เส้นทางชีวิตของอั้มและน้ำเริ่มต้นจากการเติบโตในชุมชนริมคลองที่เงียบสงบ และนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้น้ำต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการที่อยากหลุดพ้นจากการเป็นลูกสาวของเจ้าของรีสอร์ตที่มีชื่อเสียงในท้องถิ่น ขณะที่อั้มซึ่งกำลังจะจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัย กลับมีโอกาสเข้าศึกษาต่อที่ต่างประเทศ น้ำลุ้นทุกครั้งที่เห็นอั้มสอบเข้า และท้ายที่สุดเราได้เห็นอั้มยืนอยู่ตรงหน้าคู่รักในวันสำคัญของเขา ขณะที่น้ำบรรจงห่อของขวัญเพื่อส่งมอบแก่เขา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“อะ เอามานี่ ฉันจะให้มันกับเขาเอง” น้ำพูดเสียงเบาอย่างตื่นเต้นในขณะนั้น อั้มมองน้ำและขอบคุณด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย แต่น้ำกลับรู้ว่านั่นมันคือการส่งเสริมแค่ภายนอก สิ่งที่อยู่ในหัวของเขาคือ การคว้าโอกาสที่ไม่ควรพลาด
เดือนหลังกำลังแจกจ่ายของขวัญในวันเกิด ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา น้ำรู้สึกว่าตนเองกำลังตกหลุมรักอั้มมากขึ้นทุกวัน ทั้งๆ ที่เขาเองไม่ได้มองเธอในลักษณะนั้นเลย ถ้าครอบครัวของเขาไม่กดดัน ถ้าเธอไม่ต้องหยุดการเรียนโดยที่ไม่ได้ฤกษ์….
จนกระทั่งวันหนึ่ง น้ำตัดสินใจรับงานในร้านอาหาร โดยบอกตัวเองว่าจะต้องผันตัวให้ทันเพื่อช่วยแม่ทุกวัน; หญิงสาวต่างอดทนต่อคำพูดที่ไม่เป็นมิตรจากเพื่อนร่วมงานทั้งที่ถือวิสาสะและอวดวาสนาเหนือกว่าตัวเธอ ไม่มีใครเข้าใจว่าเธอพยายามสละตัวตนเพื่อสร้างอนาคตที่มีอั้มอยู่เคียงข้าง
เสียงหยอดเหรียญที่โลหิตเหล็กยังคงตามติดน้ำ ในขณะที่น้ำหยิบโทรศัพท์เพื่อส่งข้อความถึงอั้มหลังเลิกงาน “อยากเจอ”
คำตอบกลับมาที่ทำให้น้ำลุ้นรอ “คุณนายแจ้งแล้วว่าเราอาจต้องแยกกันที่นี่”
ใจของน้ำแทบแหลกสลาย และเตือนนน้ำให้รู้ว่าเธอคือคำตอบที่ถูกปฏิเสธด้วยน้ำเสียงที่แทบไม่ฟังดูว่าจะกลับมา ความรักกำลังเอาชนะภาระทั้งหมดที่พวกเขาทนมา
อั้มยอมรับว่าความรักกับน้ำคือปัญหาที่มีค่าที่สุดในชีวิต ขณะที่น้ำต้องตัดสินใจให้ถูกต้อง วิถีชีวิตของเธอขัดแย้งกับความรักในขณะที่ทั้งสองต้องเผชิญกับความเจ็บปวดอย่างต่อเนื่อง น้ำเห็นรอยยิ้มที่แอ้มลงไหลมา แล้วทำให้เธอกล้าที่จะเลือกเพื่ออนาคตที่มั่นคง
เมื่อเธอตอบตกลงให้ประโยชน์ใหม่กับการเปลี่ยนแปลงที่ไม่อาจรับการแก้ไข อั้มจึงต้องยุติการศึกษาที่ต่างประเทศและกลับบ้านเพราะฝันจะไม่สมบูรณ์ น้ำทราบดีว่านี่คือโอกาสที่จะทำให้ชีวิตอีกด้านของทั้งคู่ประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง
ครอบครัวของสองคนมีเพียงชิ้นส่วนที่แตกสลาย ภายในใจต่างต้องการอยู่ในที่ที่มีความเจ็บปวดให้ต่ำที่สุด อั้มเลือกที่จะช่วยน้ำสร้างอนาคตใหม่ รวมถึงจะทำให้ครอบครัวได้กลับมารวมกัน
ช่วงเวลาที่อบอวลอยู่ภายในบรรยากาศอบอุ่นและหวานละมุนคือการมาที่บ้านผู้สูงอายุ โดยมีจุดประสงค์ที่ใหญ่กว่าคือการช่วยเหลือสัตว์ในบริเวณเสี่ยงภัยแห่งการกดขี่ ดังนั้นน้ำอาจจะเปลี่ยนแปลงชีวิตผู้สูงอายุอย่างรองแรงให้พวกเขาที่รักในความสามารถของตนเอง
แต่เมื่อถึงคราวที่ออกจากงาน มันยากเกินกว่าจะพูดออกมาเพราะอั้มก็เติบโตขึ้นด้วยการเรียนรู้จากหลายสิ่งตั้งแต่ครั้งนั้น และได้เป็นแรงบันดาลใจให้ผู้สูงอายุเหล่านั้นจนแน่ใจว่าทุกคนมีเป้าหมายในชีวิตและรักที่แตกต่างกัน แต่พวกเขาไม่จำเป็นต้องทอดทิ้งกันไป
ฉากสุดท้าย น้ำและอั้มยืนอยู่ริมคลองในคืนหนึ่ง มองดูแสงจันทร์ซึ่งส่องประกายบนผิวน้ำ และค่อยๆ เห็นภาพที่พวกเขาฝันถึง—ทางเดินที่มีต้นไม้ที่หากแต่ต้องใช้เวลาให้ทุกคนลงมือทำ เขาจับมือของน้ำไว้แน่น “เราจะแบ่งเบาภาระนี้ด้วยกัน” น้ำรู้สึกถึงความอุ่นใจในจังหวะที่คนทั้งคู่มุ่งหวังให้สิ่งดีเกิดขึ้นในอนาคต ไม่ปล่อยให้สิ่งใดที่เป็นลบเข้ามาทำลาย
