เสียงกรีดร้องของโอ๊ต ซึ่งเป็นหัวหน้าหอหมูทะ สั่นคลอนไปทั้งชั้น “ใครเป็นคนกินมันฝรั่งทอดของเรา!” เหล่าชาวแก๊งหอหมูทะ – โอ๊ต, ทอม, ใบตอง, และส้ม – กำลังล้อมวงถกเถียงกันแบบลับล่อเพราะขนมขบเคี้ยวที่สะสมไว้เกือบสัปดาห์หายไปหนึ่งถุง เป้าหมายชัดเจนที่สุดคือแอนนา เจ้าหน้าที่หอพักหญิงผู้ขึ้นชื่อเรื่องเมินรอยยิ้มและตรวจห้องเก่งเป็นอันดับหนึ่งของเขต
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“คือ…เราว่ามันคงเปล่าๆ ไม่ได้คิดมากใช่ไหม” ใบตองเอื้อมไปจับแขนเพื่อน “หรือว่าในหอกำลังจะซ้อมแผนฉุกเฉินเลยต้องยึดขนมเพื่อฝึกความอดทน?”
“ความอดทน? ขาดขนมนี่คือประสบการณ์เฉียดตายของจริง” ส้มกล่าว“ แต่ว่าวิธีนี้มันไม่ใช่แอนนาแน่ๆ เธอไม่เคยยึดอะไรเกินข้าวกล่องเก่าๆ เลย”
“เอางี้ เราวางแผนรับมือดีกว่า รอบหน้าที่แอนนาจะขึ้นมาตรวจ เราจะซ่อนขนมให้มิดชิดที่สุด ไม่มีใครเจอแน่” โอ๊ตกล่าวอย่างมาดมั่น น้ำเสียงมั่นใจเกินเหตุทุกครั้งจนเพื่อนทั้งสามแอบหัวเราะกันในลำคอ
และแล้วเสียงรองเท้าส้นเจ้ากรรมของแอนนาก็กระแทกพื้นทางเดิน ใบตองรีบยัดขนมเข้าไปในหมวกกันน็อค ทอมคว้ายางยืดพันถุงข้าวเก่า โอ๊ตเอากระดาษโน้ตสลักเป็นกลอนแปะหน้าประตู ส่วนส้มซ่อนมันฝรั่งทอดลงตู้เย็นที่ใช้แช่ยาทากลากของเพื่อน
แอนนาเดินเข้ามาแบบไร้รอยยิ้ม หยุดมองหน้าทุกคน “วันนี้ขอสุ่มตรวจห้องนะ เห็นข่าวว่าหมูทอดทอดมันหาย…”
“ไม่ใช่ของผม ไม่เคยกินครับ กระเพาะผมรับได้แค่ขนมปังเปล่า” โอ๊ตตอบโดยแทบไม่ทันคิดจนแอนนาเลิกคิ้ว แต่เหมือนจะช่างมัน หันไปหยิบหมวกกันน็อคมาเปิดฝาปิด “นี่มันกลิ่นมันฝรั่งทอดรึเปล่า?”
“โอ๊ย! พอดีเมื่อเช้าเราไปปั่นจักรยานข้างตลาดเลยติดกลิ่นมาเยอะหน่อย เดี๋ยวแป๊บนึงผมเอาออกไปซัก!” ใบตองรีบคว้าหมวกกลับมาอย่างรวดเร็ว แอนนาหันไปทอมซึ่งกำลังขยำถุงข้าวคลายความลับอย่างมีพิรุธ ทุกคนถูกตรวจจนหมด เหงื่อซึมออกมาทีละหยด แต่สุดท้ายแอนนาก็เดินออกไปด้วยทรงผมหงิกเล็กน้อย แถมทิ้งท้ายด้วยว่า “ช่วยรักษาความสะอาดกันด้วยนะ โดยเฉพาะเรื่องเศษขนม”
ฉากต่อมาคือสี่เพื่อนชายล้อมวงกันอีกครั้ง มองขนมแต่ละถุงด้วยสายตาลุ้นระทึก “คืนนี้เราทำภารกิจพันธมิตรขนมกันเถอะ เอาทุกอย่างแบ่งไว้คนละส่วน ซ่อนไว้ให้เนียนที่สุด” โอ๊ตเสนอ
ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์หน้าห้องก็ดังขึ้น เป็นแอนนาแจ้งเตือนล่วงหน้าว่าจะมาตรวจห้องรอบดึก ส้มรีบคว้ามือถือพร้อมตะโกนออกไป “ไม่มีอะไรต้องกลัว เราเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว!” ทอมจิบโอเลี้ยงแล้วกระซิบบอกใบตอง “แกเคยได้กลิ่นสเปรย์ดับกลิ่นมั้ย? ขนมเหม็นบ้างมั้ยเนี่ย…”
โอ๊ตตัดสินใจแจกจ่ายภารกิจ – ทุกคนต้องซ่อนขนมไว้ในที่ ‘คิดว่าเธอไม่มีวันหาเจอ’ ใบตองเลือกเอาขนมซ่อนไว้ในชั้นหนังสือตำรากฎหมาย ทอมยัดลงลังรองเท้า ส้มซ่อนไว้ในกล่องเหล็กชงชา ส่วนโอ๊ตซ่อนไว้ใต้แผ่นรองเมาส์แต่ลืมเอาออกจากซอง
แอนนาเข้ามาตรวจอีกครั้งด้วยท่าทางสงสัย ใบตองแสร้งอ่านหนังสือพลางขยับมือบังชั้นหนังสือ ทอมเดินวนในห้องเหมือนหาอะไรไม่เจอ ส้มปลอมตัวนั่งสมาธิข้างกล่องเหล็ก แอนนาเปิดดูจนทั่วแต่ยังไม่พบอะไร ยกเว้นโอ๊ตที่นั่งจ้องคอมพิวเตอร์แล้วหน้าเครียดผิดปกติ
“โอ๊ต ช่วยยกแผ่นรองเมาส์ขึ้นหน่อย พอดีเห็นอะไรแปลกๆ” โอ๊ตเหงื่อแตกพลั่ก ก่อนจะต้องโชว์ขนมน้อยใหญ่ซ่อนเป็นแหล่งรวมใต้แผ่นรองเมาส์ ทุกคนมองหน้ากันตาปริบ ๆ ส้มกลั้นขำ ทอมเก็บสีหน้าได้เยี่ยม ใบตองถอนหายใจหนัก
“ขอโทษครับ ผมแค่กลัวขนมหายครับ ไม่ได้คิดมากอะไรเลย…จริงๆ” โอ๊ตสารภาพเสียงอ่อน
หลังเหตุการณ์ซ่อนขนมล้มเหลวรอบสอง ทุกคนหัวเราะปนเซ็ง “คืนนี้ต้องคิดใหม่ ทำใหม่ ซ่อนให้เนียนยิ่งขึ้น” ใบตองเสนอ เท่านี้เองสถานการณ์ก็ดันยิ่งพัง เพราะยิ่งดึกสติยิ่งไม่ดี แต่ละคนคิดแผนพิฆาตขำกลิ้งไปต่างๆ นานา ทั้งเอาขนมไปซ่อนในถุงเท้าศิลปะตั้งโชว์ ไปฝังในกระถางต้นแคคตัส หรือเอาไปแปะใต้เก้าอี้แบบสก๊อตเทปหนาเตอะ
รุ่งเช้าเสียงปังด้วยแรงดันประตูจนทุกคนสะดุ้ง แอนนาพร้อมเจ้าหน้าที่อีกสองคนเดินเข้ามาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย “มีรายงานว่ามีการตั้งแก๊งแอบลักลอบค้าขนมในหอ…”
“หือ…” ทอมพูดขึ้น “ไม่ใช่ครับ เราไม่ขาย เราแค่บูรณาการซ่อน!”
แม้จะพยายามอธิบายว่าแค่เรื่องซ่อนขนมกินเอง ทุกอย่างก็กลับวุ่นหนักกว่าเดิม เมื่อค้นไปค้นมากลับไปเจอกล่องเหล็กของส้มแต่ดันลืมกุญแจ ทุกฝ่ายต้องช่วยกันหาวิธีเปิดกล่องโดยไม่ให้แตกหัก แต่เปลี่ยนจากวุ่นวายเป็นขบขัน เพราะใบตองยื่นไขควงให้แล้วส้มกลับหยิบมากินแทนบิสกิต สุดท้ายงานซ่อนขนมแตกหมดทุกกล่อง ทุกคนหัวเราะระเบิด
“ไหนบอกคุมเข้มหอพัก ไม่เห็นจะขลังเลย!” ส้มพูดพร้อมหัวเราะ แอนนาเองก็หลุดขำหัวเราะแบบกลั้นไม่ไหว สุดท้ายเจ้าหน้าที่ลงความเห็นเพียงว่า “ขออย่างเดียว รักษาความสะอาด อย่าให้มดบุก”
แต่ความเข้าใจผิดยังไม่จบ เมื่อเพื่อนข้างห้อง (อั๋น) แวะมาแล้วดันเข้าใจว่าแก๊งหมูทะแอบจัดปาร์ตี้ขนมช่วงตีสามไปแจ้งรุ่นพี่ว่ามีงานเลี้ยงลับ พี่จ๋อมเดินมาสำรวจกลางดึก พบแต่กล่องขนมเปล่าและขวดน้ำชา จึงนำเหล่าเพื่อนข้างห้องมาตั้งวงถกกันต่อจนกลายเป็นเรื่องใหญ่ระดับหอพัก
“ขนมหาย…พวกนายเป็นสายลับขนมหรือเปล่า?” พี่จ๋อมเสียงเข้มแต่หน้าตายังเอ็นดู โอ๊ตรีบบอก “เปล่าเลยครับ พวกเราตกเป็นเหยื่อเอง พูดจริง!”
นาทีนั้นคำว่าสายลับขนมกลายเป็นคำนิยมใหม่ เด็กหอทุกคนพากันพูดถึงแก๊งหมูทะว่าเป็น ‘ตัวท็อปซ่อนขนมประจำปี’ จนโอ๊ตหน้าแดง เฉลยว่าจริงๆ เขาแค่กลัวฝากขนมไว้ในที่ส่วนรวมแล้วจะหาย เป้าหมายแค่ ‘ไม่อยากเสียของ’ เท่านั้น
ทั้งสี่คนพูดคุยกันด้วยใจ “หัวใจเรื่องนี้คือความจริงใจระหว่างเพื่อนกับความวุ่นวายของแต่ละคนสินะ” ส้มกล่าว
“และความวุ่นวายเกิดจากความคิดมากของโอ๊ต กับความคิดนอกกรอบของทุกคน” ทอมเสริม ใบตองหัวเราะ “อย่างน้อยก็ไม่โดนยึดขนม!”
แอนนาเดินแวะมาส่งท้าย “หนูขอมุกส่งท้ายหน่อย – ขนมหรือหัวใจหอพักที่สำคัญกว่ากัน?” ใบตองตอบ “ถามแบบนี้ต้องเลือกขนมนะ!” ทุกคนเลยหัวเราะกันลั่น
ก่อนจะปิดไฟนอน โอ๊ตบ่นแต่ยิ้ม “ขออย่าให้วุ่นแบบนี้อีกเลยนะ แต่ถ้าวุ่น…ขอให้ได้ขนมเหลือกิน!” เสียงหัวเราะคลุกเคล้าอยู่ในความมืด พร้อมกับเสียงเปิดถุงขนมเบา ๆ อีกครั้ง
