่ ปั้นถาม “เคยมาที่นี่เหรอ?” ซินนิ่ง “เปล่า แค่รู้วิธีหา” ป่านสงสัย แต่เงียบไม่ซักต่อ
กรก่อไฟสำรอง ซินออกจากถ้ำพร้อมขวดน้ำเต็ม เปรมเดินไปใกล้เบา ๆ “เธอกำลังซ่อนอะไร?” ซินตอบโดยไม่สบตา “เรื่องของฉัน” เปรมกัดฟัน “ถ้าเธอไม่บอก อาจมีใครเป็นอันตราย…” ซินมองเปรมตาแข็ง “ใครกันแน่ที่อันตราย” ทั้งสองจ้องตากันนิ่ง ก่อนซินเดินหนี
กลุ่มตั้งวงกินน้ำอย่างประหยัด ป่านถาม “ทุกคนเชื่อในผีไหม?” เงียบครู่ บูมตอบ “ผมกลัว…แต่ผีไม่ทำร้ายถ้าเราไม่ทำอะไรเขาก่อน” กรเยาะ “ความกลัวทำให้คนบ้า” มินสอด “กลัวที่ไม่รู้มากกว่าผี” ปั้นยิ้มจาง “ฉันเลือกกลัวความเห็นแก่ตัว” ป่านหัวเราะร่วน “ดี กลัวแต่ต้องอยู่ด้วยกัน จำไว้”
ช่วงกลางคืน เสียงขูดไม้แปลกประหลาดใกล้เต็นท์ทำจากเศษผ้า ทั้งกลุ่มตื่นเต็มตา มินกลั้นหายใจ “เสียงอะไร…” เปรมลุกรวบเศษไม้เตรียมป้องกัน กรย่องไปเช็ค พบแต่รอยที่คล้ายกรงเล็บขีดบนลำต้นใหญ่ ซินนิ่ง มองรอยนิ้วที่ถูกรอยใหม่ขูดทับ
เช้าวันต่อมา บูมหายตัวไป จู่ ๆ ทั้งกลุ่มตื่นมาไร้เงาบูม ปั้นตื่นตกใจ “เมื่อคืนเขายังอยู่” ป่านร้องเรียก บูมตะโกนตอบโหวกเหวกจากแนวป่า “ช่วยด้วย!” ทั้งหมดรีบวิ่งไป พบบูมติดในหลุมพราง มีไม้เหลาแหลมโผล่ข้างใน กรช่วยดึงขึ้น คนอื่นๆ ช่วยกัน มือเปื้อนเลือด บูมร้องไห้ “ใครทำ” ซินเพียงเดินผ่านไม่พูดอะไร เปรมลอบสังเกต
ท่ามกลางความวุ่นวาย กลุ่มแลกเปลี่ยนความกังวล มินหวนคิดถึงครอบครัว ใบหน้าหม่นเศร้า ปั้นแอบมองมินอย่างเอ็นดูแต่ไม่พูด กรเก็บไม้แหลมเก็บไว้เป็นอาวุธ ซินเดินกลับไปยังจุดที่เมื่อคืนมีรอยขูดต้นไม้และรอยเท้า เห็นเศษเสื้อผ้าขาดและกระดาษขยำ
ในบ่ายวันเดียวกัน กลุ่มเจอเรือไม้เก่าสำหรับสองคนผุอยู่ในอ่าวเล็ก ปั้นพูดเป็นเชิงท้าทาย “ใครจะลองเสี่ยง?” กรกล่าวเย็นชา “มีแค่สองคน ใครจะไป ใครจะอยู่?” เงียบ ทุกคนมองหน้ากันด้วยความลังเลใจ ป่านเสริม “ถ้าหนีทุกคนไม่ได้ ก็ไม่มีใครควรขึ้น…หรือเราจะแย่ง?” ซินนั่งนิ่ง มองพื้น เผยแค่สายตาเศร้าเปล่งประกายวูบไหว
ตกดึก มินตัดสินใจเฝ้าไฟ ซินเดินเข้ามาใกล้ “ทำไมถึงไม่ชอบความมืด?” มินเงียบคิดนาน “ความมืดมันไม่เลือกใคร ทิ้งให้คนอ่อนแออยู่ข้างหลัง” ซินยิ้มเจื่อน “ในที่มืด เราต่างเท่ากัน ไม่มีใครเห็นน้ำตา”
ขณะเช้า ปั่นเห็นป่านเดินคนเดียวบนหน้าผาหลบมุม “มาที่นี่ทำไม?” ป่านยิ้มเศร้า “อยากอยู่คนเดียวบ้าง ไม่ไหวกับทุกอย่าง” ปั้นนั่งข้าง ๆ “ยังไงเราก็ต้องหาโอกาสรอดอยู่ดี” ป่านพูดเสียงค่อย “แล้วเธอพร้อมเสียสละอะไรบ้าง ถ้าต้องเลือกระหว่างตัวเองกับคนอื่น?” ปั้นมองฟ้าสีขาวจาง “ฉันไม่อยากเสียใครอีก…แต่กลัวจะต้องเลือก”
ซินเริ่มปลีกตัวมากขึ้น เธอเดินเข้าป่าคนเดียวตอนพลบค่ำ ที่กลางป่าทึบ เธอนั่งลง คลี่เศษกระดาษที่ found ในขวด เปิดอ่านอย่างเงียบ ๆ ข้อความเขียนด้วยหมึกจาง: “อย่าไว้ใจใครทั้งนั้น แม้แต่ตัวเอง” ดวงตาซินว่างเปล่า แต่ริมฝีปากกัดเม้มสั่นไหว เธอเก็บกระดาษซ่อนกับตัว ร้องไห้เงียบ
กรจ้องพฤติกรรมซิน “ถ้าเธอรู้อะไร เธอต้องบอก กลุ่มกำลังแย่” ซินไม่ตอบ มินเข้าแทรก “บางอย่างต้องปล่อยให้ผ่านไป” กรไล่ตะคอก “ไม่ได้! ถ้าเก็บความลับไว้แล้วตายกันหมดล่ะ?” ซินสะอึกน้ำตาไหลแต่ไม่ยอมพูด
เมื่อเวลากลุ่มเหลือน้อยลง อาหารที่หาได้ร่อยหรอ ความเครียดสูงสุด บูมสะดุ้งทุกครั้งที่มีเสียงในป่า เปรมไม่ไว้วางใจใครแม้แต่ปั้น มินบังคับใจตนให้เข็มแข็ง ยอมสารภาพ “เคยทิ้งเพื่อนสนิทตอนเรือจม เพราะกลัวตาย ตอนนี้ฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีก”
กลางคืนหนึ่ง ฟ้าคำรามลมกรรโชก ทั้งกลุ่มมารวมกันที่แคมป์ไฟ กรเสนอ “เราต้องลองใช้เรือเก่า เสี่ยงแค่สองคน หลบออกไปส่งขอความช่วยเหลือ” เปรมค้าน “จะทิ้งคนอื่นไว้งั้นหรือ?” ป่านพูดแข็ง “ใครจะเป็นคนตัดสิน?”
บรรยากาศตึงเครียด ซินโพล่งออกมา “ฉันเป็นคนลากบูมตกหลุม ฉันหวาดระแวง…” กรตะลึง “ทำไม?” ซินเสียงสั่น “ฉันกลัว…ฉันเคยหนีจากบ้าน หนีอะไรทุกอย่าง จนตอนนี้ไม่เชื่อใจใคร” เงียบ ปั้นวางมือบนไหล่ “ที่นี่ไม่มีใครสมบูรณ์ เราทุกคนต่างต้องยอมรับเงามืดในตัวเอง”
กลางความเคร่งเครียด บูมก้มหน้า “เมื่อวานฉันพยายามหนี ฉันเป็นคนผูกผ้าผีเสื้อดำอยากให้กลัวกัน จะไม่มีใครรอดได้ถ้ายังโกหกตัวเอง” มินน้ำตาคลอ “งั้นพรุ่งนี้ เราต้องเลือกกันด้วยความสัตย์จริง”
รุ่งเช้า มินและซินได้รับเลือกให้ใช้เรือ พวกเขากลัวแต่เต็มใจเสี่ยง ป่านปั้นกรเปรมบูมตะโกนอวยพร มินจับมือซิน “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะไม่ทิ้งเธอ” ซินมองตอบตาแดง กวนหางเสือออกทะเล ทะเลคลื่นสงบผิดปกติ
เมื่อเรือออกจากฝั่ง เงาดำของผีเสื้อบินตามมา ซินยิ้มเศร้า “ฉันพร้อมแล้วจะเชื่อใจคนอื่นอีกครั้ง” มินยิ้ม “เธอไม่ได้อยู่คนเดียว” ในแววตาพวกเขามีความกล้าใหม่เอี่ยม
บนฝั่ง อีกห้าคนรวบรวมสติ สร้างที่พักให้แข็งแรงขึ้น ปั้นเอ่ยเบา ๆ “เราต่างอดีต เราต่างกลัว แต่เราไม่ต้องกลัวคนที่อยู่ข้าง ๆ อีกต่อไป” ป่านเสริม “วันนี้เราอยู่ได้มากกว่าคืนที่ผ่านมา” ทุกคนหันมองเส้นขอบฟ้าด้วยหวัง เงาของผีเสื้อดำลอยวนแต่กลุ่มไม่กลัวอีกแล้ว
ราวกับเกาะแห่งนี้ไม่ได้ขังใครไว้ หากแต่ให้โอกาสเยียวยาและเลือกจะไว้วางใจ ผู้รอดชีวิตบนฝั่งและเรือสายตาแน่วแน่สู่ขอบฟ้า ในความเงียบ มีความหวังและความกล้าแบบใหม่เหลืออยู่
