เสียงออดดังขึ้นลั่นโรงเรียน ทุกคนต่างกรูกันออกจากห้องเรียน หลังจากครูใหญ่เพิ่งประกาศเรื่องกิจกรรมชมรมใหม่ โย วิฑูรย์ เด็กชายสายตาเฉียบแต่ท่าทางง่วงงุน สะพายกระเป๋าแบบครึ่งหลับครึ่งตื่นหน้าโอฬาร เดินนำกลุ่มเพื่อนด้วยความมั่นใจผิด ๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“พวกนาย เชื่อฉันเถอะ ชีวิตดีสุดคือต้องเนียนขี้เกียจไม่ให้มีใครจับได้” โยหันไปบอกเปรี้ยง เพื่อนร่างท้วมที่เอาแต่อมขนมปัง
เปรี้ยงยิ้มแบบไร้กังวล “แต่ชมรมก็ต้องส่งใบสมัครกิจกรรมทุกอาทิตย์นะ”
โยยกนิ้วชี้ “แต่เราจะก่อตั้ง ‘ชมรมซุปเปอร์ขี้เกียจ’ ทำทุกอย่างเพื่อไม่ต้องทำอะไร!”
เปี๊ยก เด็กหัวกลมตัวเล็กที่ดวงตาสั่นระริกพยายามแย้ง “เอ่อ…แต่ถ้าครูรู้ นายโดนแน่เลยโย”
โยส่ายหน้าอย่างมั่นใจ “นายไม่รู้จักพรสวรรค์การกลั้นขี้เกียจในเลือดฉัน เปี๊ยก ดูนี่”
โยเดินนวยนาดไปลบบอร์ดหน้าห้องแบบเนียน ๆ สลับใบคำสั่งของชมรมใหม่น้อยลงสองใบ “เห็นมั้ย พอโรงเรียนไม่รู้เราก็ฟรี”
อีกมุมหนึ่งในห้อง รวมตัวหัวหน้าชมรมอื่น ๆ แอบจับกลุ่มวิจารณ์ “ปีนี้ชมรมใหม่ชื่อ…‘ซุปเปอร์ขี้เกียจ’ นี่มันอะไรกัน”
ปุ๊ก หญิงสาวจอมขยันตาเล็ก—ไม่อยากเชื่อสายตา “สิบปีไม่เคยเจอชมรมแบบนี้มาก่อน จะขอเข้าแอบสืบดีกว่า”
ตัดภาพไปที่ห้องชมรม โยกำหนดกิจกรรมประจำวัน “วันนี้เราฝึกนอนนิ่งแบบมีเป้าหมาย!”
เปรี้ยงตอบช้า ๆ “ฝึกแกล้งหลับด้วยมั้ย?”
เปี๊ยกลองล้มตัวลงบนโต๊ะ กะว่าจะนิ่ง ๆ แต่มือซุ่มซ่ามดันปัดแก้วน้ำหกกระจาย “แย่ละ! ใครหัวหน้าเวรทำความสะอาดวันนี้?”
โยกระซิบ “ห้ามขยับ! ถ้าไม่ขยับจะไม่มีใครเห็น!”
ทันใดนั้น เสียงครูใหญ่เปิดประตูเข้ามา “นี่ชมรมอะไร อยู่กันแบบนี้เหรอ! มีใครเป็นประธานชมรม”
โยลุกขึ้นเต็มปากเต็มคำ “ผมเองครับ! เรากำลังฝึกสมาธิเพื่อสุขภาพสมอง”
ครูใหญ่จ้องหน้าโยนิ่ง ๆ แล้วยิ้มแบบจับผิด “ดีมาก งั้นสัปดาห์หน้าช่วยจัดเวทีแสดงโชว์ ‘พลังขี้เกียจ’ ให้ครูดูหน่อย”
สามหนุ่มอึ้งกิมกี่ เปรี้ยงเบิกตากว้าง “อะไรนะ! มีแสดงโชว์!”
โยยิ้มฝืด ๆ “เปี๊ยกรีบจดแผน กลยุทธ์ต้องมา!”
เปี๊ยกงุ่นง่าน เขียนแผนผิดกระดาษ งงกับตัวเอง “จะหลบยังไงไม่ให้โชว์ดูเหมือนนั่งง่วง?”
เปรี้ยงเสนออย่างไม่แน่ใจ “ไปขอพิธีกรวิทยาศาสตร์ช่วยได้มั้ย? ให้เค้าพูดยาว ๆ แล้วเราแกล้งฟังหลับ ๆ?”
โยชูแขน “หรือใช้เทคนิคหลับตาแบบเปิดหูซ้ายฟังออกขวา? เราต้องเนียนระดับเทพ”
ในขณะเดียวกัน ฝ่ายชมรมขยัน ปุ๊กก็แอบสืบข่าว “ชมรมขี้เกียจวางแผนอะไรอยู่แน่ ๆ” เธอสะกิดเอก เพื่อนต่างห้องผู้มึน ๆ ให้มาสังเกตการณ์ด้วย “ใครจะเชื่อว่าชมรมนี้ตั้งขึ้นจริงจัง”
ที่ห้องชมรม โย ฝึกสมาชิกด้วย “ห้ามหัวเราะ ห้ามลอกคราบขี้เกียจออกมาให้จับได้”
เปี๊ยกถาม “ลอกคราบนี่อะไร?”
โยเฉลยแบบมีภูมิ “หมายถึงว่าเราไม่เปิดเผยความขี้เกียจทุกอณู…โอ๊ย พูดงงไปเอง”
เปรี้ยงถอนใจ “งั้นผมไปนอนจริง ๆ ละ ขอหลับก่อนซักสิบรอบ เพื่อฝึก…”
ขณะโยอธิบายแผนลับ ครูฝึกกิจกรรมแวะมาตรวจ “เอ่อ…วันนี้ชมรมเล่นอะไรเอ่ย?”
โยหน้าเหวอ “เราตั้งใจศึกษาประวัติการพักผ่อนระดับโลกครับ!”
ครูทำท่าไม่เข้าใจ “งั้นช่วยนำเสนอโปสเตอร์รูปการพักผ่อนมาแปะบอร์ดพรุ่งนี้นะ”
โยหันมองหน้าเพื่อน “โปสเตอร์อะไรล่ะเนี่ย!”
เปี๊ยกเสนอ “ใช้กระดาษเปล่าสื่อถึงความว่างเปล่า?”
เปรี้ยงพยักหน้า “แบบคอนเซ็ปต์ศิลป์เลย”
ทั้งสามคนผลัดกันอธิบายไอเดียจนงง ปุ๊กแอบฟังอยู่นอกห้อง คิดว่า ‘ชมรมซุปเปอร์ขี้เกียจ’ แท้จริงคือแผนใหญ่กลบกิจกรรมโรงเรียน
กลางคืน เปี๊ยกยังโทรมาถามโย “เราจะรอดมั้ยพรุ่งนี้?”
โยตอบเสียงมั่นแบบไม่มีเหตุผล “สบาย เดี๋ยวก็มีใครเผลอทำกระดาษโปสเตอร์ตกเองแหละ ว่าแต่เปรี้ยงหายไปไหน?”
เสียงกระซิบของเปรี้ยง “ผมนอนหลับอยู่ใต้โต๊ะนะครับ ขอชาร์จพลังไว้โชว์”
วันประกาศโชว์วงชมรม ครูใหญ่นั่งหน้าตาเคร่งขรึม ข้าง ๆ มีครูฝึกกิจกรรมจ้องเขม็ง เพื่อน ๆ โรงเรียนต่างพากันลุ้น แต่ปุ๊กกับเอกยังไม่ซื้อใจกับชมรมนี้
โยซึ่งตื่นเต้นแต่แกล้งนิ่ง เริ่มกล่าวนำ “วันนี้เรานำเสนอ…ศิลปะการขี้เกียจระดับซุปเปอร์”
เปี๊ยกกับเปรี้ยง นั่งนิ่งจนเกร็ง เปี๊ยกขยับหายใจถี่ ๆ เปรี้ยงหลับจริง ๆ โยเลยเน้นหนัก “จิตใจเราแน่วแน่ต่อการอยู่เฉยยย…แสดงความนิ่งให้ทุกคนเห็น!”
เกิดเสียงฮือฮาจากเพื่อนนักเรียน ปุ๊กแอบกระซิบกับเอก “หรือเขามีแผนอะไรซ่อนอยู่นะ?”
ขณะที่ครูเดินเข้ามาดูใกล้ ๆ เปรี้ยงทำหน้าตาหนักแน่นแต่แอบกรน เสียงเบาแต่ได้ยินชัดทั่วห้องโถง ครูทำหน้ากังวล
ทันใดนั้น เด็กชมรมอื่นแอบเอากบกระโดดมาปล่อยบนเวที “ป้องกันชมรมขี้เกียจดูน่าเบื่อเกินไป”
กบกระโดดลงขาเปี๊ยก เปี๊ยกทำท่าจะร้องแต่กลั้นไว้ หน้าแดงก่ำ เปรี้ยงพลิกตัวจากกรนใต้โต๊ะกลิ้งโดนขาโย โยตกใจ สำลักลมหายใจ “เอ่อ…นี่แสดงการไม่ขยับเวลาเกิดวิกฤต”
นักเรียนขำกลิ้ง แต่ครูใหญ่เก็บอาการไม่อยู่ เริ่มมองชมรมนี้ด้วยความงุนงง
หลังจบโชว์ ครูใหญ่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม “ความนิ่งของพวกเธอนี่…ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต ฉันจะให้รางวัลชมรมสร้างสรรค์”
โย เปี๊ยก เปรี้ยง มองหน้ากันเหวอ ๆ “นี่เราได้รางวัลเพราะนิ่งเหรอ?”
ปุ๊กกับเอกยิ้ม “เข้าใจละ พวกนี้ไม่ได้มีแผนลึกลับอะไร มันแค่ขี้เกียจจริง ๆ!”
วันต่อมา คนทั้งโรงเรียนถามถึงเคล็ดลับ ‘นอนนิ่งอย่างมีเป้าหมาย’ โยเนียนตอบ “จงเชื่อมั่นในใจขี้เกียจแล้วจักพบทางออก!”
ภายในห้องชมรม ซุปเปอร์ขี้เกียจสรุปบทเรียน “ดูเหมือนจะแค่อยากหนีงาน แต่สุดท้ายก็มีเรื่องให้เหนื่อยยิ่งกว่าเดิมอีก” เปี๊ยกหัวเราะ
เปรี้ยงหาว “ครั้งหน้าไปสมัครชมรมสอนออกกำลังกายมั้ย จะได้แน่นิ่งจริง ๆ เลย”
โยยิ้ม เอียงคออย่างมีความสุข “แต่ยังไงก็ดีใจที่มีเพื่อนหัวเดียวกระเทียมลีบมาด้วยกันนะ”
เสียงออดดังอีกครั้ง พร้อมเสียงหัวเราะอ่อนโยนของเพื่อน ๆ “ไปนอนรอบสองมั้ย?”
ทุกคนหัวเราะพร้อมกัน ก่อนจะนอนเอนซบกันอย่างอบอุ่นในห้องชมรมขี้เกียจ ปิดฉากวันวุ่น ๆ ที่กลายเป็นเรื่องราวฟีลกู๊ดโดยไม่ตั้งใจ
