แสงนีออนเหนือหัวในสตูดิโอศิลปะ “สายหมอก” กระพริบหนึ่งครั้งก่อนนิ่งสนิท การประกวดศิลปะระดับมหาวิทยาลัยจะเปิดฉากวันรุ่งขึ้น นักศึกษาสี่คน—ปลิว เพ็ญ แม็กซ์ และจันทร์—อยู่ในอาคารเพราะงานชิ้นสำคัญยังไม่สมบูรณ์
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ปลิวจ้องผืนผ้าใบซึ่งสีแตกเป็นริ้ว เขาขบกรามแน่น ถอนหายใจลึกก่อนขว้างแปรงลงกับโต๊ะเสียงดัง เพ็ญสะดุ้ง ทำสีหน้าละอายใจ
“มีปัญหาอะไรเหรอ?” เพ็ญถามเบาๆ ส่งสายตาห่วงใย แต่เก็บความอึดอัดไว้ในน้ำเสียง
ปลิวไม่ตอบทันที เขาเลียริมฝีปากแล้วกระซิบเบา “ผมหาความหมายภาพนี้ไม่เจอ ทุกทีเขียนมันลื่นไปหมด แต่ครั้งนี้…”
แม็กซ์หัวเราะหยัน เท้าคางบนขอบหน้าต่าง “นั่นแหละ เราหลายคนก็ถามกับตัวเอง ถ้างานคืนนี้ไม่จบ อาจไม่มีใครเหลือชื่อในเวทีพรุ่งนี้ด้วยซ้ำ”
จันทร์เดินเข้ามาหยิบสี ทิ้งความเงียบไว้ระหว่างกลุ่ม “เฮ้ พอไหม เรื่องแช่งหรือท้าทายมันไม่ได้ช่วย เราต้องรวมพลังกัน–ถ้ายังเชื่อว่าพวกเราคือเพื่อน”
ปลิวเม้มปาก เหลือบมองจันทร์ กับเพ็ญซึ่งหันไปทาสีต่อแบบเสียไม่ได้ ในสายตาทุกคนคือแวววิตกปนเหนื่อยล้า สตูดิโอเหมือนจะใหญ่เกินไปในค่ำคืนนี้
เสียงโทรศัพท์สั่น แม็กซ์ก้มดู ไลน์กลุ่มขึ้นข้อความ ‘อย่าออกจากตึก ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น’ ชื่อผู้ส่งเป็นชื่ออาจารย์ที่เพิ่งเสียชีวิตในอุบัติเหตุเมื่อวาน
