แสงแดดช่วงบ่ายตกกระทบกระจกบานสูงในสตูดิโอศิลปะกลางมหาวิทยาลัย เสียงดินสอสีขูดลงบนกระดาษดังก้องท่ามกลางความเงียบขรึม แพร นักศึกษาศิลปะปีสอง มือข้างหนึ่งกุมดินสอ มืออีกข้างขยำกระดาษที่ร่างภาพครึ่งเสร็จ เธอหลบตาจากผลงานตัวเอง สูดหายใจลึกก่อนจะปรายตามองรอบห้องที่มีเพื่อนๆ แยกมุมทำงานของตัวเอง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แพร จะลบอีกแล้วเหรอ” โอ๊ต เพื่อนชายผมยาวพูดจาทะเล้น เสียงเขาเบากว่าทุกทีมาวันนี้ แพรถอนหายใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความลังเล “มันไม่เหมือนที่คิด…”
ชนิดา สาวร่างเล็กหน้าตาดุ กระซิบเสียด “ไม่มีใครในคลาสนี้สร้างงานได้เหมือนตัวเองทุกครั้งหรอก แพร อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้” เธอหลบสายตา โอ๊ตเหลือบดูนาฬิกา เสียงสมุดฉีกขาดสะท้อนกลายเป็นจังหวะของความอึดอัด
ประตูไม้หนักเปิดดังเอี๊ยด ทิพย์ อาจารย์ประจำวิชาศิลปะเดินเข้ามา ดวงหน้าเธอดูเครียดผิดปกติ ก่อนจะวางแฟ้มเอกสาร ทิพย์ปล่อยเสียงเงียบแล้วประกาศ “ด้วยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เรื่องของกานต์… ทุกคนต้องอยู่รวมกันจนกว่าตำรวจจะมาตรวจสอบเพิ่มเติม” เสียงกระซิบดังขึ้นทันที
“หมายความว่าไง กานต์ก็แค่ไม่มาเรียนใช่ไหม” สาริศ เพื่อนชายที่ไว้หนวดจางถาม น้ำเสียงสั่นกล้า ทิพย์หลุบตา “เพื่อนของพวกคุณหายตัวไปตั้งแต่เมื่อวาน ตำรวจกำลังสอบสวน รถจักรยานของกานต์จอดอยู่หน้าอาคาร มีแต่กระเป๋าเป้ถูกทิ้งไว้”
ทุกคนนิ่งงัน แพรขยับเท้าไปจ้องกระเป๋าดังกล่าวตรงโต๊ะมุมห้อง การหายตัวไปของกานต์ – เพื่อนสนิทที่สุดของเธอ รู้สึกเหมือนทั้งโลกหยุดหมุน
เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นแผ่วเบา โอ๊ตหยิบดู หัวคิ้วขมวด “มีใครส่งข้อความแปลกๆ มาบ้างมั้ย?” ชนิดาเลิกคิ้ว “ข้อความอะไร?”
โอ๊ตหันหน้าจอให้ดู ข้อความแปลกตา “จงดูในสิ่งที่มองข้าม ถ้าอยากรู้ความจริง” ไม่มีชื่อผู้ส่ง แพรอ่านซ้ำ รอยยิ้มจางๆ ในความเงียบจางหาย ทุกคนมองหน้ากันอย่างไม่สบายใจ
ทิพย์เปิดประตูออกจากสตูดิโอ เดินคุยโทรศัพท์เสียงเบาข้างนอก เหลือแต่รอยกระสับกระส่ายในห้อง เพื่อนๆ เริ่มซุบซิบถึงเหตุการณ์และความสัมพันธ์บางอย่างที่ต่างก็ไม่อยากเอ่ย
สาริศขยับเข้าใกล้แพร “ช่วงนี้เธอกับกานต์ยังสนิทกันเหมือนเดิมหรือเปล่า” สายตาแพรหลบ “ก็…เราไม่ได้มีเรื่องอะไร…” แต่โอ๊ตสวน “ตั้งแต่กานต์มีเรื่องกับโปรเจกต์ศิลปะ เธอก็เริ่มห่างจากพวกเราเอง” ชนิดาพูดพลางจ้องเงาสะท้อนในกระจก “บางทีคนเราก็เลือกเดินห่างออกไปเองโดยไม่รู้ตัว”
บรรยากาศเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีคำตอบ โอ๊ตเดินวนไปรอบห้อง สำรวจรอยเลอะบนผนัง แพรเงียบไปนานก่อนเอ่ย “เมื่อคืนฉันเห็นกานต์เดินออกจากหอ ไม่นึกว่าจะเกิดแบบนี้ขึ้นจริงๆ”
“แล้วทำไมเพิ่งพูดตอนนี้!” สาริศลุกพรวด สายตาทุกคนจ้องแพร เธอเบี่ยงหน้าหลบ ริมฝีปากสั่นแต่ไม่พูดอะไรต่อ
ชนิดาเดินไปเปิดกระเป๋ากานต์ หยิบสมุดสเก็ตช์เล่มหนึ่งออกมา โอ๊ตรีบเข้าไปช่วยดู ท่ามกลางสมุดฝุ่นเก่า พวกเขาพบภาพร่างแปลกตาที่เคยไม่เคยเห็น
“มันคืออะไร…” โอ๊ตเปิดหน้าถัดไป เจอภาพชายหญิงยืนหันหลังให้กัน ตรงกลางมีรอยขีดมั่วๆ คล้ายจะปกปิดบางสิ่ง แพรหายใจหนักขึ้น ‘กานต์ทะเลาะอะไรในใจ ถึงต้องร่างอะไรแบบนี้’
ชนิดากระซิบเบา “มีรอยขีดทับชื่อด้านข้างด้วย… หรือกานต์อยากซ่อนความลับบางอย่าง?” สาริศนิ่งงัน ดูเหมือนจะคิดต่อไปแล้ว—แต่เสียงรถตำรวจดังมาแต่ไกล
ตำรวจสองนายเดินเข้ามาพร้อมถามไถ่ พวกเขาให้ข้อมูลที่รู้ โอ๊ตพูดใจสั่น “พวกเราก็เห็นกานต์ครั้งสุดท้ายเมื่อคืนนี้… แต่ไม่มีใครคิดว่าเขาจะหายไป” ตำรวจขอดูภาพสเก็ตช์เล่มนั้น พลิกดูอย่างสนใจ
แพรชำเลืองมองชนิดา ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ “ทำไมฉันรู้สึกว่าภาพนี้เกี่ยวกับโปรเจกต์ที่กานต์เคยเสนอ แล้วยังมีเรื่องที่อาจารย์ทิพย์ไม่เคยยอมรับด้วย…” ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง
โอ๊ตหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจสอบข้อความอีกครั้ง “ข้อความนั้น… ใครส่งกันแน่ หรือว่าคนที่อยู่ในนี้?”
ชนิดาเหลือบตามองโอ๊ต “หรือเป็นกานต์เอง?” สาริศนิ่งงัน น้ำเสียงแข็ง “อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น ถ้ายังไม่เจอเขา”
ประตูเปิด ทิพย์เดินเข้ามาพร้อมตำรวจอีกนาย บอกให้ทุกคนแยกย้ายไปให้ปากคำ โอ๊ตเหลือบดูแพรอย่างลุแก่โทษ “ถ้าเราเจออะไรต้องเล่าใช่ไหม” แพรพยักหน้า แม้ใบหน้าเธอจะสั่นคลอน
เมื่อสอบสวนเสร็จ ทุกคนกลับมานั่งบนพื้นแข็งเย็น โอ๊ตหยิบสมุดกานต์พลิกดูอีก “ทำไมภาพสุดท้ายนี่ดูเหมือนพวกเราเอง…”
ชนิดาพูดเบาๆ “มันอาจเป็นสัญญาณว่าอะไรในกลุ่มเรากำลังพัง…”
บรรยากาศสตูดิโอเงียบอีกครั้ง ทุกคนอยู่ในภาวะช็อก โอ๊ตเริ่มเล่าเรื่องราวที่เขาวิตก “จริงๆ แล้ว กานต์เคยคุยกับฉัน เขากังวลว่าอาจารย์ทิพย์พยายามกดดันงานของเขาให้เป็นไปตามที่เธอต้องการ เขาอยากสื่ออะไรในงานนี้แต่ไม่มีโอกาส” แพรนิ่ง มือสั่นเทา
ชนิดากระซิบ “แล้วทำไมถึงไม่บอกกันก่อน”
เสียงจอแจขาดช่วงเมื่อแสงแดดคล้อยต่ำลง แพรเดินไปยังหน้าต่าง มองออกไปเห็นแสงอ่อนปลายวัน สะท้อนกับฝุ่นเบาๆ ในอากาศ ความกลัวในใจยังถูกกลบด้วยความโกรธตัวเอง—เพราะเธอไม่เคยถามกานต์อย่างจริงจัง
คืนนั้น สตูดิโอศิลปะยังคงเปิดไฟจาง ทุกคนค้างอยู่ด้วยความไม่ไว้วางใจ แพรนอนไม่หลับ ได้ยินเสียงกระซิบของชนิดากับสาริศที่มุมห้อง
“เธอว่าใครในพวกเรามีส่วนเกี่ยวข้องกับการหายไปของกานต์ไหม” สาริศถามขำขื่น
“บางทีเราอาจไม่มีใครรู้แม้แต่ตัวเองว่าเคยทำร้ายกันไว้ขนาดไหน” ชนิดาตอบเสียงเบา ตามด้วยความเงียบยาว แพรได้ฟังก็สะดุ้งคิดบางอย่างขึ้นมา ไม่กล้ากระซิบต่อ
เช้าตรู่วันถัดมา ตำรวจกลับเข้ามาอีกครั้ง พวกเขานำข้าวของกานต์มาตรวจละเอียด สมุดงานแต่ละเล่มถูกวางเรียง สายตาแพรหยุดที่แผ่นกระดาษยับในสมุดสเก็ตช์ภาพสุดท้าย ภาพเหมือนฝันร้ายอันหนึ่งสะท้อนออกมา เด็กหญิงคนหนึ่งร้องไห้ท่ามกลางเงาสีดำ
โอ๊ตกระแอมเบา ถามแพร “เธอดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง”
แพรตอบเสียงสั่น “ฉัน… ฉันน่าจะคุยกับกานต์มากกว่านี้ เขาเคยบอกว่ากลัวการที่จะถูกลืม…”
สาริศหรี่ตามองสมุดภาพ “ใช่ กานต์เหมือนกลัวถูกเลือนหายไป เราทุกคนเคยพูดแรงๆ ใส่เขา”
ชนิดาเอ่ยเสียงเศร้า “ฉันเองก็… ตอนนั้นหงุดหงิด เลยดุกานต์ไป เขาหายตัวไปหลังจากวันนั้น…” บรรยากาศเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดสะท้อนในแววตาทุกคน
สายวันนั้น ตำรวจพบรอยเท้านำไปสู่โกดังเล็กๆ หลังสตูดิโอ ทุกคนถูกเรียกไปรวมตัว โอ๊ตเดินตามฝุ่นอยู่บนพื้น พบตุ๊กตาจิ๋วที่กานต์ทำตกไว้ ทุกคนรู้กันดีว่าเป็นของสำคัญของเขา
“เราควรไปดูให้แน่ใจ?” โอ๊ตเอ่ยเสียงสั่น แพรกับชนิดาพยักหน้า
ภายในโกดังมีแต่เงาสลัว โอ๊ตเปิดไฟฉาย ส่องไปเจอรอยสีดำบนกำแพง เป็นลายมือสะกดคำว่า “ฉันไม่ได้ต้องการหายไป แค่ไม่มีใครฟังเสียงฉัน” ทุกคนเงียบ ดวงตาแพรแดงก่ำ
ตำรวจยังคงค้นหา พวกเขาพบกานต์นอนหมดสติอยู่ในห้องเล็กติดกัน มือข้างหนึ่งกุมตุ๊กตาจิ๋วไว้แน่น ทุกคนกรูกันเข้าไป โอ๊ตพูดแผ่ว “กานต์…”
กานต์ถูกรถพยาบาลนำส่งโรงพยาบาลคืนนั้น ทุกคนยืนล้อมรอบเตียง เฝ้าดูอาการ พร้อมน้ำตาเปื้อนหน้า คนในกลุ่มสลับกันเข้าไปเยี่ยม มือกานต์เย็นเฉียบ แต่กลับยิ้มบางเมื่อแพรเข้าไปใกล้
“ขอโทษนะ ที่เราไม่เคยฟังนาย” แพรพูดเสียงสะอื้น กานต์หลุบตา น้ำตาคลอเบ้า โอ๊ตเดินเข้ามา “เราสัญญา จะไม่ปล่อยให้ใครต้องรู้สึกว่าเสียงตัวเองไม่สำคัญอีก” ชนิดาแตะไหล่แพรเบา ๆ
หลังเหตุการณ์นั้น กลุ่มเพื่อนค่อย ๆ เยียวยาความสัมพันธ์ ช่วยกันวาดภาพใหม่บนผนังสตูดิโอ — ภาพกลุ่มเพื่อนที่จับมือกันอยู่ท่ามกลางแสงแดดอุ่นในสตูดิโอศิลปะ ทุกคนต่างเผชิญหน้ากับบาดแผลในใจ และกล้าที่จะให้อภัยทั้งตัวเองและกันและกัน
แพรเดินไปปิดไฟในสตูดิโอวันสุดท้ายก่อนปิดเทอม เงาสุดท้ายของกลุ่มเพื่อนฉายบนผนัง ผสมกับสีสันของแสงเช้าที่ลอดผ่านหน้าต่าง ทุกคนต่างยิ้มและรู้ว่าต่อให้จบโปรเจกต์ งานศิลปะที่แท้จริง… คือการเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันในความจริงของหัวใจ
