ม่านหมอกบางเบาไหลรินระหว่างยอดไม้สีเขียวเข้ม ยามแสงแรกสาดส่อง ป่าคริสตัลก็เรืองแสงราวอัญมณีสีรุ้ง ดอกคริสตัลบานรอบโขดหินระยิบระยับ ทว่าท่ามกลางความงดงามนี้ เพลงหัวเราะซึ่งเคยกังวานในยามเช้ากลับเงียบงัน หมู่บ้านอีฟานใต้ร่มเงาป่าคริสตัล ดำเนินชีวิตเงียบสงบ แต่ปราศจากรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ผู้คนเหมือนต่างสวมใบหน้าว่างเปล่าไว้ระหว่างกัน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ซินนา เด็กหญิงตัวเล็กผู้มีรอยยิ้มแปลกประหลาด คนเดียวในหมู่บ้านที่ยังยิ้มด้วยหัวใจแท้ แม้ไร้เสียงหัวเราะจากคนอื่น ดวงตาเธอมีประกายเศร้า ซ่อนความกลัวว่าตนเองผิดแผก ทุกเช้าเธอจะเดินไปยังขอบป่า นั่งฟังเสียงใบไม้ ท่ามกลางความหวังที่อยากเข้าใจว่าทำไมโลกถึงต้องเงียบเหงา
เช้าวันหนึ่ง ขณะเธอเฝ้ามองหยาดน้ำค้างบนใบไม้พลิ้วนั้น ดอกไม้คริสตัลต้นหนึ่งสั่นไหวอย่างผิดปกติ แสงในดอกจับประกายกลายเป็นดวงตาคู่เล็ก ๆ สัตว์รูปร่างคล้ายกระต่ายแต่หูกลายเป็นใบไม้คริสตัล และขนกึ่งโปร่งแสงปรากฏตัวขึ้น มันจ้องตาเธอแล้วเอียงหูฟังเหมือนฟังเสียงที่ไม่มีใครได้ยิน
“เจ้าเหงาเหมือนเราไหม” ซินนากระซิบ หวาดกลัวปนอยากรู้จัก สัตว์นั้นกระโดดเข้าหา พลางส่งเสียงคลื่นเบา ๆ มีประกายเรืองวูบในขนของมัน เธอยื่นมือแตะอย่างระวัง สัมผัสเย็นแต่ปลอบใจ มันละสายตาไปยังหมู่บ้านแล้วถอนลมหายใจ เหมือนรู้ว่าโลกกำลังเศร้า
เสียงไม้กระทบกันจากเบื้องหลัง ชาวบ้านคนหนึ่งเดินมาอย่างเงียบ ๆ หลบตาเธอเช่นเคย ไม่มีใครทัก ไม่มีใครยิ้ม ซินนาใจหาย เธอกลับบ้านพร้อมกระต่ายประหลาดที่ตามมาตลอดทาง แม่หันมามอง หน้าตึกราบไร้อารมณ์ “อย่าเล่นกับของแปลกประหลาดอีกซินนา” เสียงแม่เย็นชาเช่นเคย เด็กหญิงไม่กล้าตอบโต้อะไร
คืนนั้น ฟ้าพร่างดาววาววับ กระต่ายคริสตัลนอนข้างเธอบนเสื่อฟาง “เจ้าชื่ออะไร” เธอกระซิบ มันส่ายหัว พลางกระโจนขึ้นเตียง นำปลายหูแนบหน้าเธอ ประกายบางอย่างไหลผ่านหัวใจ ความหวังบางอย่างจุดขึ้นในความมืด
รุ่งเช้า ซินนาเดินออกจากบ้านอีกครั้ง ครั้งนี้กระต่ายคริสตัลกระโดดนำทางเข้าไปลึกในป่า กิ่งใบไม้ส่องแสงราวกระจก พื้นปูด้วยหยาดน้ำค้าง สัตว์น้อยหยุดลงตรงต้นไม้ใหญ่ที่ลำต้นเหมือนคริสตัลลวดลายประหลาด “ทางนี้ เธอต้องฟังเสียงในป่า” มันพูด เสียงเหมือนสายลมแรกแห่งฤดูใบไม้ผลิ ซินนาตกใจ เธอไม่เคยได้ยินสัตว์พูด
“ข้าชื่อกิ๊ฟต์ เป็นผู้เฝ้ารอยยิ้มแห่งป่านี้ เมื่อรอยยิ้มหายไปวิญญาณข้าเองแปรเปลี่ยน เพียงผู้มีหัวใจกล้าพอจึงได้ยินข้า” มันอธิบาย น้ำเสียงนั้นจริงใจแต่เศร้าลึก
“ทำไมหมู่บ้านถึงไม่ยิ้ม ไม่หัวเราะ ไม่ร้องไห้กันเลย” ซินนาเอ่ยถามหวั่น ๆ
“เมื่อร้อยปีก่อน เจ้าแม่ซิลวีน่าผู้ครองป่านี้แผ่พรให้คนหมู่บ้านยิ้มได้ตลอดไป แต่หัวใจคนกลับโลภ หัวเราะหลอกลวง รอยยิ้มกลายเป็นหน้ากาก เจ้าแม่จึงถอนพร เปลี่ยนเป็นคำสาป ให้เสียงหัวเราะและรอยยิ้มแท้หายไปจากที่นี่” กิ๊ฟต์ตอบ พลางปลูกดอกไม้คริสตัลดอกหนึ่งข้างเท้าด้วยเวทมนตร์
“ถ้าคืนรอยยิ้มแท้ให้ได้ คำสาปก็จะสลาย…แต่ไม่มีใครจำได้แล้วว่ารอยยิ้มแท้เป็นอย่างไร”
ซินนานิ่งไป หัวใจปวดหนึบ เธอกลัวจะไม่มีทางเลือก แต่ลึกในใจอยากเห็นผู้คนยิ้มอีกครั้ง กิ๊ฟต์รับรู้ความลังเล ส่งเสียงเบา ๆ เหมือนปลอบใจ
“เจ้าต้องตามหาดอกหัวใจแท้ในป่าตะวันออก นำกลีบของมันกลับมา คนเห็นรอยยิ้มนั้นจะจำเสียงหัวเราะแท้ของตนได้” กิ๊ฟต์แนบหูคริสตัลกับมือของซินนา ความอบอุ่นแผ่ซ่าน นำทางเธอเข้าสู่ส่วนลึกของป่าที่ไม่เคยถูกเหยียบย่ำ
ป่านั้นหนาแน่นและเงียบจนน่ากลัว ซินนาเหลียวซ้ายขวา รู้สึกโดดเดี่ยวบนโลก เธอถามกิ๊ฟต์ว่าเพราะเหตุใดตนถึงได้ยินมัน “เพราะเธอกล้าที่จะเปลือยใจ แม้จะเจ็บ” มันตอบ พลางแอบเช็ดหยาดน้ำบนขนน้อย ๆ ของตัวเอง ซินนาใจเต้น เธอไม่เคยคิดว่าความกล้าเกิดจากการยอมรับจุดอ่อน
ระหว่างเดินทาง พบ “บูบี” นกปีกแก้วที่จิกสีรุ้งร่วงหล่นลงพื้น บูบีบินวนเหนือหัวแล้วร้องเหมือนจะบอกอะไร “เจ้าสะสมเสียงหัวเราะไว้หรือ” ซินนาถาม บูบีส่งเสียงขับร้องหวานเศร้า เพลงแปลกประหลาดกระเพื่อมหัวใจ กิ๊ฟต์กล่าว “นั่นคือเสียงหัวเราะเก่าที่ถูกกักไว้ในป่าลึก”
เสียงเพลงนำทางสู่ลำธารสายหนึ่ง สายน้ำถูกปกคลุมด้วยแผ่นคริสตัล บูบีเคาะปีกกับหินเกิดเสียงเหมือนเด็กๆ หัวเราะ วิญญาณคริสตัล ธาตุแห่งเสียงหัวเราะเก่า ปรากฏรอบตัวซินนา พวกมันเต้นระบำ เหมือนหวังว่าซินนาจะปลดปล่อยเสียงนั้น เธอพยายามหัวเราะขึ้นเอง แต่เสียงเธอเลือนราง ไม่สามารถหวีดร้องได้จริง ๆ
กิ๊ฟต์ปลอบ “รอยยิ้มแท้ ต้องผ่านน้ำตา เจ้ากลัวความโศกเศร้ามากแค่ไหน” ซินนาหยุดนิ่ง เธอเหลือบมองกระแสสายน้ำ ใบหน้าตัวเองสะท้อนเพียงรอยยิ้มจาง เจือเศร้า
นกบูบีส่งเสียงร้องดึงความทรงจำเก่าของซินนา เธอเห็นภาพพ่อซึ่งจากไปตั้งแต่เธอยังเด็ก แววตาของแม่ที่เคยอุ่นกลับกลายเป็นเย็นชา เพราะสูญเสีย…เพราะไม่มีใครยอมรับความเศร้าของตน เด็กหญิงร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น เสียงสะอื้นส่งคลื่นผ่านสายน้ำจนแผ่นคริสตัลแตกร้าว
ทันใด เสียงหัวเราะเบาบางในอากาศดังขึ้นตาม เงาคริสตัลแวบหนึ่งม้วนตัวลงเป็นรูปกลีบดอก บูบีโผบินขึ้นสูง ร่วงกลีบสีเงินลงในมือซินนา นั่นคือ “กลีบหัวใจแท้”
ภารกิจยังไม่จบ กิ๊ฟต์เตือน เธอต้องเดินทางกลับหมู่บ้านพร้อมกลีบมหัศจรรย์ แต่ทุกอย่างกลับยากขึ้น เมื่อทางผ่านป่าถูกวิญญาณคริสตัลในรูปร่างเสือป่าคริสตัลขวางทาง ดวงตาสีฟ้าวาววับ ท่าทีไม่ไว้ใจ เพราะทุกคนในหมู่บ้านเคยลักลอบตัดไม้คริสตัลไปขาย เสือคริสตัลจะไม่ยอมให้มนุษย์ผ่านง่าย ๆ
ซินนาจึงวางกลีบหัวใจแท้ลงบนพื้น ก้มลงขอโทษต่อวิญญาณป่า “ข้าไม่ใช่ผู้ทำร้ายป่า แต่ข้าเป็นคนหนึ่งที่ต้องการรู้จักรอยยิ้มแท้ หากข้าต้องสละโอกาสเพื่อป่า ข้ายอมรับ” วินาทีนั้น หัวใจเธอเปลือยเปล่า เสือคริสตัลเงียบไปชั่วขณะ เสียงปีกของบูบีขับขานบทเพลงระงับความโกรธ เสือค่อย ๆ เปิดทางเผยแสงสว่างนำทางกลับหมู่บ้าน
เมื่อถึงหมู่บ้าน ทุกอย่างยังเงียบงัน ซินนาเดินไปกลางลาน ใช้กลีบหัวใจแท้วางเหนือฝ่ามือ กล่าวกับผู้คนว่ารอยยิ้มแท้เกิดจากหัวใจที่ยอมรับทั้งความสุขและความเศร้า เธอเผยความกลัว ความเปราะบางให้ทุกคนเห็น น้ำตาไหลบนใบหน้า เงียบงันเต็มไปด้วยความจริงใจ
จู่ ๆ กลีบคริสตัลลอยขึ้นเปล่งแสง แผ่ประกายผ่านตัวแทนของทุกคน เสียงหัวเราะจริงใจแรกดังขึ้นในหมู่บ้าน เด็ก ๆ หัวเราะ ผู้ใหญ่ร้องไห้แล้วหัวเราะต่อ น้ำตาผสมกับรอยยิ้ม ซินนาขบขันทั้งน้ำตา ราวปลุกวิญญาณทั้งป่าให้สะท้อนเสียงกลับมา
เจ้าแม่ซิลวีน่าปรากฏตัวกลางแสงจันทร์ นางมองซินนาด้วยรอยยิ้มบาง กล่าวเสียงแผ่วเบาว่า “จงจำไว้ รอยยิ้มแท้ไม่อาจถือครองได้ตลอด เพราะหัวใจมนุษย์คือสายลมที่เปลี่ยนแปลง แค่กล้าสัมผัสมัน เจ้าก็กู้โลกทั้งใบได้แล้ว” จากนั้นนางหายไปพร้อมกับแสงสุดท้ายของคืน
หมู่บ้านเปี่ยมชีวิตใหม่ เด็กหญิงภูมิใจที่ได้มอบสิ่งสำคัญให้ผู้อื่น เธอไม่กลัวความเศร้าอีกต่อไป อ้อมกอดของแม่อุ่นขึ้น กิ๊ฟต์และบูบีโผบินร่ายระบำเหนือดอกไม้คริสตัลในยามรุ่งสาง เสียงหัวเราะและน้ำตาแว่วกังวานในป่าคริสตัลอีกครั้ง
ตำนานของซินนาและผองเพื่อนกลายเป็นเรื่องเล่าที่ถ่ายทอดต่อกันว่า ความกล้าเผชิญใจจริงกับความเศร้า คือบันไดสู่รอยยิ้มแท้ คืนวันผ่านไปในแสงสีรุ้ง ป่าคริสตัลยังคงเต้นระบำใต้เสียงหัวเราะของผู้คน ที่ครั้งหนึ่งเคยสูญเสียและกล้าเอื้อมคว้ามันกลับคืน
