สายหมอกขาวโรยตัวต่ำเหนือยอดหญ้ารอบๆ หอพักทรงไม้ชั้นเดียวที่ตั้งอยู่ริมขอบผา เสียงนกร้องประปรายแผ่วเบาเหมือนจะไม่กล้าเจาะทะลุม่านหมอกเย็นนั้น ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงรองเท้านักศึกษาสะท้อนบนไม้เก่าขณะ “ปัน” สะพายเป้ขึ้นบันไดเหมือนเช้าวันอื่นในเทอมแรกที่มหาวิทยาลัยกลางภูเขา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ปันขยับมือดันประตูโรงอาหารให้เปิด “โอ๊ต” ยกแก้วชามาอยู่โต๊ะประจำ สายตาโอ๊ตจ้องจานตรงหน้า “ฟ้าครึ้มแต่เช้าเลยนะพวก” เขาพูดเสียงเบาๆ ขณะเพื่อนอีกสองคน โมนา เด็กกิจกรรมผมสั้นลุคสดใส กับ ตั้ม รุ่นพี่ปีสอง ต่างเดินเข้ามา สมทบ
โมนาเอามือยันแก้มมองออกไปนอกหน้าต่าง “นี่…เมื่อคืนใครได้ยินเสียงเหมือนคนเดินในโถงบ้าง?” ทุกคนเงียบทันที ตั้มหลบตา แล้วกระซิบ “ช่วงนี้ฝันเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งบ่อยๆว่ะ” เสียงตั้มสั่น ปันหัวเราะกลบเกลื่อน “อาจแค่เครียดมั้ง พรุ่งนี้เราต้องส่งโปรเจคใหญ่”
ระหว่างกินข้าวเช้า จู่ๆ โทรศัพท์ของปันมีข้อความเข้า เป็นรูปถ่ายโถงหอพักเวลากลางคืนแสงขาวจางปรากฏซ้อนทับร่างเงาสีคล้ำ เขาขมวดคิ้วแต่ไม่พูดอะไร เก็บมันไว้ในใจ
ตกดึก บรรยากาศหนาวขึ้น ผนังไม้สั่นไหวเพราะลม ปันนอนกลิ้งไปมาหลับไม่ลง ได้ยินเสียงเหยียบไม้แผ่วๆ นอกห้อง เขาชะงักและลุกเดินไปเปิดประตู เห็นปลายเท้าใครบางคนหายลับตามทางเดิน เขาตามออกไป วูบหนึ่ง ม่านหมอกพร่าเข้ามาคลุมสายตา ระหว่างทางเดินนั้นเงียบอย่างผิดปกติ
เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นเงาตะคุ่มที่หัวบันได เป็น “เนี๊ยบ” เพื่อนปีเดียวกันคนเงียบๆ เธอยืนนิ่งหันหลังให้ เธอกระซิบเหมือนไม่อยากให้ใครได้ยิน “ปัน พวกเขากลับมาแล้ว เขาจะเอาใครไปอีก”
ปันคิดว่าเป็นการแกล้งเล่น แต่แววตาของเนี๊ยบจริงจัง และไม่นานนัก เนี๊ยบหายไปกลางสายหมอกทึบ ปันใจหาย รีบวิ่งเข้าไปแต่กลับพบแต่ความว่างเปล่าและลมหายใจตัวเอง
เช้าวันต่อมา โอ๊ตวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาที่โต๊ะ “เนี๊ยบไม่กลับห้อง เรื่องนี้ต้องมีอะไรมากกว่าที่เรารู้” โมนาเริ่มร้องไห้ ตั้มพยายามโทรหาญาติเนี๊ยบแต่ไม่มีสัญญาณ ทุกคนต่างลุกลี้ลุกลน โอ๊ตเอ่ยขึ้น “เราต้องหากันเองแล้ว”
ทั้งสี่คนรวมตัวเดินสำรวจรอบหอพัก จุดที่เนี๊ยบหายไปคือมุมอับริมระเบียง พวกเขาพบปิ่นโตเก่าตกแตก และรอยเท้าเด็กเล็กบนฝุ่นขาวปกคลุมพื้น เพื่อนในหอคนอื่นๆ ก็เริ่มหวาดกลัว มีข่าวลือว่าหอพักนี้เคยเกิดเหตุร้ายมาก่อน
คืนนั้นทั้งกลุ่มเข้าประชุมลับในห้องสมุด ตั้มลากแฟ้มเอกสารบางส่วนออกมา “นี่…ข่าวเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว เด็กหายตัวไปจากหอพักนี้—สามคน ไม่มีใครเจอตัวอีกเลย” ปันนิ่งอึ้ง “มันจะเกี่ยวกับที่เนี๊ยบหายไปเหรอ หรือเราแค่คิดมาก”
โมนาหลับตา ถอนหายใจยาว “ฉันไม่อยากออกไปไหนคนเดียวเลย” โอ๊ตพึมพำด้วยเสียงสั่น “เมื่อคืนมีมือใครมาจับประตูห้องฉัน…” เงียบงันยาวนานก่อนที่ตั้มจะกระซิบ “คืนนี้เราไปดูโถงด้วยกัน ทุกคนต้องไป”
ถึงตีหนึ่ง กำแพงไม้พร่าแสงจันทร์จาง กลุ่มของปันรวมตัวกันถือไฟฉาย ออกเดินสำรวจโถงยาว กลิ่นฝุ่นและกลิ่นอับแน่น ทุกจังหวะลมหายใจคือความกลัวที่ทวีขึ้น โอ๊ตเผลอทำไฟฉายตก พอเงยหน้าขึ้นใหม่ เห็นเงากะพริบผ่านปลายบันได
ตั้มกลืนน้ำลาย “ใครอยู่ตรงนั้น!” ไม่มีเสียงตอบ นอกจากเสียงลมสีขาวซ่าในหู โมนาเดินเข้าไปหยิบรูปถ่ายบนผนังเก่าๆ หลุดร่วงลงมา ด้านหลังมีข้อความจารึกด้วยลายมือเด็ก “อย่าลืมฉัน” ทุกคนหน้าซีด
ทันใดนั้นไฟทั้งโถงดับลง หมอกขาวทะลักเข้ามาแน่น พวกเขาได้ยินเสียงร้องไห้เบา ๆ แข่งกับเสียงลม ปันกลั้นใจวิ่งเข้าไปกลางหมอก ท่ามกลางความสับสน เขาเห็นเงาผู้หญิงตัวเล็กๆ กำลังยืนจับมือเนี๊ยบอยู่ เจ้าตัวหันมาสบตาปัน “ช่วยพาเรากลับบ้าน”
ปันสั่นเป็นเจ้าเข้า เขาสะอื้น ฮึดฝืนพาเนี๊ยบวิ่งฝ่าม่านหมอก ลมหายใจแทบขาด เมื่อทุกคนออกจากโถงต่างโผกอดกันเนี๊ยบตัวเย็นเฉียบแต่ยังหอบอยู่ เนี๊ยบพูดลอยๆ “พวกเขารอให้คนยอมรับ ว่าลืมไม่ได้”
วันต่อมา กลุ่มนักศึกษารายงานเหตุการณ์ต่อตำรวจและฝ่ายปกครอง แต่ไม่มีใครเชื่อ หมอกยังคงลอยทึบบนหอพัก ทุกคนในกลุ่มเริ่มเห็นหน้ากันใหม่ ปันเอ่ยขอโทษโอ๊ตที่เคยดูถูกความเชื่อ โมนาเริ่มซึมซับในความกลัวและหันมาสนใจสิ่งรอบตัว ตั้มเงียบลงแต่ใส่ใจคนอื่นมากขึ้น
ค่ำวันนั้น ปันยืนอยู่บนระเบียงจ้องสายหมอก เขาเห็นแว่บหนึ่งเป็นเด็กหญิงยิ้มให้แล้วค่อย ๆ เลือนหายไปพร้อมกับแสงจันทร์ เขากระซิบบอกตัวเอง “บางสิ่งไม่มีวันลืม…แต่เราเลือกเรียนรู้และอยู่กับมันได้”
ภายในปันสงบลงอย่างชัดเจน แม้ใจยังหวาดกลัวแต่เข้าใจว่าบาดแผลในอดีตและความลับหรือความสูญเสียเป็นส่วนหนึ่งที่ต้องยอมรับเพื่อเติบโต และเผชิญหน้าโลกที่เต็มไปด้วยหมอกคลุมแบบนี้—พร้อมกับเพื่อนๆข้างกาย
