เสียงล้อกระเป๋าลากไถไปบนพื้นซีเมนต์ขรุขระ ตัวอาคารสีอิฐส้มล้อมด้วยกำแพงต้นสนและกลิ่นลมทะเลจาง ๆ กรีดกรายมาตามสายลม นภัทรในเสื้อยืดสีเทาจางยืนลังเลอยู่หน้าประตูรั้วผุกร่อน ป้ายสนิมสีฟ้าซึ่งเขียนว่า “หอพักลมหนาว” แขวนตัวโยกไกวฮัมเพลงเบาในอากาศแบบสั่นเครือ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“นายนภัทรเหรอ?” เสียงผู้หญิงแผ่วเบาปะทะเข้ามา จากใต้ร่มไม้ริมกำแพง หญิงรูปร่างเล็กผมยาวหยักศกกับกระโปรงยีนส์สั้นเดินเข้ามา เด็กหนุ่มหันกลับอย่างตกใจ รีบยิ้มกลบเกลื่อนเอามือปาดเหงื่อ “ครับ…ผม นภัทร”“เราชื่อจิราพัชร อยู่ห้อง 2A เห็นรูปนายในกลุ่มไลน์ พึ่งย้ายใหม่เหรอ?” เธอสังเกตเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า น้ำเสียงและสายตาไม่มีการต้อนรับ แต่ก็ไม่ได้เชิญไล่ เขาฝืนยิ้ม อ้อมแอ้ม “พี่เจ้าของหอบอกห้องนายอยู่อีกฟาก งั้น เดี๋ยวพาไปนะ” เธอเดินนำหน้าด้วยท่าทีไม่ค่อยสนใจ เด็กหนุ่มทำได้แต่ลากกระเป๋าตามไป
ด้านในโถงเล็ก ๆ ฝุ่นจับหนา กลิ่นเค็มกร่อยของทะเลเหมือนแทรกซึมทุกผนัง “แต่ละห้องอยู่กันสองคน เออ นี่กล่องจดหมาย ใช้จริงนะ ฝากจ่ายค่าน้ำไฟด้วย เห็นมั้ยนั่นกล่องรองเท้าน่ะ เก็บในล็อกเกอร์” จิราพัชรถอนหายใจเหมือนไม่อยากพูดมากกว่านี้
นภัทรมองไปทางหน้าต่าง เห็นกำแพงทะเลกับฟ้าที่เปลี่ยนสีเป็นส้มอมชมพู มีเด็กผู้ชายผมยุ่ง ๆ เดินถือกล่องวาดรูปสีชมพูสวนผ่านมา “หวัดดี ชั้นโตนด อยู่ชั้นบน เดี๋ยวเจอกัน” เด็กคนนั้นส่งยิ้ม แต่ล่องลอยคล้ายมองผ่านไปยังอะไรบางอย่างทั่วห้อง
ค่ำวันแรก นภัทรเอากระเป๋าขึ้นไปยังห้อง 3B ได้ห้องเดี่ยวเพราะน้องร่วมชั้นเลื่อนเข้าไม่ทัน เสียงคลื่นกระทบฝั่งลอดหน้าต่าง เขาเปิดผ้าม่าน มองจันทร์ที่ถูกกลุ่มเมฆหนาดำบังเงา หัวใจแปลกประหลาดปนเหงา วูบหนึ่งเหมือนเห็นเงาคนผ่านระเบียงไป
เช้าวันใหม่มาพร้อมเสียงพูดคุยในครัวรวม โตนดกับจิราพัชรนั่งกินข้าวกล่อง เถียงกันเรื่องเพลง โตนดยกมือถือให้ฟัง “นายชอบเพลงไหนอะ” เขาหันถามนภัทร “ผมฟังอะไรก็ได้…” เด็กหนุ่มสาวสายตาลงพื้น โตนดหัวเราะ “นี่ขี้เกรงใจมากเลยเหรอ ถ้าบอกว่าสมัยก่อนกลัวฟ้าผ่าจะเชื่อปะ?” จิราพัชรขมวดคิ้ว พูดแทรก “ทุกคนกลัวอะไรสักอย่างแหละ”
จังหวะประตูดังขึ้นอย่างแรง เด็กหญิงอ้วนแว่นกรอบดำวิ่งเข้ามา “พวกนาย ใครได้ยินเสียงร้องเมื่อคืนมั้ย?” สีหน้าเธอซีดชืด หายใจไม่เป็นจังหวะ “อะไร เงียบ ๆ หน่อย ฉันนอนหลับสนิท” จิราพัชรตอบพลางเหลือบตา โตนดเองเม้มปาก นภัทรเผลอเหลือบมองหน้าต่าง “ผม…ผมว่าผมได้ยิน จริง ๆ มันเหมือนเสียงผู้หญิงกระซิบ” โตนดฟังแล้วหัวเราะปนสั่น เสียงในห้องเงียบงัน
ฝนเหมือนจะตกแต่น้ำค้างเพียงเกาะ ใต้แสงไฟนีออนเก่า จิราพัชรอยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสือ นภัทรเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ พยายามถามเรื่องเรียน “สอบครั้งนี้ยากมั้ย” เธอละสายตาจากหนังสือ “ยากทุกครั้งนั่นแหละ แต่สิ่งที่กลัวไม่ใช่คะแนนหรอก” เสียงเธอสั่นน้อย ๆ นภัทรเงียบงัน ไม่กล้าย้ำต่อ
กลางคืน ในห้องน้ำรวม โตนดกำลังแปรงฟันอยู่กับเด็กชายอีกคนชื่อเอิร์ธ พอเห็นนภัทรเดินเข้ามา เอิร์ธก็สะกิดโตนด “นายเคยเจอผีที่นี่ปะ?” โตนดทำเป็นหัวเราะกลบเกลื่อน “มีแต่เสียงคลื่นน่ากลัวกว่า” แต่แววตาอีกฝ่ายเหมือนซ่อนบางอย่าง
ค่ำลงอีกวัน โจ จิราพัชร และนภัทรนั่งริมระเบียงมองพระจันทร์ ความเงียบมีมากกว่าคำพูด จิราพัชรจู่ ๆ ก็พูดขึ้น “นายไม่ควรมองจันทร์คืนนี้ เขาบอกว่า…
