ทรายค่อยๆ เย็นลงจากแสงแดดยามเย็น ลมเฉี่ยวผิวหน้าอย่างแผ่วเบา อิสระ–ชายหนุ่มผิวเข้มร่างสูงเดินฝ่าเนินทราย มือสั่นเล็กน้อยจ้องกระดาษแผนที่ขูดขีด พลอย–เด็กหญิงวัยสิบขวบ ดวงตากลมโต กระเป๋าเป้ใบเล็กสีเหลืองสะพายแนบตัว ข้างกายเธอถือลูกแก้วใสสะท้อนเงาจันทร์จางๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แม่บอกว่าดวงจันทร์ตกอยู่ใต้เนินทรายนี้จริงๆ” พลอยกระซิบเสียงเบา ขณะหมอบกับพื้นทรายแล้วจ้องลงไปเหมือนมองเห็นอะไรลึกสุดหัวใจ
อิสระถอนหายใจ หันไปมองขอบฟ้า กล่าวทั้งกลัวและเจ็บ “ไม่มีทางมีดวงจันทร์ใต้ดินหรอกพลอย… มันเป็นไปไม่ได้”
เด็กหญิงนิ่งเงียบ ตั้งหน้าตั้งตาขุดด้วยไม้เรียวเล็ก ๆ ปลายมือพลอยเต็มไปด้วยทรายติดเปื้อน เธอสบตาอิสระ ถามเสียงนิ่ง “ถ้าพี่อิสไม่เชื่อ…แล้วมาทำไม”
เสียงคำถามนั้นค้างอยู่ อิสระเหลียวหลังกลับไปมองเส้นทางไกลโพ้นในทะเลทราย หัวใจวูบ พึมพำเบา ๆ กับตัวเอง “เพราะฉันไม่มีที่ไป”
ค่ำเข้ามาเร็ว กลุ่มเมฆปกคลุม ดวงจันทร์ใหม่ลอยตํ่า อิสระก่อกองไฟไม่ห่าง ก่อนปักมีดประจำตัวข้างเท้า พลอยนั่งซุกขา หัวชิดกัน ต่างคนต่างไม่มีคำพูด
“แม่เคยบอกหรือ?” อิสระเอ่ยถามพลางเหลือบมองพลอยที่ยังไม่ละสายตาจากลูกแก้วใส
“แม่หายไปตอนพระจันทร์เลือดคืนก่อน…” พลอยพูดเสียงสั่น ก้มหน้าซบเป้ ไม่พูดอะไรอีก
อิสระนิ่ง เงียบ เสียงไม้แตกในไฟเป็นจังหวะแทนเสียงของทั้งสอง
คืนนั้น พายุทะเลทรายซัดแรมกองไฟ พาเสียงหอนประหลาดคล้ายร้องโหยหวนของเด็ก มวลเมฆหมุนวนเหนือเนิน อิสระกอดพลอยแน่นจ้องไปรอบตัว
“พี่อิส…” พลอยกระซิบ “ถ้าหนูหายไปแบบแม่ …พี่จะเสียใจมั้ย”
อิสระอึ้ง นิ่งจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง แม้ใจจะตกใจแต่เสียงที่พูดออกมากลับแผ่วเบา “ไม่หรอก…ฉันชินกับการสูญเสียแล้ว”
พลอยยิ้มเศร้า ดวงตาวาววับ
รุ่งเช้า พายุพัดผ่านทิ้งร่องรอยเดิม พลอยเดินนำขึ้นสู่เนิน เห็นรอยแตกร้าวในทรายเล็ก ๆ รูปร่างคล้ายพระจันทร์ประหลาด เธอก้มขุดหน้าตั้ง อิสระเอียงคอมองนิ่งสงสัย เด็กหญิงหยิบหินขาวมนแวววาวออกมา หินนั้นเย็นเฉียบสะท้อนแสงจันทร์ลอยวนในนั้น
“นี่ไม่ใช่ดวงจันทร์…แต่เป็นของที่แม่ฝากไว้” พลอยพูดแล้วน้ำตาคลอ
อิสระยกมือแตะหน้าผาก ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ของแม่?”
พลอยพยักหน้า เธอคลายมือยกของนั้นให้ “แม่บอกว่าถ้าหนูหาก้อนหินนี้เจอแล้วเชื่ออีกฝ่ายได้จริง ๆ จะมีใครสักคนกลับมา”
อิสระลังเล ก่อนรับก้อนหินนั้นมา มันสั่นไหวเหมือนมีชีวิต แววระลึกในดวงตาเขาสั่นคลอน เขาหลับตา เงียบเป็นนาที
ประกายแสงค่อย ๆ เล็ดลอดมือเขาออกมา ม้วนตัวเป็นละอองรอบ ๆ พลอย “แม่–” เด็กหญิงครางเสียงสั่น สายลมหมุนวน อุณหภูมิลดต่ำจนต้องกอดกันแน่น
“พี่อิส…เราจะเจอแม่มั้ย”
อิสระไม่ตอบ แต่จับมือพลอยแน่น หลับตา ปล่อยให้น้ำตาเอ่อคลอ เขารู้ว่า พลอยไม่ได้ถามแค่ถึงแม่ของเธอ…แต่ถึงอดีตและความอบอุ่นทั้งหมดที่เขาเองก็สูญเสียไปเหมือนกัน
ฟ้าสาง พระอาทิตย์ขึ้น ฉากหน้าเนินเงาจันทร์มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนเงียบสงัด ชุดปอนดำ ตาหม่น เธอค่อย ๆ ก้มมองสองพี่น้อง พลอยร้องไห้ปรี่เข้าไป หญิงสาวแตะแขนอย่างแผ่วเบา
อิสระนิ่งงัน สายตาสบของหญิงสาว ทุกอย่างเงียบพลัน เธอพูดด้วยเสียงลึกล้ำ “ความเจ็บปวดในอดีต – มันเปลี่ยนคนให้เข้มแข็ง หรือไม่ก็หลบหนี”
ลมสงบ หญิงคนนั้นค่อย ๆ เลือนหาย พลอยนั่งตะโกนเรียกทั้งน้ำตา อิสระแค่ยืนนิ่ง อากาศเจือละอองจันทร์เล็ก ๆ รอบตัว
“เราหากันเจอแล้วหรือยัง?” พลอยเสียงสั่น “แม่มาหรือเปล่า”
อิสระพยักหน้าเบา ๆ สัญญาณรับรู้ความเจ็บคล้ายเดิมว่าอย่างน้อยหัวใจของครอบครัวที่แตกสลาย อาจไม่เหมือนเดิมแต่อย่างน้อยพวกเขาก็ได้ผ่านแผลเก่าพร้อมกัน
ทั้งคู่เดินลากเงาผ่านเส้นทางเก่ากลับหมู่บ้าน มือยังจูงกันแน่น ในแววตาพร้อมเผชิญความจริงไม่ว่าจะขมหวานอย่างไร
กลางแสงอาทิตย์ ฝุ่นทรายเปลี่ยนเป็นประกายเงาจันทร์ เหนือผืนทรายที่เคยไร้สิ่งมีชีวิต หลักฐานของการเดินทางและความหวังใหม่ฝังอยู่ลึกในหัวใจทุกย่างก้าว
