แป้งลากกระเป๋าเดินทางขึ้นบันไดแคบของหอพัก “ถิ่นทิพย์” กลางกรุงเทพฯ ฝนเพิ่งหยุดตก รอยน้ำยังเปียกปอนไล่ตั้งแต่ชั้นล่างถึงชั้นห้า ผนังสีขาวหม่นมีคราบเหลืองและรอยมือเด็กประหลาดราวกับถูกทิ้งร้างมานาน ปีนี้แป้งเรียนปีสี่ ต้องย้ายจากหอเดิมมาเพราะห้องเต็ม เธอไม่มีทางเลือก นอกจากจะพักในห้อง 504 ที่คนดูแลหอเสนอด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้มว่าค่าเช่าถูกกว่าทุกห้อง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เธอยืนหน้าไม้ประตูห้อง 504 ลังเล อากาศในโถงเงียบ ฉับพลันได้ยินเสียงกระซิบเบา ๆ จากห้องข้าง ๆ ทั้งที่ห้อง 505 ตามป้ายทะเบียนว่างเปล่า เงาสะท้อนในบานกระจกเก่าข้างประตูดูเหมือนจะขยับ แป้งกลืนน้ำลายก่อนเสียบกุญแจเข้าห้อง
ในห้อง 504 กลิ่นอับชื้นกับกลิ่นไม้เก่าแรงจนน้ำตาไหล เฟอร์นิเจอร์เก่า ๆ วางระเกะระกะ มีเทียนไขและกล่องไม้สลักลายวางอยู่บนโต๊ะ แป้งวางของ และโทรหาพ่อแม่เพื่อรายงานตัวด้วยความอึดอัดใจ แต่สัญญาณโทรศัพท์คลื่นอ่อนจนสายหลุด เธอก้มดูมือถือ หน้าจอกระพริบเหมือนใกล้แบตหมด
กลางคืน แป้งนอนฟังเสียงหยดน้ำจากก๊อกสนามในห้องน้ำ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ผ่านหน้าห้องและหยุดกลางโถง เสียงเหมือนใครบางคนกระซิบชื่อเธอ เงาใต้ประตูแวบผ่าน แป้งลุกไปดู แต่โถงว่างเปล่า
เช้าวันต่อมา แป้งเจอเจน เพื่อนใหม่ซึ่งพักห้อง 502 เจนเป็นคนไม่พูดมาก ใส่แว่นหนา ดูอึดอัดทุกครั้งที่คุยเรื่องหอพัก “พี่แม่บ้านเล่าให้ฟังว่าห้องข้าง ๆ เธอ…เคยมีคนหายไป” เจนกระซิบ แป้งหัวเราะกลบเกลื่อนแต่ขนลุกทั้งตัว
คืนนั้น แป้งพยายามหลับแต่เสียงจากห้อง 505 ดังขึ้นอีก มันไม่ใช่เสียงคนปกติ เป็นเสียงเหมือนบางอย่างพยายามเลียนเสียงคน เสียงเรียกชื่อเธอผิดเพี้ยนเหมือนเด็กฝึกพูด แป้งใช้อุ้งมืออุดหู แต่เสียงนั้นเหมือนดังขึ้นในหัว
วันต่อมา แป้งพยายามถามป้าอ้อย คนดูแลหอพักเกี่ยวกับผู้เช่าคนก่อน ๆ ป้าอ้อยหลบสายตา “ไม่รู้เหมือนกันลูก ห้องนั้น…มีแต่เด็กนักศึกษามาอยู่ไม่นาน” แป้งถามว่ามีใครเคยหายไปไหม ป้าอ้อยเดินหนีทันที
เย็นวันศุกร์ เจนชวนแป้งไปกินข้าว เจนสังเกตว่าแป้งดูซึมกว่าปกติ “เธอไม่ได้นอนใช่ไหม” แป้งลังเล ก่อนจะยอมเล่าเสียงแปลกในห้อง 505 เจนหน้าเผือด แต่ไม่พูดอะไรนอกจาก “อย่าไปยุ่งกับห้องนั้น”
คืนนั้น แป้งได้ยินเสียงเหมือนมีคนลากเก้าอี้ข้ามพื้นจากห้องข้าง ๆ เธอเดินไปแนบหูที่ผนังพลางส่องดูช่องรอยแตกร้าว เห็นแสงไฟวูบวาบและเงาคล้ายผู้หญิงผมยาวนั่งหันหลังอยู่ แป้งผละออกมาอย่างตกใจ
รุ่งเช้า แป้งตื่นมาพบว่ากล่องไม้บนโต๊ะเปิดออกเอง ข้างในมีจดหมายเก่าเขียนด้วยลายมือผู้หญิง “อย่าปล่อยให้เขาตามหาเราเจอ อย่าตอบรับเสียงนั้นเด็ดขาด”
แป้งเอาจดหมายไปถามป้าอ้อย ป้าอ้อยหน้าเสีย “อย่าไปสนใจเถอะลูก เก็บไว้ที่เดิม” แป้งอยากรู้ความจริง แต่พูดอะไรต่อไม่ได้เพราะสายตาของป้าอ้อยดูจริงจังผิดปกติ
คืนนั้น เสียงจากห้อง 505 ดังใกล้ขึ้น มันเหมือนมีคนมากระซิบที่ข้างหูขณะเธอกำลังจะหลับ “แป้ง…เธอได้ยินฉันไหม…” แป้งสะดุ้งลุกพรวดเปิดไฟทั้งห้อง ไม่มีใครอยู่ ผนังที่ติดกับห้อง 505 เย็นวาบเหมือนน้ำแข็ง
กลางดึก แป้งฝันเห็นเด็กหญิงยืนอยู่ปลายเตียง เด็กคนนั้นถามเสียงเบาหวิว “ช่วยฉันด้วย” แป้งสะดุ้งตื่น พบว่าตัวเองลุกไปยืนหน้าประตูโดยไม่รู้ตัว มือกำกล่องไม้อย่างแน่น
วันเสาร์ เจนมาชวนออกไปหากาแฟ เจนถามเสียงเรียบ “เมื่อคืนเธอเห็นอะไร” แป้งอึ้ง ไม่กล้าตอบ เจนจ้องหน้าด้วยสายตาแข็งกร้าว “ฉันก็เคยได้ยิน ตอนที่อยู่ห้อง 505…”
เจนเล่าว่าเคยย้ายมาอยู่ห้อง 505 ช่วงสั้น ๆ เมื่อปีที่แล้ว และเคยฝันเห็นเด็กผู้หญิงกับได้ยินเสียงเรียกชื่อจากผนัง เจนตัดสินใจย้ายหนีทันที
“เธอคิดว่ามันเป็นอะไร” แป้งถาม เจนเงียบไปนาน “ฉันไม่รู้ แต่เหมือนมันต้องการให้เราตอบรับ”
แป้งเริ่มสังเกตว่าเสียงทุกอย่างในหอพักดูผิดปกติ เสียงก๊อกน้ำ เสียงสายลม เสียงประตู เสียงฝีเท้า ทุกอย่างเหมือนมีจังหวะซ้ำ ๆ คล้ายกับใครกำลังพยายามสื่อสารอะไรบางอย่าง
แป้งตัดสินใจค้นประวัติหอพัก พบว่าเมื่อสิบปีก่อนมีเด็กนักศึกษาหญิงหายตัวไปจากห้อง 505 ไม่เคยถูกพบตัวอีกเลย มีข่าวลือว่าได้ยินเสียงร้องไห้จากห้องนั้นบ่อย ๆ และมีคนอ้างว่าเห็นเงาบางอย่างในกระจกโถง
คืนนั้น เสียงจากห้อง 505 ดังเหมือนคนทุบผนัง “เปิดประตู…ช่วยฉัน…” แป้งลังเลจะออกไปดูแต่กลัว ขณะเดียวกันมือถือของเธอสั่น มีข้อความเข้า “แป้ง เธอไม่ปลอดภัย อย่าตอบรับเสียงนั้น” ส่งจากเบอร์แปลกซึ่งปิดเครื่องทันที
รุ่งเช้า แป้งถามเจนเรื่องข้อความ เจนยืนยันว่าไม่ใช่เธอ และยิ่งทำให้แป้งหวาดระแวงมากขึ้น ทั้งสองเริ่มระแวงแม้แต่กันเอง
เจนชวนแป้งลงไปพบป้าอ้อยอีกครั้ง ทั้งสามคนเงียบอยู่นาน ป้าอ้อยยื่นกล่องไม้คืนให้แป้ง “อะไรที่ต้องถูกทิ้งไว้ ก็อย่าไปรื้อฟื้น” ป้าอ้อยพูดเสียงเครียด
คืนวันอาทิตย์ ขณะที่แป้งจะหลับ เสียงจากห้อง 505 ดังขึ้นอีก “แป้ง…เปิดประตูให้หน่อย” เธอฟังดูเหมือนเสียงของตัวเอง แป้งขนลุก เกือบเดินไปเปิดประตูแต่หยุดไว้ เธอรู้สึกเหมือนถูกอะไรรั้งไว้
รุ่งเช้า ในขณะที่แป้งกำลังออกจากหอ เห็นเด็กผู้หญิงคนเดิมยืนอยู่ที่บันได เด็กคนนั้นบอก “อย่าทิ้งฉันไว้ที่นี่” ก่อนจะหายไปต่อหน้าต่อตา เจนมองเห็นด้วย สีหน้าเจนซีดเผือด
แป้งตัดสินใจเปิดกล่องไม้อีกครั้ง พบรูปถ่ายเก่า ๆ ของเด็กหญิงคนหนึ่งพร้อมจดหมายอีกฉบับ “ฉันชื่อฟ้า…ถ้าเธอได้ยินเสียงของฉัน อย่าตอบรับ เพราะฉันจะไม่มีวันไปไหนได้”
ในคืนสุดท้าย เสียงจากห้อง 505 ดังเข้ามาในห้องแป้ง “ถ้าเธอไม่ช่วย ฉันจะอยู่กับเธอ…” บ้านทั้งหลังเงียบลงอย่างประหลาด เงาของเด็กหญิงฟ้าโผล่มาในกระจกข้างเตียง แป้งนิ่งอึ้ง เธอถาม “ต้องการอะไร” เงากระซิบตอบ “ความทรงจำ”
แป้งนอนฝันเห็นเหตุการณ์เก่า ฟ้าถูกขังในห้อง 505 ร้องไห้ขอความช่วยเหลือไม่มีใครได้ยิน สุดท้ายเด็กหญิงเงียบสงัดในความมืด ทุกเสียงในหอพักกลายเป็นเสียงเรียกของฟ้า
เช้าสุดท้าย แป้งตัดสินใจนำกล่องไม้และจดหมายไปวางในห้อง 505 ประตูห้องเปิดเองอย่างช้า ๆ ความเย็นวาบพุ่งมาปะทะหน้า แป้งเห็นเงาเด็กหญิงฟ้ายืนรออยู่ภายใน
แป้งวางกล่องและกล่าวเบา ๆ “ฉันขอโทษ” เสียงรอบห้องเงียบลงทันที เงาของฟ้าค่อย ๆ เลือนหายไปในอากาศ
แป้งเดินออกมาจากห้อง 505 รู้สึกเหมือนแบกอะไรไว้หนักอก เจนรออยู่หน้าห้อง ทั้งสองสบตากันโดยไม่พูดอะไร
คืนนั้น ไม่มีเสียงผิดปกติอีกต่อไป แต่ในความเงียบ แป้งยังคงรู้สึกเหมือนมีใครเฝ้ามองอยู่จากห้องว่างข้าง ๆ
