เสียงล้อรถตู้บดไปบนถนนลูกรังที่แสนเงียบงัน แสงแดดอ่อนปลายบ่ายส่องผ่านใบไม้หนาทึบ กลุ่มนักศึกษาสี่คน—พลอย, กล้า, แพท, และตั้ม—นั่งอยู่ในรถด้วยสีหน้าต่างกัน พลอยจับสมุดบันทึกแน่น ไม่พูดอะไร สายตาเหลือบมองออกนอกหน้าต่าง เห็นแต่ร่มเงาไม้และบ้านเรือนไม้หลังเก่าปรากฏอยู่ลิบๆ กล้าขยับตัว กระซิบเบา ๆ กับแพทว่าตื่นเต้นไหม เสียงของเขาแผ่วเหมือนกลัวจะรบกวนบรรยากาศโดยรอบ ตั้มกลับเล่นโทรศัพท์ ฟังเพลงในหูฟังอย่างไม่สนใจโลก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เมื่อรถจอดลงที่หน้าบ้านไม้สองชั้น บรรยากาศกลับเงียบอย่างน่าประหลาด ไม่มีเสียงนก ไม่มีเสียงลม พลอยเปิดประตูโดยไม่พูดอะไร คนขับเอ่ยเตือนเบา ๆ ว่า “ถ้าจะคุยอะไร… อย่าเอ่ยชื่อบ้านนี้ออกเสียงเด็ดขาดนะครับ” ไม่มีใครกล้าถามว่าทำไม ตั้มหลุดหัวเราะแต่ก็เงียบไปเมื่อเห็นแววตาของคนขับ
พวกเขาเดินเข้าไปในบ้านไม้ ห้องโถงกว้างและมืดกว่าที่คิด กลิ่นไม้เก่าและความชื้นคละคลุ้ง พลอยเดินนำ หยุดอยู่ที่รูปถ่ายขาวดำซึ่งแขวนอยู่เหนือบันได ทุกคนหยุดตาม แพทกระซิบว่ารูปใบนี้ดูเหมือนใครบางคนกำลังจ้องมองออกมา ตั้มแซวว่า “จ้องก็จ้องไป จะกลัวอะไรล่ะ” แต่กล้ากลับเอาสมุดบันทึกขึ้นมากาง ปากสั่นเล็กน้อย
เสียงไม้ลั่นกรอบแกรบใต้ฝ่าเท้า ทุกคนเงียบ รู้สึกคล้ายมีสายตาเฝ้ามองแต่ไม่กล้าหันไปมองตรง ๆ พลอยเดินนำเข้าไปในห้องรับแขก พบหญิงชรานั่งอยู่บนเก้าอี้โยกโดยไม่พูดอะไร สายตาเลื่อนลอยเหมือนไม่รับรู้การมาของแขก
กล้าพยายามจะทักแต่เสียงแหบ พูดออกมาเป็นแค่เสียงกระซิบ หญิงชราเพียงพยักหน้าเบา ๆ แล้วหลับตาเหมือนไม่อยากสนใจ พลอยทำท่าจะถามเรื่องตำนานบ้านหลังนี้ แต่แพทดึงแขนไว้แล้วส่ายหัวเหมือนเตือนบางอย่าง ไม่มีใครพูดชื่อบ้านนี้ออกมา
ตั้มเดินสำรวจรอบบ้าน เจาะจงไปที่ห้องใต้บันได ก้มลงมองเห็นเพียงความมืดสนิท พลอยจุดเทียนเล่มเล็ก ๆ วางบนโต๊ะ มือสั่นเล็กน้อย แพทถามว่า “เราต้องค้างที่นี่จริง ๆ เหรอ” เสียงของเธอเบาจนแทบไม่ได้ยิน พลอยพยักหน้าน้อย ๆ ตอบด้วยเสียงแผ่ว “นี่เป็นโอกาสเดียวที่เราจะได้ข้อมูลวิจัยนะ”
คืนนั้นพวกเขาทานข้าวเย็นกับหญิงชราอย่างเงียบงัน มีเพียงเสียงจานกระทบกัน พลอยพยายามชวนคุยแต่หญิงชรากลับตอบแต่คำถามที่ไม่ตรงประเด็น ทุกครั้งที่พลอยถามถึงอดีตของบ้านหรือชื่อใครบางคน หญิงชราจะเบือนหน้าหนี
หลังอาหาร ตั้มอาสาเก็บจานแล้วไปล้างที่หลังบ้าน พลอยเดินออกมาเจอแพทที่ระเบียง แพทกระซิบว่า “ฉันรู้สึกเหมือนมีคนเดินอยู่ข้างบน ทั้งที่ไม่มีใครขึ้นไปเลย” พลอยฟังแล้วยิ้มจาง ๆ พยายามไม่สนใจ แต่สายตามองขึ้นไปที่บันไดด้วยแววระแวง
ขณะที่ตั้มล้างจาน แสงไฟขาดวูบ ความมืดเข้าปกคลุมรอบตัว เสียงน้ำไหลชะงักลง ตั้มเงยหน้ามองเงาสะท้อนในน้ำ เห็นเป็นรูปร่างคล้ายใครบางคนยืนอยู่ข้างหลัง เขาหันกลับไปอย่างรวดเร็ว แต่ไม่พบใคร มีเพียงความเงียบ กับเสียงลมแผ่วผ่านแมกไม้
กล้ากับแพทเดินสำรวจบ้าน เจอห้องหนึ่งซึ่งถูกปิดตายไว้ด้วยไม้กระดานเก่า ๆ กล้าหยุดยืน จ้องไปที่บานประตู สีหน้าลังเล “นายว่า… ในนี้มันมีอะไรเหรอ” แพทตอบเสียงเบา “ถ้ามันถูกปิดไว้มานานขนาดนี้ จะเปิดดูไปทำไม” กล้ายักไหล่แต่สายตาไม่วางจากประตู
กลางดึก ขณะที่ทุกคนนอนอยู่ในห้องเดียวกัน เสียงบางอย่างดังขึ้นจากชั้นบน คล้ายเสียงลากเท้าและกระซิบเบา ๆ พลอยลุกขึ้นมองไปยังบันได เสียงนั้นหยุดชะงัก ทุกคนเงียบ ไม่มีใครกล้าถามหรือลุกไปดู
รุ่งเช้า พลอยพบว่ามีรอยเท้าเลอะฝุ่นบนพื้น นำไปสู่บันไดขึ้นชั้นสอง แพทถามสั้น ๆ ว่า “เมื่อคืนมีใครขึ้นไปข้างบนไหม” ทุกคนส่ายหัว พลอยเขียนลงสมุดบันทึก วาดรูปเท้าเหล่านั้นด้วยมือสั่น
ตั้มทำเป็นไม่สนใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแต่พบว่าไม่มีสัญญาณ มือถือของทุกคนดับสนิท แพทพยายามเปิดหน้าต่างแต่บานหน้าต่างกลับแน่นหนาและเย็นเยียบราวกับถูกปิดตายมานาน พลอยหันไปมองหญิงชราที่เดินผ่านเงียบ ๆ ไม่สบตาและไม่ยอมพูดอะไร
ระหว่างนั้น กล้าค้นพบสมุดบันทึกเล่มเก่าซ่อนอยู่ในลิ้นชักโต๊ะ มันเต็มไปด้วยลายมือหวัดและข้อความขาดตอนคล้ายถูกขีดฆ่าออกไปหลายบรรทัด ในหน้านั้นมีแต่รอยขีดคำว่า “อย่าเอ่ยชื่อ…” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ตอนบ่ายพลอยขอเข้าไปในห้องใต้บันไดซึ่งดูว่างเปล่า แต่กลิ่นอับและความเย็นทำให้เธอขนลุก พลอยเดินกลับออกมาอย่างรวดเร็ว โดยไม่พูดอะไร ตั้มถามย้ำ ๆ “มีอะไรในนั้นเหรอ” พลอยตอบเสียงเบาว่า “เหมือนมีใครอยู่ข้างใน แต่… ไม่แน่ใจ”
ตกเย็น ความเงียบในบ้านเริ่มหนักอึ้ง ทุกคนรู้สึกเหมือนมีบางอย่างอยู่ในเงามืด เสียงกระซิบเริ่มแทรกเข้ามาในความคิดแพท เธอเอามือกุมหู พึมพำว่า “ฉันไม่อยากได้ยิน…” ตั้มมองแพทอย่างไม่ไว้ใจ กระซิบกับกล้าว่า “แพทเป็นอะไรไป” กล้าส่ายหน้า “ฉันก็ไม่รู้ แต่ฉันเริ่มฝันร้ายทั้งที่ยังตื่นอยู่”
คืนนั้นพลอยฝันเห็นหญิงสาวในชุดขาวยืนอยู่ปลายเตียง เงาสีดำแลบยาวไปทั่วห้อง เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาเธอพบว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่ที่ปลายเตียงจริง ๆ มือเย็นเฉียบ เหงื่อแตกซึม
รุ่งเช้า พลอยพบสมุดบันทึกของหญิงชราเปิดค้างอยู่ที่หน้าเดิม ข้อความว่า “อย่าเอ่ย…อย่าเอ่ย…” เขียนซ้ำ ๆ เธอถามหญิงชราว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หญิงชราเพียงแต่เอ่ยเบา ๆ ว่า “บางชื่อ…ถ้าเอ่ยแล้ว จะไม่มีวันลืมได้อีกเลย”
กล้ากับตั้มตัดสินใจแอบปีนขึ้นไปชั้นบน ขณะที่เปิดประตูห้องหนึ่ง พวกเขาพบห้องที่เต็มไปด้วยกระดาษขาด ๆ ติดผนัง ทุกแผ่นเขียนด้วยลายมือเดียวกันว่า “อย่าเอ่ยชื่อ” ตั้มกระซิบ “นี่มันโรคจิตหรือเปล่าวะ” กล้าปราม “เงียบก่อน… ฉันรู้สึกเหมือนมีคนฟังอยู่”
ทันใดนั้นประตูห้องปิดลงเสียงดัง ตั้มพยายามเปิดประตูแต่เปิดไม่ออก ได้ยินเสียงกระซิบใกล้หู “อย่าเอ่ยชื่อ…อย่าเอ่ยชื่อ…” กล้ากำมือแน่น ใบหน้าซีดขาว ตั้มเริ่มตะโกนแต่กล้าปิดปากไว้ ทั้งคู่ต่างหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด
พลอยกับแพทได้ยินเสียงเอะอะ รีบขึ้นไปช่วย ทั้งสี่คนอยู่ในห้องเดียวกัน เสียงกระซิบแทรกซึมเข้ามาในหัว ทุกคนเริ่มหายใจแรงและพูดเสียงสั่น พลอยพูดว่า “เราต้องออกไปจากที่นี่” แต่ประตูถูกล็อกแน่น เสียงกระซิบในหัวของแต่ละคนดังขึ้น “เอ่ยชื่อ…เอ่ยชื่อ…”
ตั้มเริ่มทนไม่ไหว ตะโกนชื่อบ้านหลังนี้ออกมา เสียงนั้นสะท้อนก้องในห้อง ประตูเปิดผางออก ทุกคนวิ่งลงมาชั้นล่าง พบหญิงชรายืนอยู่ตรงโถงกลางบ้าน สายตาว่างเปล่า เธอเอ่ยช้า ๆ ว่า “ตอนนี้…มันตื่นแล้ว”
เสียงฝีเท้าดังขึ้นทั่วบ้าน เงาดำพาดผ่านหน้าต่างและประตู ทุกคนต่างพยายามหาทางออกแต่ไม่สำเร็จ แพทเริ่มร้องไห้ มือกุมหัว พลอยจับมือแพทแน่น กล้าพยายามปลอบใจแต่ตัวเองก็สั่นไปหมด ตั้มเดินวนไปมาเหมือนคนไร้สติ
พลอยตัดสินใจเผชิญหน้ากับหญิงชรา ถามเสียงดังว่า “ความจริงคืออะไร ที่นี่เกิดอะไรขึ้น” หญิงชราหันมาสบตา พลอยเห็นน้ำตาไหลช้า ๆ หญิงชราตอบเสียงแผ่วว่า “มีบางชื่อ…เป็นคำสาป ใครเอ่ยจะต้องอยู่กับมันตลอดไป ไม่มีวันออกไปได้”
ทันใดนั้นเสียงประตูบ้านเปิดออก พวกเขาวิ่งออกไปสู่ลานหน้าบ้าน หารู้ไม่ว่าภายนอกกลับถูกปกคลุมด้วยหมอกหนา ทุกฝีเท้ากลืนหายไปในความว่างเปล่า พลอยจับสมุดบันทึกแน่น ในหัวของเธอมีแต่เสียงกระซิบซ้ำ ๆ “อย่าเอ่ยชื่อ…อย่าเอ่ยชื่อ…”
กล้าล้มลงกับพื้น ร้องไห้พึมพำชื่อบ้านซ้ำ ๆ แพทยืนตัวสั่น ตั้มเดินหายไปในหมอก พลอยมองรอบตัวอย่างสิ้นหวัง หมอกเข้าปกคลุมราวกับกลืนกินทุกอย่าง
เสียงเพลงจากกล่องดนตรีดังขึ้นแผ่วเบา พลอยหันไปเห็นหญิงชรายืนอยู่ที่ประตูบ้าน ริมฝีปากขยับช้า ๆ “อย่าเอ่ยชื่อ…”
พลอยรู้สึกเหมือนเสียงนั้นจะอยู่กับเธอตลอดไป เธอหลับตา น้ำตาไหลช้า ๆ พึมพำในใจว่าขอให้ลืมชื่อบ้านนี้เสียที แต่เสียงนั้นไม่หยุด เธอรับรู้ว่าคำสาปของชื่อจะตามหลอกหลอนเธอและทุกคน…ไม่มีวันจบสิ้น
