เสียงตะโกนจ้าลั่นหอพักนักศึกษาชายขนาดย่อมในวันศุกร์บ่าย เต้ (คนมั่นใจเกินเหตุ) กำลังซ้อมเต้นติ๊กต็อกเต็มที่ ทันใดนั้น เนย (เพื่อนซี้คิดมากเกิน) เปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน “เต้! นายช่วยฉันหน่อย มันเรื่องฉุกเฉินจริง ๆ” เต้ชะงักทันที
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ฉุกเฉินเหรอ? ไม่ใช่ไฟไหม้ใช่ป่ะ? พี่เกียรติชั้นสามเพิ่งบ่นว่า หนังสือเรียนจะโปะหน้าตู้ไฟอีก” เต้ยิงมุก ทั้งที่เนยดูไม่ขำเลย
“ไฟที่ไหน มัน… มิก เพื่อนแกอ่ะ ติดอยู่ในห้องน้ำหญิงตรงโรงอาหาร ไม่กล้าออกมา!” เนยพูดรัวจนแทบฟังไม่ทัน
เต้เบิกตากว้าง “เดี๋ยว เรื่องมันไง มิกเข้าไปในห้องน้ำหญิงทำไม? มันเป็นผู้ชาย!”
“จะให้ฉันอธิบายไงดี มิกบอกว่าท้องเสีย… แล้วก็ตกใจนึกว่าห้องน้ำชายปิด เลยปรี่เข้าไปผิดห้อง แล้วยามหญิงก็เข้าไปตรวจพอดี มิกเลยแอบอยู่ต่อ อยากให้คนไปช่วยไง! เขากลัวเสียหน้า!”
เต้ส่ายหน้า “อุตส่าห์วางแผนมาเป็นทีมดาวรุ่งคณะเหมือนฮีโร่ กำลังจะเป็นไอดอล ตายล่ะ เสียหน้ากันทั้งแก๊งแน่ๆ”
เนยจ้องตาขวับ “เรื่องนี้นายต้องช่วย เท่านั้น! นายมั่นใจนักใช่มั้ย วางแผนให้รอดให้ได้!”
เต้มองนาฬิกา พลางยกมือแตะอก “เราจะเล่นใหญ่! ภารกิจช่วยเพื่อนพ้นปากท้องน้ำหญิง!”
กลยุทธ์แรกของเต้ คือเนียนเป็นพนักงานซ่อมห้องน้ำ ทว่าเนยยื่นหมวกคลุมผมกับเสื้อโค้ตยาวตั้งแต่ไหนแต่ไรมา
“ตกลงเนียนสบาย ๆ หรือเนียนแบบเสี่ยงคุกวะเนี่ย?” เต้ถามเบา ๆ
“แกชอบความท้าทายไม่ใช่เหรอไอ้มั่น!” เนยตอบกวนๆ ก่อนจะดันเต้หลังไวๆ
ทั้งสองเดินอ้อมตึก กระซิบกระซาบระหว่างทาง, หลบสายตาตัวแทนขายน้ำผลไม้ประจำโรงอาหารและรุ่นพี่ชมรมฟุตบอล
เต้หยุดกลางทาง เมื่อเห็นยามหญิงสองคนกำลังนินทาอะไรสักอย่างที่หน้าประตู วินาทีนั้น น้ำหนักความมั่นใจของเขาก็เหมือนขนมโตเกียวที่โดนเหยียบ
“เอาไง เข้าไปเลยไหม หรือซุ่มดูรอสัญญาณ?” เนยกระซิบ
เต้ทำหน้าคิดหนัก ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “รอสัญญาณดีกว่า… ถามจริง แกเชื่อในพรางตัวมากแค่ไหน? กางเกงลายจุดนี้ไม่เป็นไรแน่นะ?”
เนยกลอกตา “นั่นลายกำบังของแกสินะ… รีบไปเหอะ!”
เสียงโทรศัพท์เนยดัง ลั่นโรงอาหารในเวลาฉุกเฉิน “เนย! แผนเปลี่ยน! ยามกลับเข้ามาอีกรอบแล้ว! ช่วยด้วย!”
เต้ลากเนยเข้าบังพุ่มไม้ ขณะที่ทั้งคู่เงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าคน เด็กหญิง กลุ่มหนึ่งเดินผ่านและมองทั้งสองด้วยสายตาประหลาด
เมื่อสาว ๆ กลุ่มนั้นเดินไป เต้ก็ค่อย ๆ ย่องเข้าใกล้ประตูห้องน้ำหญิงอย่างกลัวตาย
เนยยื่นโทรศัพท์ให้ “ไหน นายว่าจะโทรสั่งการมิกเอง งั้นโทรเลยสิ!”
เต้กรอกเสียงกระซิบ “มิก แกแอบอยู่ห้องไหนบอกมา! เรากำลังจะบุกแล้ว โอเคมั้ย?”
เสียงมิกขาด ๆ หาย ๆ “ห้องสาม… รีบหน่อยยย… ชักจะหิวแล้วด้วย”
เนยกระซิบ “นี่เพื่อนเราอยู่ในห้องน้ำหญิง มากกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้วนะ? สภาพจิตใจจะไปรอดมั้ย?”
เต้บอก “มันโตมาพร้อมความซวยแบบนี้แหละ… แต่อย่าเผยความลับนี้ให้ใครรู้เด็ดขาด!”
ในขณะที่ทั้งคู่เตรียมจะบุกเข้าไป กลุ่มรุ่นพี่สายกิจกรรมเดินออกจากประตูห้องน้ำหญิง กันเป็นแถว เสียงซุบซิบดังตามหลังทั้งสองแบบไม่ปรานี
เต้ก้าวเข้าไป ในมือมีไขควงปลอมอย่างมั่นใจเกินเหตุ พร้อมใบหน้าที่หวังให้ดูจริงจัง
“ขออนุญาตค่ะ จะเข้าตรวจเช็คท่อประปาตรงห้องสามนะคะ มีแจ้งซ่อมด่วน” เต้เปล่งเสียงแหบ ๆ แบบพยายามเป็นผู้หญิงเต็มที่
สายตายามหญิงสองคนจับจ้อง เต้ เหงื่อซึมแต่ยังยิ้มสูตรสำเร็จ
เนยเลือกเงียบ เหลือบตาไปมองหาโอกาส แต่เหมือนโชคจะยังไม่เข้าใจพวกเขา ยามหญิงตั้งคำถาม “ฉันไม่เห็นแจ้งซ่อม? ประจำวันศุกร์ต้องไม่มีแผนซ่อมห้องน้ำ”
เต้ทำหน้าเป็นงาน “แผนด่วนค่ะ… เอ่อ… สั่งตรงจากผู้ดูแล– ผู้จัดการฝ่ายน้ำด่วน…ค่ะ”
ยามหญิงขมวดคิ้ว “ผู้ดูแลท่อคนไหน? เดี๋ยวฉันโทรเช็ค”
เนยขยับไปข้าง ๆ กระซิบให้เต้ถอย “บอกเลย แผนแตกแน่นอน ตอนนี้สองต่อสองนะเว้ย!”
เสียงโทรศัพท์ของยามหญิงดังขึ้น ปลายสายเป็นหัวหน้าแม่บ้านประจำตึก ยามหญิงฟังแล้วทำหน้าสับสน ก่อนจะโบกมือไล่ทั้งคู่ด้วยความรำคาญ “ไหนใครเป็นหัวหน้าซ่อม เจ้านายอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เต้ กับ เนย รีบออกจากห้องน้ำหญิงทันที สายตายามหญิงยังจับจ้อง
เดินออกมาแล้วทั้งคู่หอบหายใจ เนยด่า “นี่แกคิดอะไรของแกวะ! ดูก็รู้ว่าซุ่มซ่าม!”
“ไม่งั้นก็ไม่มีใครไปช่วย! ปกติแกมัวแต่คิดมากไง!” เต้สวนกลับ
ทั้งสองทะเลาะกัน แต่อารมณ์ก็เบาลงเมื่อเห็นมิกส่งข้อความ
“มีแมลงสาบในห้องสาม ใครก็ได้พาฉันออกไปที”
เนยถอนหายใจ เต้หน้าเสีย “จะเข้าไปช่วยก็เข้าไม่ได้ จะเรียกออกมาก็ไม่ได้ แล้วจะเอาไงต่อ?”
ทันใดนั้นเสียงประกาศจากลำโพงโรงอาหารดังขึ้น “ขอแจ้งนักศึกษาระวังงูหลงเข้ามาในตึก มีนักศึกษาหญิงแจ้งพบงูหน้าห้องน้ำหญิง”
เนยหยิบโทรศัพท์ “พวกเราจะใช้เรื่องงูนี่แหละเป็นโอกาสนำทีมกู้ภัยออกไปได้!”
เต้รีบเห็นด้วย “งูอาจไม่มี แต่มิตรภาพอาจมีก็วันนี้แหละวะ!”
ทั้งคู่รีบวิ่งกลับไปหายามหญิง แจ้งแซะ ๆ เรื่องงู จนสุดท้ายยามหญิงเริ่มงงว่าพวกเขาเกี่ยวกันตรงไหน แต่ความโกลาหลหน้าห้องน้ำหญิงก็ปะทุขึ้นทันที
รุ่นพี่สายกิจกรรม กลุ่มเพื่อนผู้หญิง และยามหญิง เริ่มสับสนว่าเต้กับเนยเป็นใครมาจากไหน แต่จังหวะนั้นเอง เสียงกรี๊ดลั่นให้ทุกคนตื่นตกใจ
มิก วิ่งออกมาหน้าเผือด พลางชูรองเท้าแตะ “แมลงสาบ!… เอ่อ… ผมหมายถึงงูนะครับ! งู! ใหญ่เบ้อเริ่ม! วิ่งหนีเร็ว!”
ทุกคนสตั้น จากงู กลายเป็นแมลงสาบ สุดท้ายยามหญิงวิ่งไปเช็คห้องน้ำทีละห้อง ความอลหม่านประทุอย่างแรง
เต้ เนย และมิก สบตากันอย่างโล่งใจ ก่อนจะแกล้งทำเป็นดูดน้ำผลไม้ราวไม่มีอะไรเกิดขึ้น
จนเสียงรุ่นพี่กิจกรรมแซว “สามทหารเสือมาเองเลยนะ! สุดยอดเรื่องสุดสัปดาห์!”
มิกถอนหายใจแรง พลางกุมท้องร้อง “ผมหิวแล้ว ขอข้าวก่อนเถอะ” เต้กรอกตา “กินในห้องน้ำไปชั่วโมงหนึ่ง นายต้องมีภูมิคุ้มกันชั้นสูงแล้วล่ะ”
เนยส่ายหน้า “แกสองคน… ครั้งหน้าไม่เอาอีกแล้วนะ โอ๊ย! ซวยจนจะขาดใจ”
เต้ยิ้มแฉ่ง “ไม่ต้องห่วง มิตรภาพแบบนี้ต้องซวยด้วยกันถึงทนได้!”
ทั้งสามหัวเราะกลบเกลื่อนความซวย พลางเดินกลับหอพัก ท่ามกลางบรรยากาศสบาย ๆ ของตอนเย็น เหมือนทุกเรื่องวุ่น ๆ ถูกแดดอ่อนละลายจนเป็นเรื่องเล่าคืนนี้
วันรุ่งขึ้น มิกส่งข้อความในไลน์กลุ่ม “ขอบใจเพื่อน ๆ ถ้ามีภารกิจใหม่ ขอเป็นนอกห้องน้ำหญิงได้มั้ยครับ?”
เต้ตอบในทันที “ขอเก็บประสบการณ์ไว้ในใจพอ ส่วนมื้อกลางวันนี้… เนยเลี้ยงข้าว?”
เนยกดหัวเราะน้ำตาไหลในไลน์ ปิดท้ายวันวุ่น ๆ ของสามเพื่อนซี้ ด้วยรอยยิ้มและความทรงจำเจือความป่วน
