แสงทองของวันใหม่สาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกใสของห้องพักในตึกสูงกลางเมือง การจราจรในกรุงเทพฯ ยังคงพลุกพล่าน ขณะที่ประตูห้องเปิดออกมาเสียงกระทบกันของรองเท้าทำให้ได้ยินความวุ่นวายข้างนอกอย่างชัดเจน มันเป็นเสี้ยวที่มีชีวิตชีวา แต่คริสตัลซึ่งกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานกลับรู้สึกหมดหวัง และวังเวงจากสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตของเธอ เธอพยายามทบทวนเหตุการณ์ในปีที่ผ่านมา”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“คริส คุณไม่เป็นไรใช่ไหม” มีฟิต เพื่อนสาวสุดสนิทของเธอถามด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห่วง เธอจับมือคริสตัลไว้แน่น คล้ายกับต้องการจะถ่ายทอดพลัง บางอย่างให้เพื่อนที่มักจะเข้มแข็งเสมอ
คริสตัลเงยหน้าขึ้น ประโยคเดียวที่เธอสามารถเอ่ยออกมาได้คือ “ฉันต้องหายไป” เสียงของเธอสั่น แต่เธอบังคับตัวเองให้เงียบก่อนที่น้ำตาจะไหลลงมา
จากหน้าต่าง ห้องของเธอสามารถมองเห็นผู้คนเยอะแยะที่เดินผ่านไปมา ราวกับว่าทุกคนดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้ว่ากันแต่อดีตจะวนเวียนอยู่ในใจของคริสตัลถึงความสูญเสีย นักดนตรีหนุ่มที่เธอรักหมดหัวใจและต้องเสียเขาไปในอุบัติเหตุเป็นเหตุให้ชีวิตของเธอพลิกพลันเป็นมืดมน
เวลาผ่านไป ทั้งสองนั่งเงียบกันสักพัก คริสตัลก้มหน้ามองโต๊ะที่เต็มไปด้วยเอกสารในการทำงาน แต่ใจของเธอกลับไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอรีบหยิบบันทึกเสียงของแซค คนรักของเธอที่เคยมีอยู่ เมื่อเขาอยู่กับเธอ “ว่าวันนี้เราจะไปที่ไหนกันดี ฉันคิดว่าเราควรไปว่ายน้ำ”
ภาพความทรงจำเหมือนเป็นภาพยนตร์ที่ย้อนกลับอาจเข้าไปในความคิด แต่ความเจ็บปวดกลับทำให้เธอมีสติและรู้ว่าเธอต้องก้าวเดินต่อไป
“เกิดอะไรขึ้นกับคุณคริส” เสียงของด็อกเตอร์วิทย์ แพทย์ที่เธอเคารพถาม ขณะที่เขานั่งอยู่ข้างๆ เธอในห้องตรวจ เขาเห็นเธอตื่นตระหนก “คุณต้องเปิดใจให้กว้างให้ผู้คนเข้ามา”
มีเสียงดนตรีจากด้านนอกค่อยๆ ดังขึ้น เป็นเสียงดนตรีที่เคยทำให้หัวใจเธอเต้นรัว มาแต่ไหนแต่ไร อดีตอันแสนหวานก็กลับมาอีกครั้ง ท่ามกลางความท้าทายที่เธอต้องเผชิญ
คริสตัลรำพึงกับตัวเอง “ทำไมฉันถึงมีอารมณ์นี้ ทำไมฉันยังรออารมณ์เมื่อมันหายไปเมื่อปีที่แล้ว” คำถามนี้วนเวียนในอมตะของเธอ ดูท่าจะเป็นหนทางที่ไม่มีวันสิ้นสี
เธอพบปัจจุบันต้องพบกับจุดหักเหเมื่อได้พบกับญาติของแฟนในงานศพของเขา ในงานที่เมื่อมองออกไปเห็นทะเลในระยะไกล แต่ลมทะเลกลับช่วยสร้างบรรยากาศที่ดูเงียบสงบมากขึ้น
ยิ่งได้ฟังมินต์ คนที่ดูคล้ายกับแซคพูด เธอจึงรู้ว่ามีหลายเรื่องราวที่ยังคงเชื่อมโยงกัน แม้เวลาจะผ่านไปนานก็ตาม
“การค้นหานี้ไม่ใช่แค่การมองหาความรัก” มินต์พูดด้วยน้ำเสียงขยิบขชารับรู้ถึงอารมณ์ “แต่ยังเป็นการค้นหาตัวตนของคุณเอง” การเปิดใจที่คับแคบได้นำไปสู่เส้นทางใหม่ที่แตกต่าง
ความคาดหวังและการสูญเสียทวีความเข้มข้น ท่ามกลางการจุดประกายความรักอีกครั้ง ครูสตัลเริ่มเห็นว่าตนเองต้องทำอะไรเพื่อให้ได้ชีวิตดีและมีความหมายใหม่
จนกระทั่งวันหนึ่ง ความรักของเธอเริ่มฟื้นตัว เมื่อเจอกับโยชิ ชายหนุ่มที่ทำงานในบริษัทของเธอ ทั้งคู่ได้เจอกันบ่อยขึ้นในที่ทำงาน แต่โยชิเป็นคนที่อ่อนโยนและเข้าใจในสิ่งที่เธอเผชิญมา
“คุณต้องให้ตัวเองมีโอกาส” เขาพูดช่วงท้ายของวันและมองวงตาของคริสตัลทำให้เธอเริ่มรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในใจ
แต่แล้ว ตำนานการเสียสละของเขาก็เผยให้เห็นว่าเขาก็ใกล้ชิดกับแซคมาก่อน มันเป็นผลพวงที่ทำให้เธอต้องทำการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต
การขัดแย้งเกิดขึ้นเมื่อคริสตัลต้องเลือกระหว่างความรักใหม่กับความจริงที่เธอไม่ต้องการเผชิญ โลกนี้มีสองทางที่ต่างกันจนลงตัวการดำเนินชีวิตของเธอจะเป็นเช่นไร เธอเข้าใจว่ายากเพียงใดที่จะพูดว่า “ลาก่อน”
จนกระทั่งวันแห่งการแสดงคอนเสิร์ตที่แซคเคยจะทำ เธอหยุดฟังเสียงดนตรีที่ไพเราะและร่ำร้องไปตามสัญชาตญาณ เมื่อเห็นภาพคนรักเก่ายืนอยู่กลางเวที ความเศร้าและความหวังรวมตัวกันไปในขณะเดียวกัน ท่ามกลางความมืดมิดที่กินระยะเวลาหลายปี
“นี่เป็นสิ่งที่ฉันควรทำไหม” น้ำเสียงเธอสั่น ไหล่ก็ดูหนักอึ้ง แต่อะไรบางอย่างก็แต่ละการตัดสินใจส่งเสียงเรียกให้เธอเคลื่อนที่ไปข้างหน้าจนกระทั่งเสียงบรรเลงหยุดลง
จุดพีคมาถึงความรักที่เธอต้องเผชิญยามเจอชะตากรรมของชีวิต ความคาดหวังของผู้คนทั้งหมดที่รอคอยต่อเธอ กลับทำให้เธอตระหนักว่าความรักมีพลังในการฟื้นฟูชีวิตให้เดินต่อไป
สุดท้าย เมื่อรอคอยกันเองซ้ำ ไม่ใช่ทุกอย่างต้องแยกจากกัน ความรักก็เรียนรู้ที่จะรักษาตัวเองได้ คริสตัลยิ้มให้ตนเอง และสะท้อนภาพย้อนกลับในกระจกเย็นนี้ มันคือจุดเริ่มต้นใหม่ ที่ถูกสร้างขึ้นจากซากชีวิตที่แหลกลาญและความฝันเสื่อมโทรม
เมื่อแสงดาวกลับมาบอกหญิงสาวว่านี่คือหนทางที่เธอจะเลือกนี่เอง ความนิ่มนวลของชีวิตศรัทธาเธอกลับมาอีกครั้ง แม้ในความเจ็บนั้นจะต้องยอมรับว่ามันคือสองสิ่งที่เธอสร้างขึ้นได้ด้วยตนเอง เพื่อค่อยๆ ก้าวเดินสู่อนาคตที่มีแสงสีสดใส
