เช้าตรู่ในหมู่บ้านบนขอบโลกที่มีหิมะปกคลุมตลอดปี แสงจันทร์สีฟ้าอบอวลอยู่เหนือยอดสน ลัทธิเดินไปตามถนนแคบๆ ด้วยรองเท้าบูทสนิมน้ำแข็ง เสียงฝีเท้าแทรกอยู่ใต้เสียงลมหวิวเหมือนความเงียบว่างของบ้านนี้ ลัทธิไม่เคยมองย้อนกลับบ้าน เธอมุ่งหน้าหาแสงแรกของวันในร้านกาแฟโบราณที่เงียบกว้างและอุ่นที่สุดแห่งเดียว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เมื่อเปิดประตูเข้าไป เสียงระฆังเก่าๆ สะท้อนกับเหล็กกล้าที่เริ่มสนิม เธอเห็นคุณนายภาณีเจ้าของร้าน ยืนเช็ดแก้วลายถ้วยชา วางแก้วตรงหน้าและเงยหน้ามามอง ลัทธิก้มศีรษะเบาๆ ก่อนจะหลบสายตา หัวใจเธอเหมือนถูกบีบ ท่านั่งของชายแก่ที่มุมร้านคุ้นตาแต่สงวนท่าที เขาเหลือบมองมาส่งยิ้มแปลกแยกก่อนจะก้มลงจดอะไรบนสมุด ลัทธินั่งบนเก้าอี้แดงตรงหน้าต่าง นัยน์ตาคั่งน้ำค้างและเงียบงัน
คุณนายภาณีวางกาแฟร้อนลงตรงหน้า “ยังไม่ได้นอนหรือเปล่า” เธอถาม ลัทธิส่ายหน้าเบาๆ เหมือนไม่อยากคุย ชั่วขณะหนึ่งคุณนายภาณีแค่มอง กระจกหน้าต่างสั่นไหวด้วยแรงลม ริมขอบฟ้าเกิดแสงสีทอง เจือบรรยากาศของความลับที่แฝงไว้ตลอดชีวิต
จู่ๆ ประตูร้านก็เปิดเสียงดัง ทรงกลด เพื่อนร่วมห้องของลัทธิเดินเข้ามา ใบหน้าขาวซีดชื้นเหงื่อแม้จะอยู่ในอากาศหนาว เขายิ้มขืนๆ แล้วนั่งตรงข้าม “เมื่อคืนพ่อโทรมาหาอีกหรือ” ลัทธินิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบเรียบๆ “ไม่ เขาไม่โทรมาเป็นสัปดาห์แล้ว” เธอเม้มปากแน่น น้ำเสียงเย็นชาแต่ดวงตาไหวระริก
ทรงกลดหลบตาเล็กน้อยแล้ววางสมุดการบ้านลงกลางโต๊ะ “มีเรื่องจะถาม” เขาเว้นไปนาน “นายพร พ่อเธอ… มีใครเห็นเขาที่ทางเหนือของหมู่บ้านตอนสี่โมงเย็นวันนั้นไหม”
ในความเงียบ ลัทธิยกมือแตะแก้ม รอยสีม่วงจางๆ เผยใต้แสงไฟ เธอพึมพำ “ไม่รู้ ไม่มีใครเห็นหรอก จะหาไปทำไม” ทรงกลดถอนหายใจยาว “ทุกคนที่โรงเรียนเริ่มพูดถึง เขาหายมาเจ็ดวันเต็มๆ แล้วนะ”
น้ำแข็งบนขอบกระจกเริ่มละลาย ลัทธิยื่นมือเล่นหยดน้ำที่ไหลลงจากขอบหน้าต่าง “แม่ฉันก็เอาแต่เก็บตัวในห้อง ไม่พูดถึงพ่อเลย มีแต่เสียงร้องไห้ตลอด” เธอเสียงสั่น สิ่งที่ทุกคนไม่พูดถึงในบ้าน คือรอยร้าวที่ลุกลามทุกห้อง ทุกความทรงจำ
ประตูร้านเปิดอีกครั้ง หญิงสาวผิวคล้ำแววตาระริก ริฐา เพื่อนใหม่จากต่างเมือง เดินเข้ามายิ้มให้ลัทธิ “ขอร่วมโต๊ะด้วยได้ไหม” ลัทธิพยักหน้า ริฐากวาดตามองทรงกลด “มีอะไรกันหรือ” ถามเบาๆ
“ไม่มีอะไร” ลัทธิหลบตา ทรงกลดรีบเอ่ย “คดีพ่อน่ะ” ริฐาหรี่ตา “คิดว่าเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่โรงไฟฟ้าร้างหรือเปล่า เมื่อคืนฉันได้ยินเสียงแปลกตรงนั้น”
คำพูดนั้นกระตุ้นความระแวงในใจลัทธิ เธอเม้มปาก กำมือเข้าหากันแน่น
สายลมเย็นกรูเข้ามาในร้าน ทุกคนต่างนิ่งงัน ชายแก่ในมุมร้านวางปากกา แลบลิ้นออกมาเมื่อมองเห็นสายตาของลัทธิ ทั้งหมดหลบสายตา ยกเว้นลัทธิที่จ้องกลับจนอีกฝ่ายเป็นฝ่ายหลบ
ลัทธิสั่งกาแฟเพิ่ม เธอถามเบาๆ “ถ้าฉันอยากรู้ความจริงเกี่ยวกับพ่อ ต้องเริ่มที่ไหน” ริฐาสบตาเธอ แววตานิ่ง “ตรงโรงไฟฟ้านั่นแหละ หรือไม่ก็…” เธอหยุด ลังเลนาน “บ้านเก่าในป่าสน ฝั่งทิศใต้ หมู่บ้านนั้นไม่มีใครกล้าย่างเข้าไป”
ลัทธิพยักหน้าช้าๆ ในหัวมีแต่เสียงหิมะปะทะหน้าต่าง ไข่ดาวบนข้าวกล้องของเธอเย็นชืดก่อนจะทันตักเข้าปาก
ตกเย็น ทรายทอง แม่ของลัทธิ กลับบ้านด้วยใบหน้าหมองคล้ำ มีกลิ่นน้ำหอมปนกลิ่นควันบุหรี่ เธอทิ้งกระเป๋าแล้วปะทะสายตากับลัทธิ เงียบอยู่นาน ทรายทองเปิดปาก “พ่อเธอไม่ใช่คนที่เธอคิด”
ลัทธิตกตะลึง “หมายความว่าไง”
แม่หลบตา ไขกุญแจห้องนอน “เขาไม่ใช่คนดี เขาโกหก… ฉัน ครอบครัว และตัวเขาเอง” เธอปิดประตูนอนหันหลังเสียงเงียบกริบ ลัทธิได้แต่มองตาม น้ำตาซึมขอบตาแต่ไม่ยอมไหลออกมา
คืนนั้นก่อนนอน ลัทธิเปิดหน้าต่าง ฟังเสียงลมที่ซัดกระจก เธอนอนตัวแข็ง นึกย้อนคืนวันที่พ่อยังอยู่—ภาพจำสุดท้าย คือเงาพ่อกำลังเดินออกจากบ้าน ท่ามกลางหิมะที่ตกหนัก เธอไม่เคยได้ยินคำลา
รุ่งเช้า ริฐาแวะมารับลัทธิด้วยจักรยานคู่เก่า “ไปด้วยกัน” เธอยิ้มมุมปาก ลัทธิสวมเสื้อกันหนาวหนา ก้าวขึ้นเบาะหลัง พวกเธอปั่นสวนทางกับลมหนาวไปทางโรงไฟฟ้า ก้อนเมฆสีเงินเคลื่อนลอยต่ำ เหนือยอดสนและสายไฟเก่าสนิม
ทางเดินสู่โรงไฟฟ้าถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็ง ริฐาหยุดก่อนถึงรั้ว ลัทธิหอบหายใจหนัก จ้องมองซากอิฐ เธอหยิบไฟฉายส่องตามรอยรองเท้าที่ฝังจมอยู่ในหิมะก่อนทั้งคู่จะปีนรั้วเข้าไปข้างใน
พื้นโรงไฟฟ้าเย็นเฉียบก้องอยู่ใต้ฝ่าเท้า ทุกอย่างกลบไว้ใต้ชั้นฝุ่นและน้ำแข็ง ริฐาควานหากุญแจที่ซ่อนไว้ใต้ขอนไม้ ลัทธิเดินตรงไปยังห้องควบคุมเก่า เธอส่องไฟแลเห็นเศษซองจดหมายขาดๆ ที่มีลายมือพ่อ
ข้อความสั่นคลอนแหวกผ่านใจ “อย่าเชื่อสิ่งที่เธอเห็น” ลัทธิกำจิกจดหมายนั้นไว้ในมือ หัวใจเต้นระส่ำ “เขาทิ้งจดหมายไว้จริงๆ หรือ…” ริฐามองหน้าเธอก่อนโอบไหล่ ลัทธิสะบัดตัวออก “ไม่ต้องสงสารหรอก” เธอเสียงแข็ง ริฐาหยุด
เสียงบางอย่างแว่วจากห้องเครื่องท้ายตึก ลัทธิกับริฐาเดินตามเสียง กลิ่นน้ำมันเก่าขึ้นจมูก เมื่อแง้มประตูออก พวกเธอพบหมวกพ่อวางอยู่บนตะปู “เขาต้องอยู่ที่นี่จริง ๆ” ลัทธิพึมพำ น้ำเสียงแหบพร่า มือสั่นไหว
ทันใดนั้น มีเสียงสะกิดเบา ๆ ด้านหลัง ทรงกลดโผล่มาอย่างเงียบ ๆ “ขอโทษ ฉันตามมาเอง” เขาดูกระวนกระวาย ลัทธิถามเสียงเข้ม “นายแอบฟังเหรอ”
ทรงกลดหลบตา “ฉันเป็นห่วง” เขากลืนคำ แต่แล้วก็มองสบตาลัทธิ “ถ้าตามหาความจริงจะยิ่งเจ็บเปล่า ๆ หรือเปล่า” ลัทธิเมินหน้า น้ำเสียงสะบัด “มันต้องดีกว่าไม่รู้อะไรเลย นายเข้าใจบ้างไหม”
ความเงียบค้างอยู่นานจนน่าอึดอัด ก่อนที่ริฐาจะดึงสองคนออกจากโรงไฟฟ้า พวกเขาปั่นจักรยานกลับหมู่บ้านในยามเย็น ลัทธิกับทรงกลดนั่งเบียดกัน นิ่ง ไม่มีบทสนทนาใด ๆ แต่ความกลัวและความอึดอัดกระจายอยู่เต็มอากาศ
คืนนั้นลัทธิกลับมาบ้าน มองเห็นแม่เงียบงันอยู่ในห้องมืด “แม่ อย่าปิดบังหนูได้ไหม” เธอถามเสียงสั่น ทรายทองนิ่ง “แม่รักเขาจริง ๆ นะแต่บางทีการอยู่คนเดียวมันง่ายกว่า” แววตาแม่ลึกล้ำตัดบท ทิ้งลัทธิและคำถามไว้ในความมืด
รุ่งขึ้น ทรงกลดมาเฝ้ารอที่หน้าบ้าน เขาชูจดหมายเก่า ๆ ส่งให้ลัทธิ “ฉันเจอในล็อกเกอร์โรงเรียน เป็นลายมือพ่อแน่ ๆ” ลัทธิรับมาอ่าน ในจดหมาย เตือนห้ามเข้าไปในป่าฝั่งใต้
สามคนไปพร้อมกัน ลัทธิเดินนำ เดินลึกเข้าไปในป่าสน บรรยากาศเงียบเย็น เสียงเท้าทั้งสามกระแทกยอดหญ้าแข็งแตก ลัทธิหยุดตรงบ้านร้าง … เธอเห็นแสงวูบ ๆ จากหน้าต่างชั้นสอง
“นั่นอะไร” ริฐาพึมพำ ลัทธิจับมือเพื่อนกระชับแน่น พวกเขาแทรกผ่านประตูไม้ผุเข้าไปในบ้าน เสียงฝีเท้าก้องสะท้อนมาในห้องโถงร้าง พวกเขาเดินขึ้นบันไดช้า ๆ … บนชั้นสอง เจอเศษกระดาษแผ่นหนึ่งเขียนว่า “ขอโทษที่ฉันทิ้งเธอ โลกนี้หนาวเย็นเกินไป”
ลัทธิทรุดตัวลงกับพื้น ร้องไห้สะอึกสะอื้น ริฐาโอบกอดจากข้างหลัง ทรงกลดนั่งเงียบข้าง ๆ ลัทธิกำจิกกระดาษแน่น “ฉันเกลียดเขา…แต่รักเขามากกว่าที่เกลียด” เสียงเธอเบาแต่ว่างเปล่า
ขากลับ ริฐาชวนทุกคนแวะริมลำธารน้ำแข็ง ทรงกลดเงียบไปนานก่อนจะพูด “เราทุกคนต่างมีความลับใช่ไหม” ลัทธิพยักหน้า “บางทีการให้อภัยก็ไม่ใช่การลืมหรือยอมรับความผิด แค่…เรายอมรับได้ว่าเราไม่สมบูรณ์”
ทั้งสามนั่งเงียบ หิมะโปรยบางเบารอบตัว ใบหน้าของแต่ละคนสะท้อนความเปราะบางในใจแต่ดูสงบขึ้นทีละน้อย
เย็นวันต่อมา ทรายทองรออยู่ที่ประตูบ้าน “แม่พร้อมบอกความจริงแล้ว” เธอเชิญลัทธิเข้ามาในครัว เมื่อลัทธินั่งลง แม่เริ่ม “พ่อของเธอมีปัญหาหนี้สิน เขาหายไปเพราะหนีความจริง หนูไม่ต้องแบกสิ่งนั้นแทนเขา”
ลัทธิกลืนน้ำตา “แต่หนูอยากเชื่อว่าเขายังรักเรา”
แม่ลูบผมลัทธิ “คนที่ทิ้งเราไปยังอาจรักเราได้ แต่คนอยู่ต่อคือคนกล้ายอมรับความเจ็บปวด”
วันรุ่งขึ้น หมู่บ้านจัดงานแสงใต้หิมะ ลัทธิเดินท่ามกลางแสงไฟและคนมากมาย เธอเห็นริฐากับทรงกลดโบกมือ เรียกเธอไปหา ทั้งสามคนหัวเราะ พูดคุย เงาของความเศร้ายังคงมีอยู่แต่เบาบางลง เธอหยุดมองฟ้า รู้สึกอุ่นขึ้นในใจ
เมื่อจบวันลัทธิเดินกลับบ้านคนเดียว มองรอยเท้าบนหิมะ เธอหยิบจดหมายและเศษกระดาษทั้งหมดออกจากกระเป๋า เธอปักมันไว้ใต้ต้นสนหน้าบ้าน ปล่อยน้ำตาไหลอิสระครั้งแรก
คืนสุดท้ายของฤดูหนาว เธอนั่งในห้อง แม่ถือถ้วยโกโก้ร้อนมาให้ “หนูเก่งมากลูก” แม่กล่าวเบาๆ ลัทธิยิ้มบางๆ “บางทีการให้อภัย คือสิ่งที่เราให้ตัวเอง ก่อนให้ใครอื่น”
แสงจันทร์ส่องลงบนหิมะขาวโพลน ลัทธิมองออกไปเห็นต้นสนที่ปักกระดาษจดหมายของพ่อ โบกไหวในสายลม เธอหลับตาลงอย่างสงบ ภาพสุดท้ายในจิตใจของเธอ คือแสงอ่อนๆ ที่ลอดผ่านเกล็ดหิมะและส่องสว่างใจเธอ
