“นาย…เคยคิดว่าการทำไข่ดาวมันยากขนาดไหนไหม?” ต้นข้าวเงยหน้าขึ้นมองเพดานห้องครัวพลางถอนหายใจ แขนพาดอยู่บนโต๊ะกินข้าว ท่าทางกลุ้มใจสุดขีด ข้างๆ คือแม็กซ์ เพื่อนซี้ที่หน้าตามุ่งมั่นเหมือนกำลังจะแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“นายคิดมากไปไหมต้น! ไข่ดาวอะ เขาทอดกันตั้งแต่สมัยรุ่นยาย!” แม็กซ์หัวเราะ จับช้อนหมุนควงเล่น “ฉันชำนาญ รอดูได้เลย!”
“ปีที่แล้วนายทำไข่ดาวเต่าออกมา…” ต้นข้าวกระซิบ
“นั่นไข่ดาวสร้างสรรค์! ปีนี้ฉันอ่านสูตรในอินเทอร์เน็ตมาแล้ว” แม็กซ์หยิบโทรศัพท์โชว์โน้ต ‘สูตรไข่ดาวเป๊ะเว่อร์’ อย่างภูมิใจ
ต้นข้าวไม่ได้ว่าอะไรต่อ แค่เหลือบมองฟ้าที่เริ่มสว่าง ยังเหลือเวลาอีกสี่ชั่วโมงก่อนแม่จะตื่น
“เอ่อ…แม็กซ์ นายแน่ใจใช่ไหมว่ามีไข่ครบ?”
แม็กซ์เปิดตู้เย็น พวกเขาพบไข่ที่วางอยู่…หนึ่งฟอง มีรอยร้าวด้วย
“เอาน่า เรื่องเล็ก! เดี๋ยวเราซื้อมาเพิ่ม ร้านแม่วันข้างบ้านน่าจะมีขายแต่เช้า” แม็กซ์ยิ้มกว้างเหมือนชัยชนะอยู่ข้างหน้า
พวกเขาแอบย่องออกจากบ้าน เสียงสุนัขข้างบ้านเห่าในความเงียบ ทั้งคู่ทำท่าตีนตุ๊กแก หัวใจเต้นตุบ ตุบ
“ต้น ฉันว่าเราดูเหมือนโจรนะ” แม็กซ์กระซิบ หัวเราะเบา ๆ
“นายพูดเบา ๆ สิ เดี๋ยวแม่ตื่น!” ต้นข้าวทำเสียงดุแต่ซ่อนรอยยิ้ม เอื้อมมือดึงแขนอีกฝ่ายให้มุดพุ่มไม้
เมื่อถึงหน้าร้านแม่วัน แม็กซ์สะกิดต้นข้าว
“ร้านปิด…”
“ตอนนี้หกโมงเอง นายจะให้เขาเปิดรอเราหรือไง?” ต้นข้าวเริ่มเครียด เหงื่อตก
“เราต้องมีไข่! วันแม่ทั้งที ฉันอยากให้แม่ประทับใจ นายก็อยากให้แม่เห็นว่านายทำเองใช่ไหม?”
ความเงียบปกคลุมไม่นาน มือแม็กซ์ยกขึ้นอย่างเบื่อความซับซ้อน
“แผน B! ไปขอยืมไข่บ้านป้าแช่มข้าง ๆ ฉันเคยเห็นเขาวางตะกร้าไข่ไว้หน้าบ้าน”
ต้นข้าวอึกอักแต่ก็พยักหน้าตาม จำเสียงแม่ที่สั่งตลอดว่าอย่าทำอะไรแปลก ๆ ในชุมชน…แต่วันนี้พลาดไม่ได้
ตอนเดินข้ามไปบ้านป้าแช่ม แม็กซ์รีบจ้ำอ้าวอย่างมั่นใจ เป็นคนแรกที่ไปถึง หยิบไข่ออกมาตะกร้าเล็กที่หน้าบ้าน ตั้งใจจะเคาะประตูถาม แต่ยิ่งดูนาฬิกา เวลากระชั้นเข้ามา ความรีบครอบงำ
“เอิ่ม…ป้าแช่มคงไม่โกรธหรอก แค่ยืมสองฟองเดี๋ยวก็คืน” แม็กซ์บ่นพลางเอาใส่กระเป๋า
“แม็กซ์…นายทำแบบนี้มันไม่ถูกนะ!” ต้นข้าวเสียงสั่น
แต่พอจะเดินกลับ เสียงป้าแช่มโผล่ตามมา “เด็ก ๆ เอาไข่ใครไป!”
ทั้งสองคนกระโดดตกใจ แม็กซ์หลุดความมั่นใจทันที ลิ้นพันกัน ก่อนจะรีบวางไข่คืนแล้วขอโทษเสียงดัง
“ป้า…เอ่อ…เรากำลังทำเซอร์ไพรส์วันแม่ครับ!”
ป้าแช่มหัวเราะ “เออๆ ทีหลังบอกก่อน! เอาไปเลยไข่ เอาฟองใหญ่ด้วย จะได้ดาวใหญ่น่ะ!”
ทั้งสองโล่งอก ได้ไข่ฟองโต แต่พอเดินกลับบ้าน ก็บังเอิญเจอเจี๊ยบ หลานป้าแช่ม ผู้ซึ่งชอบจ้องจับผิดคนอื่น
“อ้าว พี่แม็กซ์ พี่ต้นข้าว แอบเอาไข่กลับบ้านกันแต่เช้า?”
แม็กซ์กับต้นข้าวชะงัก รีบเปลี่ยนเรื่อง “เราจะเอาไปทำไข่เจียว…เอ๊ย ไข่ดาวให้แม่!”
เจี๊ยบหรี่ตา “งั้นขอชิมด้วยล่ะ!”
“เอ่อ…ถ้าพอกินนะ…” ต้นข้าวเหลือบมองแม็กซ์
เมื่อกลับถึงบ้าน แม็กซ์โชว์ฝีมือบนกระทะ แต่ดูลุกลี้ลุกลนเกินไป ใส่น้ำมันเยอะเกินจนเดือด ใส่ไข่ ฟองโตซ่าเสียงดัง น้ำมันกระเด็นไปทั่วทั้งครัว
ต้นข้าวรีบหากระดาษซับมัน แต่กระดาษที่เจอเป็นสมุดการบ้านของน้องชาย! ต้นข้าวหยุดกึกเมื่อเห็นลายมือ
“ต้น นายอย่าบอกนะ…” แม็กซ์ยิ้มแหย “เดี๋ยว…นั่นการบ้านเด็กนี่!”
เสียงแม่ตื่น เดินออกมาพอดี มองสองคนสภาพเลอะเทอะกับไข่ดาวฟูฟองน้ำมัน “จะทำอะไรกันแต่เช้า?”
ต้นข้าวอึกอัก “เอ่อ…จะทำเซอร์ไพรส์วันแม่…” แม่ยิ้มอย่างเข้าใจ
“กินข้าวกับแม่ก่อน แล้วค่อยทำก็ได้ลูก”
แต่แม็กซ์ยังคงฮึกเหิม “ไม่ได้! ต้องไข่ดาวนี้! เดี๋ยวขอใหม่!”
เขารีบไปขอยืมไข่ตระกร้าบ้านป้ากุ้ง ป้ากุ้งแอบสงสัย แต่ก็ให้ไข่มา 1 ฟอง ตอนจะกลับดันเดินชนลุงสงบเพื่อนบ้าน เกิดเถียงกันเบา ๆ เรื่องใครชนใคร สุดท้ายไข่ก็แตกในกระเป๋า ทุกคนในซอยเริ่มมอง แม็กซ์ใจเย็นแต่ต้นข้าวเริ่มเหงื่อตกหนัก
ไข่ฟองสุดท้ายได้จากเจี๊ยบซึ่งอยากเป็นส่วนหนึ่งของภารกิจ ยื่นไข่ไก่ที่เพิ่งเก็บมาให้ พร้อมทั้งขอเงื่อนไข “ขอแบ่งกินด้วย!”
ในที่สุด ทุกคนในบ้านช่วยกันทำไข่ดาว แต่ตอนจะเอาไข่ลงกระทะเจอปัญหาใหญ่กว่าทุกอย่าง: เจ้าเหมียวเอาไข่ที่วางบนโต๊ะไปกลิ้งเล่น กระเด็นลงพื้นแตกหมด!
บรรยากาศนิ่งสนิท
“อยากได้ไข่ดาว แต่สุดท้ายทิ้งไข่ลงพื้นหมดเลย…” ต้นข้าวพูดเบา ๆ
แม็กซ์หัวเราะออกมา “ไม่เป็นไร! มีน้ำพริกกับข้าวเปล่าก็อร่อยได้ นายว่ามั้ย?”
แม่ยิ้ม โอบไหล่ต้นข้าว “สิ่งที่น่าจดจำไม่ใช่ไข่ดาวลูก แต่เป็นความพยายามของลูกต่างหาก”
เสียงน้องชายตะโกน “นี่การบ้านผม!” ทุกคนหันไปหัวเราะ ขำเสียงดัง
หลังมื้อเช้า ต้นข้าวเดินไปขอบคุณเจี๊ยบและเพื่อนบ้านทุกคนที่ช่วย ชุมชนเล็ก ๆ ขำขันกันเรื่องภารกิจไข่ดาว เจี๊ยบบอก “ปีหน้าขอร่วมทีมแบบจริงจังนะ!”
แม็กซ์พูดตบท้าย “ปีหน้าไปหัดจับไก่กันไหม? จะได้ไม่ต้องวิ่งหาซื้อไข่!”
ทุกคนหัวเราะปานจะขาดใจ แม่ลูบหัวต้นข้าว “วันแม่ปีนี้ดีที่สุดเลยนะ เพราะเราได้ยิ้มกันทั้งบ้าน”
แม้จะไม่มีไข่ดาวสักฟองบนจาน แต่สุดท้ายรอยยิ้มบนหน้าทุกคนคือคำตอบของวันพิเศษนี้ สองเพื่อนซี้เรียนรู้ว่า แค่พยายามด้วยใจก็ทำให้วันธรรมดาวุ่นวายกลายเป็นเรื่องพิเศษได้
