เสียงรองเท้ายางกระทบพื้นกระเบื้องในห้องโถงหอพักศิลปะ มิวลากกระเป๋าผ้าสีเทาผ่านประตูไม้สูง มือของเธอสั่นน้อย ๆ จากอากาศเย็นกับความรู้สึกกลัวที่กลบไม่มิด มิวขะมักเขม้นมองรายชื่อบนกระดานหน้าห้องพัก ชื่อของตัวเองขนาบกับ ‘ข้าว’ นักศึกษาหญิงอีกคนหนึ่งที่เธอไม่รู้จัก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!บนบันไดแคบซึ่งแสงสลัวลอดผ่านช่องกระจกบนเพดาน มิวหยุดเพื่อหายใจลึก พลางเหลียวมองเงาตัวเองที่ขึงขังบนพื้น เธอมองข้อความบนนาฬิกาข้อมือ—“แม่ฝากดูแลตัวเองด้วยนะลูก” ราวกับจะเป็นเครื่องเตือนใจว่าที่จริงแม่อยู่ไกลเพียงใด
มิวไขกุญแจเข้าห้อง 207 เสียงบานประตูร้องแผ่ว นักศึกษาพี่ปีสามคนหนึ่งโผล่หน้าออกมาจากห้องข้าง ๆ แล้วยิ้มจาง ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร มิวขยับเข้าห้อง เห็นเตียงสองเตียงและของข้าวกระจายอยู่ฝั่งหนึ่ง กระเป๋าสตางค์ตกบนโต๊ะพร้อมโปสการ์ดเก่าและภาพถ่ายขาวดำ
ข้าวเดินเข้ามาในเวลานั้น ร่างเล็กสวมเสื้อยืดสีขาวซีด แจ่มใสอย่างระวัง “หวัดดี ชื่อข้าวนะ อยู่ที่นี่มาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว” เสียงเธออ่อนเบา มิวเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มแห้ง ๆ ก่อนก้มจัดของในกระเป๋าตัวเอง
ข้าวช่วยยกของบางชิ้นขึ้นโต๊ะ “ปกติก็ไม่ค่อยมีใครมาอยู่ห้องนี้สองคนพร้อมกันเท่าไร” มิวถามว่าเพราะอะไร ข้าวแค่ไหวไหล่แล้วบอก “อาจจะเพราะห้องมันเย็น กับ…แสงมันแปลก ๆ น่ะ” ดวงตาข้าวเลื่อนไปมองเพดานกระจกที่มีรอยร้าวข้างหนึ่ง
คืนนั้น หลังมิวอาบน้ำเสร็จ เธอล้มตัวลงบนเตียงแต่ขยับตัวนอนไม่หลับ เสียงเพดานดังแคว่ก ๆ เหมือนบางสิ่งคลานอยู่ข้างบน ข้าวนอนหันหลังให้ เงียบงัน ก่อนพูดเสียงแผ่ว “ถ้าฝันร้าย คืนนี้ห้ามร้องนะ” มิวขยับตัว นิ่งไปนาน ก่อนตอบเสียงเบา “ฉันไม่ค่อยฝันหรอก”
วันที่สอง มิวเดินเข้าห้องสมุดมหาวิทยาลัย ข้าวนั่งลอกการบ้านวิชาทฤษฎีศิลปะอย่างเหนื่อยหน่าย มีนักศึกษาผู้ชายคนหนึ่ง แทน ที่ดูเหมือนไม่ได้เข้าพวก เอ่ยถามข้าวด้วยเสียงตะกุกตะกัก “โจทย์นี่มันต้องวาดหรือแค่ร่างเฉย ๆ วะ” ข้าวยักไหล่ “แล้วแต่มุมมองนาย” มิวมองสองคนนั้น พลางตั้งใจล้วงหาอะไรในกระเป๋าเองเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาแทน
บนทางกลับหอพัก ข้าวเดินเงียบ ๆ ข้างมิว “ขอโทษนะถ้าฉันยุ่งกับเรื่องของเธอมากไปเมื่อวาน” มิวยิ้มบาง “ไม่เป็นไร เราก็อยากรู้อยู่ดี” ความเงียบครอบคลุมครู่ใหญ่ ก่อนข้าวพูดขึ้น “เอาไว้รู้จักกันมากกว่านี้ ฉันจะเล่าอะไรบางอย่างให้ฟัง”
วันต่อมา ในสตูดิโอศิลปะ อาจารย์ให้จับคู่ระบายสีบนผ้าใบ มิวกับข้าวถูกจับด้วยกัน มิวเริ่มเขียนโครง ดวงตาข้าวจับจ้องเงาของตัวเอง ก่อนพูด “คิดว่าเงาคืออะไรเหรอ” มิวขมวดคิ้ว “บางที…มันอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของเราที่เราไม่อยากเห็น” ข้าวแค่นหัวเราะบาง “บางทีมันก็เป็นสิ่งที่เราต้องเจอ ไม่ว่าจะกลัวแค่ไหน”
เวลาผ่านไป หอพักค่ำคืนหนึ่งเต็มไปด้วยเสียงเพลงจากห้องข้าง ๆ มิวได้ยินข้าวคุยโทรศัพท์กับใครบางคน “ไม่…ฉันยังไม่กล้าบอก เธอเพิ่งมาถึงเอง” เสียงข้าวสั่นนิด ๆ ก่อนเงียบไป มีเพียงเสียงลมหายใจหนัก
รุ่งเช้าแทนมารับข้าวและมิวไปกินข้าวเช้าด้วยกัน แทนพยายามเล่นมุกตลกแต่ข้าวมักส่ายหน้าแล้วหลบตา มิวสังเกตได้ว่าแทนดูเหมือนกำลังอยากพูดอะไรกับข้าว แต่ลังเลจนกลืนคำพูดลงคอไป
คืนนั้นฝนกระหน่ำผ่านเพดานกระจก รอยร้าวดูเหมือนขยายขึ้น ข้าวยืนจ้องดูเงาตัวเองบนพื้นน้ำ “เธอเชื่อเรื่องสิ่งลี้ลับมั้ย” มิวตาโต“นิดหน่อย ทำไมเหรอ?” ข้าวกัดริมฝีปาก “ถ้ามีบางอย่าง…ที่ติดอยู่ในที่นี้ล่ะ จะกลัวมั้ย” มิวส่ายหน้า “ฉันกลัวแต่ฉันไม่หนี” เสียงข้าวสั่นรับแสงจันทร์
กลางดึกมิวสะดุ้งตื่นเพราะเห็นเงาร่างผู้หญิงเดินผ่านปลายเตียง เสียงกุญแจห้องขยับเบา ๆ มิวลุกช้า ๆ จนพบว่าเงานั้นคือข้าวในชุดนอนคลุมยาว ข้าวนั่งนิ่งกอดเข่าอยู่ที่พื้นใกล้ประตู มิวค่อย ๆ เดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ “เกิดอะไรขึ้น” ข้าวไม่ตอบ เสียงลมหายใจเธอหนักขณะที่เงาบนผนังยังสั่นเหมือนไม่ใช่เงาของคนธรรมดา
วันต่อมาข้าวไม่ไปมหาวิทยาลัย ขังตัวเองในห้องทั้งวัน มิวลองเคาะประตูถาม “ข้าว เป็นอะไรหรือเปล่า” ไม่มีเสียงตอบ มิวเอนหลังพิงประตู รอจนเสียงข้าวดังลอดออกมา “เธอจะเชื่อหรือเปล่า…ถ้าฉันไม่ได้อยู่คนเดียวในตัวเอง”
มิวลังเล ก่อนถาม “หมายความว่ายังไงเหรอ” ข้าวเงียบไปนาน “ฉัน…ก็ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน” เสียงข้าวสั่นเศร้า
เย็นวันนั้น มิวเดินไปยังหลังหอพัก พบแทนนั่งรออยู่บนม้าหิน แทนพยายามถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้าว มิวตัดสินใจไม่พูด แต่สีหน้าของมิวเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีคำตอบแทนรับรู้ได้ “บางทีมันมีอะไรลึกกว่าที่เธอคิด ฉันเห็นข้าวอยู่กับผู้หญิงคนนึงตอนกลางคืน…แต่ฉันไม่กล้าทัก”
หลังคืนวันนั้น มิวเฝ้าสังเกตข้าวมากขึ้น ในที่สุดก็แอบตามข้าวไปยังชั้นลอยใต้เพดานกระจก เธอเห็นข้าวพึมพำกับตัวเองนั่งกอดอกภายใต้แสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องร้าว ภาพสะท้อนในเพดานแก้วเหมือนกับมีเงาอีกคนซ้อนอยู่กับข้าว พูดกล่อมข้าวอย่างอ่อนโยนแต่ไม่มีเสียงใด ๆ
มิวใจเต้นรัว เธอเดินเข้าไป “ข้าว…ตกลงเธอเป็นอะไรกันแน่” ข้าวสะดุ้ง หน้าเสียใจ “มีบางอย่างติดตามฉันมาตั้งแต่เด็ก คืนที่พ่อแม่ทะเลาะกันแล้วจากไป…ฉันรอด แต่ใครอีกคนในตัวฉัน…ไม่รอด” ข้าวถอนหายใจแรง “เธอเห็นใช่ไหม…ฉันไม่ได้โกหก”
มิวชะงักไป “ฉัน…เห็น เงานั่น ไม่ใช่เธอ แต่มันอยู่กับเธอ” ข้าวร้องไห้เบา ๆ “มันคอยบอกให้ฉันวิ่งหนี ไม่ไว้ใจใคร กลัวว่าจะโดนทิ้ง”
หลายวันต่อมา ข้าวพยายามกลมกลืนกับกิจวัตร แต่มิวเริ่มเปิดใจดูแลข้าวมากขึ้น แม้อยู่ท่ามกลางความหวาดกลัว มิวช่วยข้าวทำงานกลุ่ม รับประทานอาหารด้วยกัน ตอบโต้แทนที่พยายามเข้าหาข้าวด้วยความเอื้ออาทร ข้าวค่อย ๆ เปิดใจ ขณะที่เงาในกระจกยังอยู่ข้างเธอทุกคืน มิวเริ่มสัมผัสถึงความโดดเดี่่ยวลึก ๆ ในใจข้าวอย่างที่เธอไม่เคยเผยต่อใคร
คืนสามสิบวันจันทร์เต็มดวงใต้เพดานกระจก ข้าวออกไปยืนกลางห้องนั่งเล่น นิ่งเงียบ ฝังแน่นอยู่กับเงาในกระจก เธอพูดเสียงกระซิบ “ถ้าปล่อยผ่านเงานี้…จะเหลืออะไรของฉันมั้ย” มิวยืนข้างหลัง กุมมือข้าวแน่น “เธอจะเหลือใจตัวเอง แล้วฉันจะอยู่ตรงนี้” เงาในกระจกสั่นไหว สิ่งเหนือธรรมชาติเริ่มแผ่วลงแผ่วลง
อรุณรุ่ง ข้าวลืมตาพบว่าตัวเองไม่มีเงาแปลกประหลาดอีก สายตาโล่งและอ่อนแรง เธอกอดมิวด้วยความรู้สึกใหม่ “ขอบคุณนะ” ข้าวเอ่ยเบา ๆ มิวกล่าวกลับ “เราเองก็กลัว…แต่เราก็กล้า เพราะเราไม่อยากให้ใครต้องอยู่คนเดียว”
มิวเดินออกจากหอพักในวันสุดท้ายของปลายเทอม ภายใต้แสงแดดและเงาผ่านกระจกใส รอยร้าวบนเพดานยังอยู่แต่ดูเหมือนคลี่คลายไปบางส่วน ทุกก้าวของมิวหนักแน่นขึ้น หัวใจอบอุ่นด้วยมิตรภาพที่งอกเงยจากความกลัว
แทนยืนรอริมถนน โบกมือให้อย่างกระอักกระอ่วน “จะไปต่อยังไง” มิวหันกลับไปมองข้าวที่ริมหน้าต่าง ข้าวยิ้มรับด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากวันแรก มิวหันไปตอบแทน “เดิน แต่ไม่ได้เดินคนเดียวอีกแล้ว”
แสงอ่อนลอดเพดานกระจก เหลือเพียงรอยร้าวบาง ๆ เป็นรอยประทับของคืนวันที่ต่างฝ่ายต่างได้เติบโตและให้อภัยในจุดที่เจ็บที่สุดอย่างกล้าหาญ
